COLUMNS

‘Pension Hommeles’ (2)

5779-pension-hommeles-2
(Door Jim Postma)
(Vervolg)
Het werd bij oma Nel pas écht ‘hommeles’ in de jaren zestig. Bij haar in het pension aan de Grondherenstraat trok ene Sjaak in. Een pure zeebonk op de ‘Grote Vaart’.

Al snel werd hij verliefd op mijn oma. En omdat er in het pension nog andere liefdesconcurrenten zaten, koos hij wijselijk voor een baan aan de wal.
Zo werd het dus haast elke dag feest met ‘Sjakie’, zoals Nel hem liefkozend noemde.

Alles was daar koek en ei totdat Sjakie met pensioen ging vanuit zijn fabriek in de Waalhaven. Het feestgedruis in pension Hommeles werd er zeker niet minder om. Beiden, Nel en Sjakie, waren liefhebbers van een goede borrel. Menig maal keken zij daarbij te diep in het glaasje. En ja hoor, dan was het weer hommeles…
Lees verder

Kermende oesters

5774-kermende-oesters
(Door Ronald Sørensen)
De Franse keuken was één van de redenen waarom mijn vrouw en ik het liefst langs de Franse kust zeilden. Ieder restaur[...]

‘Pension Hommeles’ (1)

5773-pension-hommeles-1
(Door Jim Postma)
In mijn kindertijd speelde mijn grootmoeder Nel een belangrijke rol. Zo’n zeven jaar na de oorlog werkte mijn oude hee[...]

Kort lontje

5770-kort-lontje
(Door Corry Gryn)
Het was weer een paar dagen van dat weer. Regen, grauwe lucht, gevolg: korte lontjes bij een hoop mensen. Heb het circu[...]

Jenever

5763-jenever
(Door Ronald Sørensen)
Het overkomt ervaren zeilers niet vaak, maar soms is er te veel wind. Dan lig je om zo te zeggen ’verwaaid’ niet le[...]

Inpakken en versieren

5762-inpakken-en-versieren
(Door Corry Gryn)
Ben kort geleden inpakpapier en versieringen wezen uitzoeken voor onze nieuwe winkel. Dat was met recht een avondje uit.[...]

Boerenslimheid

5760-boerenslimheid
(Door Jim Postma)
Ons land staat op zijn kop over de massale komst van vluchtelingen. Zoals recent nog in de Rotterdamse wijk Beverwijk. H[...]

Gele strepen

5757-gele-strepen
(Door Ronald Sørensen)
’Een schip op het strand is een baken op zee’, is één van die typisch Nederlandse gezegden die afkomstig zijn uit [...]

Dagen tekort

5756-dagen-tekort
(Door Corry Gryn)
We komen in Nederland dagen tekort. Héél veel dagen! Las kort geleden iets, wat weet ik niet meer, maar ik dacht wel: [...]

Adel

5753-adel
(Door Jean Pierre Rawie)

In een levensbeschrijving van Johan Huizinga (1872-1945) betoont de auteur zich, geheel afgezien van diens andere voor[...]

Bon

5750-bon
(Door Jim Postma)

Zoals gebruikelijk zit ik mijn ochtendkranten te lezen in café Centraal. Tussen de krantenkoppen door loer ik sensati[...]

Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties