COLUMNS

Sporten is levensgevaarlijk

Met het overlijden van de jonge Noorse topzwemmer Dale Oen is maar weer eens gebleken dat sport en dan vooral ook topsport, levensgevaarlijk is. Lees verder

Nachtmerrie van de Staatsloterij!

De stamgasten aan de bar in buurtcafé Walenburg dromen hardop van de spectaculaire grote prijs in de Staatsloterij aans[...]

Henk met de pijp

Henk ‘Klein’ (schuilnaam) was jarenlang de gokkoning van Rotterdam. Totdat hij werd gearresteerd op verdenking van h[...]

Blokfluit

Het Hoofd der School op de lagere school ‘Margriet’ in de Rotterdamse wijk Blijdorp was meneer Sterk. Een wat steil[...]

‘Hey, McCloud!’

In de Zwartjanstraat rijden twee agenten van de bereden politie. Een prachtgezicht, zeker vanaf het zonovergoten terras[...]

De Paasbeker

In de buurt van de Schiekade loop ik doelloos een zijstraat in en tref daar een rommelwinkeltje aan. Eigenlijk was ik he[...]

'Help, help!

Op het balkon op de tweede verdieping van het verzorgingstehuis staat een oude man te roepen: ‘Help, help!’ Ik woon[...]

Lentekriebels

Als een opgewonden standje belt een goede vriendin mij op met het volgende verhaal: ,,Ik sta hier op het houten brugget[...]

'Familie van Piet!'

,,Bolletje zoekt je!,’’ zo was de korte mededeling van barman Frans. ‘Bol’ stond in de hele stad als krachtpats[...]

Proost!

Ooit een schrikkeljarige ontmoet? Op 29 februari 1948 zag ik als Jim Peter Postma in Rotterdam mijn eerste levenslicht.[...]

Hoge nood

Zit nog midden in de winter op het terras van café Melief Bender op de Oude Binnenweg. Met boven mij een aangename str[...]

Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties