Stolpersteine in Kralingen

7247-stolpersteine-in-kralingen

Stolpersteine (ook wel bekend als struikelstenen) is een project van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig. Het is inmiddels een over geheel Europa verspreid monument voor de slachtoffers van het nationaalsocialisme.

Gunther Demnig brengt gedenktekens meestal zelf aan op het trottoir voor de vroegere woonhuizen van mensen die door de nazi's verdreven, gedeporteerd, vermoord of tot zelfmoord gedreven zijn. Maar in Kralingen werd de plaatsing niet door de kunstenaar zelf gedaan.

Deze Stolpersteine herinneren aan Joden, Sinti en Roma, politieke gevangenen, dienstweigeraars, homoseksuelen, Jehova's getuigen en gehandicapten. De kunstenaar bedacht de naam Stolpersteine omdat je erover struikelt met je hoofd en je hart, en je moet buigen om de tekst te kunnen lezen....

Zie ook de tekst onder de kop kopstoot van Hans Roodenburg: 'Van een hele klas keerden vier leerlingen terug'

Op de onderste foto staan Lion Bartels en zijn zoontje Hans. (Zie ook kopfoto)

De andere foto's zijn van de plaatsing, gemaakt door Maurice Laarman. Deze foto's zijn gemaakt voor het voormalige huis van de familie Bartels. (nummer 57-A)


Jan Tak :
Aan de Oudedijk Berend

donderdag 14 jun 2018

Berend Schilder :
Waar bevindt zich dan het huis nr. 57a van de familie Bartels?

donderdag 14 jun 2018

Jan Tak :
Eigenlijk wel Jim,

Wellicht omdat mijn vader één van die mannen in een loopgraaf was en ik als klein manneke de tranen in zijn ogen zag toen hij bloemen bracht op de begraafplaats Grebbenberg. Dat raak je nooit meer kwijt.

vrijdag 11 mei 2018

Jim Postma :
Had je dat VANDAAG aan de dag, dan anders verwacht, beste Jan?!

vrijdag 11 mei 2018

Jan Tak :
"Opdat we nimmer vergeten"...........

Op de 10e mei 1940 trokken in de vroege ochtend Duitse troepen onze oostgrens over, op die dag lagen onze vaders zweten in de loopgraven niet wetend of ze avond nog zouden halen.
Op die 10e mei 1940 vielen de eerste slachtoffers en begon een periode van 5 jaar oorlog waarin al dit vreselijks kon gebeuren.

Vandaag de 10e mei zet ik om 8 uur de tv aan voor het dagelijks portie nieuws maar in plaats daarvan zie ik onze Royals feestvieren, zie ik onze marine zich trots op de Amstel presenteren en zie ik feestvierende mensen met oranje vlaggetjes vrolijk door onze hoofdstad dansen.
Kortom feest alom met een herhaling van Koningsdag.

Niks historisch besef :-(

donderdag 10 mei 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties