COLUMNS

De begrafenis van Loesje

Na 20 mooie levensjaren ligt Loesje sinds kort in het Kralingse Bos begraven. Vredig onder een oude eikenboom. Ver weg van honden- en mensenspeelplaatsen. Loesje was al die tijd de lievelingskat van bekend dichteres Jana Beranová. Zij is mijn buurvrouw en wanneer Jana weg was voor werk of vakantie in het buitenland, mocht ik Loesje te eten geven. Zo was zij dus ook een beetje van mij.

Lees verder

Liever Turks dan Paaps

Dat de meeste Kamerleden in Nederland een zeer gebrekkige kennis van de geschiedenis hebben is bekend, maar wat dat be[...]

Het verhaal van het oudste stoomgemaal

In de Rotterdamse stadswijk Blijdorp is tussen 2004 en 2010 een spectaculair technisch project gerealiseerd: De aanleg [...]

Oorlog in Europa?

In de Britse krant Daily Mail werd onlangs gesuggereerd dat zo rond 2020 een nieuwe Europese oorlog in Europa zou losb[...]

Weer zo’n mooi rapport dat klakkeloos

Ook het onderzoek van de door de mand gevallen hoogleraar psychologie Diederik Stapel, waaruit zou blijken dat vleesete[...]

Krokodillentranen van voorzitter Liliann

De Fransen noemen het zeer vrij vertaald ‘de moed na de uitgang’. Zelf heb ik het ook meermalen meegemaakt. Hoofdre[...]

Ben je betoeterd…

Een van de ziektes van deze tijd is dat mensen, die zelf vaak niet schuwen veel geluid te maken, klagen over het geluid[...]

Waanzin, woede, wraak (9-11)

Op 11 september 2001 was ik als hoofdredacteur van Het Nieuwsblad van het Noorden te Groningen in Den Haag bij het pers[...]

Groen-wit-groen (5)

Na de enthousiaste steunbetuiging van Twan Nijssen op mijn idee om in de Rotterdamse Parkhaven enkele voor de sloop be[...]

‘Doomsday!’

Gelooft u nu werkelijk dat de financiële wereldbrand geblust is? Zowel Europa als Amerika zijn technisch failliet. ‘[...]

Groen-wit-groen (4)

‘De Karel Doorman’ aan de Parkhaven? Vlak bij de pier aan de Zuidkant van Manhattan waar tegenwoordig de schep[...]

Social media

KOPSTOOT

Leve onze grote vriend ‘Den Dood’


De zon komt op, op en op. En duikt weer onder.
Al miljarden jaren lang. De zon is eeuwig.
De zon komt op, op en op en duikt weer onder.
Al biljoenen jaren lang. Onze zon is oneindig.

Alleen wij stervelingen
– zij die sterven gaan, groeten U -
leven
geen fractie met duizenden nullen
achter de komma van een seconde.

Zelfs de arme eendagsvlinder
is stukken beter af dan wij.

Na zo’n kleine honderd jaar (in mensenjaren)
is ons leven op. Op is op, nietwaar?
In een flits van een gebroken zonnestraal.

Voor ‘Den Dood’ hoeft niemand meer te vrezen.
Onze ‘Vriend Den Dood’ is de grote bevrijder
van onze aardse, soms helse, kommer en kwel.

Het is ‘Mister en Missis Ouderdom’
die wij moeten vrezen.
Zo geniepig, zo snel,
met al hun gebreken en pijnen.
Geen ontsnappen aan. Voor rijk noch arm.

Hoe ouder en ouder, hoe stokouder,
hoe groter onze angsten.
Om tenslotte als verscheurd perkamentpapier
te verschrompelen
onder die schijnbare meedogenloze,
harteloze koperen ploert.

De mens komt op, op en op.
En duikt weer onder.
Een mensenleven lang.

Zie onze bevrijder.
Leve onze grote vriend ‘Den Dood’.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties