Een ketelbinkie in krantenland (28)

6165-een-ketelbinkie-in-krantenland-28

De paden op, de lanen in......

In 1957 toen het liedje ,,De paden op, de lanen in”werd geschreven noemden de auteurs het nog een ,,Marslied”. Het ging verder met de tekst:

Vooruit, met flinken pas,

Met stralend oog en blijden zin,

En goed gevulde tas.

De zonne lacht ons vrolijk toe,

Ons groet der vooglen zang,

En wij, wij worden vast niet moe,

Al wand'len we uren lang....

Het tekent de sfeer in de jaren vijftig in Nederland. Er is vooruitgang, goed geluimd marcheren we de natuur in. Er is weer voldoende te eten, de wederopbouw is overal. Nadat wij in 1946 van Delfzijl naar vier hoog in de Amsterdamse Bos-en Lommerbuurt waren verhuisd, vertrokken we eind 1950 weer naar vier hoog in de Rotterdamse Vlaggemanstraat. Mijn grootouders haalden mijn broer en mij op om even te logeren in Tuindorp Vreewijk op Zuid. Toen we in de tram door het nog grotendeels kale centrum van Rotterdam reden vroeg mijn opa aan mij:,, Wat vind je van Rotterdam?” Mijn antwoord veroorzaakte grote hilariteit in de familie. Ik zei iets in de richting van:,, Pracht stad. Je kunt hier ook in het centrum overal voetballen.”

In Amsterdam was ik op de kleuterschook hevig verliefd geworden op de leidster Juffrouw Dubois. Toen mijn moeder na enkele weken informeerde hoe het met mij ging zei zij:,, Ik weet het niet. Hij heeft nog niets tegen mij gezegd, maar hij kijkt mij steeds maar strak aan.” Ik volgde haar een keer naar huis en zag dat zij innig werd gekust door een andere man. Mijn verdriet was groot.

In Amsterdam leerde ik op de lagere school al snel lezen en schrijven. We hadden een onderwijzeres voor twee klassen. Zij stond in de open deur tussen de twee klaslokalen en bracht zeer effectief de kunst van het lezen en schrijven aan zo'n zestig leerlingen bij.

Ik vond het prachtig. En ik had ik de boekjes van onder meer Ot en Sien al uit terwijl de rest van de klas nog maar halverwege was. Mijn ouders werden wel eens een beetje gek van mij omdat ik ook alle teksten op winkels en zo luidkeels kon opnoemen.

In Rotterdam stuurden onze ouders ons naar een -in die tijd – progressieve Dalton school.

Dat betekende dat je naast de normale lessen ook elke week een zogenaamde “taak”kreeg die je aan het einde van de week moest hebben afgemaakt. Daar was ik niet zo goed in. Meestal stelde ik dat uit tot bijna het einde van de week waardoor ik ook in tijdsproblemen raakte. Maar misschien was dat later achteraf een goede training voor toen ik als leerling-verslaggever razend snel kopij moest doorbellen aan een stenotypiste op de krant.

Niettemin ben ik elk jaar – soms op het nippertje – overgegaan naar de volgende klas. Die lagere school, prinses Margriet in de wijk Blijdorp, doorliep ik verder zonder problemen uitgezonderd

een fors conflict in het begin van de zesde en laatste klas met het hoofd der school. Bij het vak handenarbeid had ik van karton een soort kasteel geknutseld en dat bij het begin van de grote vakantie aan het hoofd der school overhandigd met de vraag dit te bewaren zodat ik het na de vakantie kon voltooien. Na de vakantie deelde hij me kortaf mee dat hij, omdat het “zo slordig” was, hij het had weggegooid. Ik was razend. Een vriend van me had toevallig net voor zijn verjaardag een luchtdrukpistool gekregen. Met dat pistool verschool ik mij na schooltijd in de bosjes en toen het hoofd der school zijn fiets besteeg schoot ik hem een pluimpje in zijn achterste. Helaas droeg ik een fel blauwe trui en werd dus herkend. Die avond probeerde hij al mijn ouders te bellen, maar die waren er niet. Ik logeerde bij mijn grootouders.

De volgende ochtend werd ik bij binnenkomst direct weggestuurd met de mededeling dat mijn vader zo snel mogelijk contact moest opnemen. Ik vertelde mijn opa wat er was gebeurd. Hij sprak de wijze woorden:,,Ik begrijp je woede maar dat is nog geen reden om op iemand te schieten.” Hij pakte de telefoon en belde de school. Hij zei:,, U spreekt met de opa van Geert-Jan. Zijn ouders zitten in het buitenland, maar ik zou om te beginnen mijn zeer gemeende excuses willen maken voor wat hij heeft gedaan. Hij komt nu direct weer naar school. En zoals u zult zien heeft hij zijn straf gehad.” Hij legde de hoorn op de haak en keek mij een beetje ondeugend aan: ,,Geert-Jan, als je straks over het schoolpad terug naar school loopt wil je dan een beetje kreupel lopen. Alsof je een geweldige schop onder je achterste hebt gekregen.”Het werkte voortreffelijk. Tot vermaak van mijn medeleerlingen hield ik het nog een paar dagen vol.De meeste van mijn schoolvrienden gingen naar de HBS of het Gymnasium. Daar was ik volgens het schoolhoofd absoluut niet geschikt voor. Het werd de Vlaggeman ULO bij de ingang van diergaarde Blijdorp. Daar staat nu het Wolfert van Borsselen scholencomplex. De paden op, de laan weer uit.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

‘Turkendam’

Het is me weer een weekje wel geweest, met als ‘toppunt’ ons Heilige Paasweekeinde. Eerst gooit vorige week Donald Trump met keiharde spierballentaal ‘de moeder van alle bommen’ op een terroristenkamp in Afghanistan. Nu sterft het in dat land van dergelijke kampen En dan moet je dus wel donders goed geïnformeerd zijn of je de goede of de kwade te pakken hebt!

In Afghanistan heeft nog nooit iemand gewonnen. De Engelsen niet, de Russen niet en de Amerikanen niet. En dat moet je rustig zo blijven houden, in plaats voor de zoveelste keer de vlam in de pan te laten slaan. Nederlandse en andere Europese militairen hebben er helemaal niets te zoeken. De Afghanen vechten al eeuwenlang hun onderlinge stammenstrijden uit. En nogmaals dat moet je zo blijven houden.

Dan daarvoor nog gooit Donald Trump nog eens zo’n vijftig cruisemissiles op het vliegveld van Assad in Syrië. Maar daarvoor was Trump wel zo netjes om zijn nieuwe Russische ‘vrienden’ te bellen met de mededeling ‘wij gaan bombarderen!’. De Russen vertelden dit vanzelfsprekend door aan Assad en zijn kameraden. En dus…

Ooit de beelden gezien van dat vliegveld na de manhaftige aanval van Trump? Er zijn hooguit een aantal vliegtuigjes geraakt, maar die waren allemaal van karton!

En als klap op de vuurpijl zoekt Trump ook nog eens welbewust ruzie met de grootste gek in Azië, namelijk de ‘Grote Leider’ Kim Il-sun van Noord-Korea. ‘Als deze Kim niet onmiddellijk ophoudt met zijn speeltjes van het lanceren van ballistische raketten met of zonder dummy-kenrkoppen… Dan gaan wij bombarderen zo meteen met echte atoombommen.’

De hele wereld zodoende in grote spanning achterlatend in dit afgelopen Paasweekeinde. Maar er gebeurde dus totaal niets! Behalve dan die ene zogenaamde mislukte raket die Noord-Korea lanceerde net voor de Pasen. Jawel, volledig mislukt, op instigatie van ‘grote broer China.’ Dank zij hun grote wijsheid is de ‘koude’ weer even uit de lucht gehaald.

Maar vanwaar opeens deze buitensporige spierballentaal van ‘bullebak’ Trump? Het is de eeuwenoude truc om buiten je grenzen oorlogsvoerende taal te ‘trompetten’, als je in je eigen binnenland onder vuur ligt. Zoals met de CIA en FBI, afluisterschandalen, beweerde illegale gesprekken met de Russen, Obamacare en ga zo maar door.

Niets in deze is nieuw onder de zon. Tegelijkertijd kunnen deze laatste volkomen agressieve stappen van Trump ook levensgevaarlijk zijn. Niet alleen voor de USA zelf, maar zeker ook voor de rest van onze toeschouwers op onze planeet. Voor je het weet zitten wij met zijn allen in een grote nachtmerrie van een nog slechts beginnende atoomoorlog.

En, o ja, dan hadden wij in dit weekeinde nog de grote triomf van de absolute verliezer Erdogan in Turkije. Dat hij zijn referendum verloren heeft, weet hij als geen ander. Maar hij doet dus net of hij gewonnen heeft. Zoals de honderden Turken hier in Rotterdam die nog geen idee hebben wat hun allemaal te wachten staat. Die in massa toeterend door onze stad rijden met honderden Turkse vlaggen of zij wereldkampioen voetbal zijn geworden…

Erdogan in zijn toespraken: ‘Wij gaan door. Ook met een nieuw referendum over de doodstraf. En wij zijn een volk, een staat met een vlag!’ (Waar hebben wij deze retoriek eerder gehoord?!).

Laat Erdogan nu precies het omgekeerde hebben bereikt. Zijn land volkomen in tweeën gesplitst! En dat moet je dan uitvoerig hier in Rotterdam gaan vieren.

Of zoals die ene Rotterdamse terrasgast het verwoordde in de Zwartjanstraat.

‘Het lijkt hier op eens wel ‘Turkendam!’

Jim Postma.


  • Nieuw

  • Reacties