ECONOMIE

Een kolenhok in de douche

Toen mijn grootvader na zijn pensionering voorzitter werd van de woningbouw vereniging Tuinstad Zuidwijk zeg maar rond 1950, heerste daar een streng regime.

Hij woonde aan de Zuideras in Tuindorp Vreewijk, maar fietste - soms met mij - door de nieuwe wijk in Rotterdam-Zuid en bekeek met arendsogen zaken die hem niet bevielen. De nieuwe bewoners van deze wijk waren vaak afkomstig uit Drenthe, Groningen, Brabant en Limburg. Zij hadden zo hun eigen gewoontes. Soms zag hij vanuit een balkon een touw gespannen aan een geit die op de sociaal- democratisch zo gewenste gemeenschappelijke tuin stond te grazen. In hevige verontwaardiging belde hij aan. ,,Die geit moet onmiddellijk verwijderd worden,'' zo baste hij. ,,En ik wil gelijk uw douchecel inspecteren.''
In de douchecel bleek dat deze ruimte regelmatig als kolenhok werd gebruikt. Wanneer dat ook zo was, steeg zijn verontwaardiging tot grote hoogte. ,,Hebben wij als sociaal- democraten eindelijk bereikt dat iedere arbeider en zijn gezin regelmatig kunnen douchen, dan kan dit dus niet.''

Er werd stevig gecontroleerd. Huurders die een klacht hadden over gebreken aan hun huizen moesten eerst een rijksdaalder betalen. Pas wanneer de klacht gerechtvaardigd was werd de rijksdaalder terugbetaald.

Ik moest hier aan denken nu sociaal-democratische wethouders in Rotterdam en Den Haag achter de voordeur willen kijken om te zien of zich daar geen asociale taferelen afspelen. Er komen allerlei voorschriften en regels voor mensen uit wat genoemd wordt achterstandswijken in aanmerking kunnen komen voor een nieuwe woning. Nu ben ik de eerste om te zeggen dat wanneer iemand er daar een zooitje van gemaakt heeft hij of zij maar niet zomaar met hulp van de sociale dienst opnieuw wordt ingericht.

Maar ook deze regels kunnen worden ontdoken. In de begin jaren zeventig woonde ik met vrouw en zeer jong kind in de Hendrick Croesinkstraat op Rotterdam-Zuid. Het was een huisje onder de huurwaarde. Er was geen douche. De kachel in de woonkamer was geschonken door diezelfde grootvader.

Via, via kreeg ik een ruim huis aangeboden aan de Rotterdamse Schiekade. Twee verdiepingen, maar wel de bovenste twee. Het huis zelf was een puinhoop. Met mijn twee linkerhanden zou dat niets worden. Een goede vriend was de toenmalige persfotograaf Richard Henke die net met zijn nieuwe vriendin Elly Paradies ongeveer illegaal woonde boven het politiebureau aan het Stieltjesplein. Dus suggereerde ik hem als de nieuwe huurder. De eigenaar van de woning was wantrouwend. ,,En waar woont die man dan nu?''

Richard had al twee huwelijken achter de rug, maar nog goede contacten met zijn eerste echtgenote die in Hillegersberg woonde. De oplossing was snel gevonden. Zijn naamplaatje 'Richard Henke' werd aan de voordeur in Hillegersberg geschroefd en een dolenthousiaste secretaresse van de makelaar bekeek het huis en keerde terug. Hij kreeg het huis. Het werd ook iets bijzonders, maar daarover heb ik het nog wel een keer.
Lees verder

De Eemshaven: Het wordt uiteindelijk wel

Op 7 juni 1973 vloog ik met een aantal medeleden van de nog steeds bestaande Rotterdamse Havenpersclub Kyoto van het vl[...]

Transportkosten en vervuiling

De huidige economische crisis heeft aangetoond dat er – ook na afloop van de recessie – grenzen zitten aa[...]

Recessie treft haven nú zwaar

De Rotterdamse haven wordt thans – evenals zijn grote concurrenten Antwerpen en Hamburg - hard getroffen door de[...]

Willem Smit neemt het roer over op de SS

Het zwaar onder vuurliggende project met de SS Rotterdam heeft per 1 maart een nieuwe directeur. Willem Smit neemt het [...]

Vrachtschip met vlieger in Rotterdam

Het vrachtschip Beluga SkySails is voor de eerste maal gearriveerd in de Rotterdamse haven. Het is het eerste moderne v[...]

Meer cruiseschepen naar Rotterdam

Nadat vorig jaar het aantal cruiseschepen dat Rotterdam bezocht flink terugliep kan de Cruise Terminal dit jaar weer me[...]

Jongeren blijven hard nodig in de haven

Ondanks de (tijdelijke) teruggang in haven zal er een toeloop van jonge medewerkers hard nodig zijn. Dat zei directievo[...]

Havenbedrijf zet ijsbreker in

Het Havenbedrijf Rotterdam zet woensdag voor het eerst sinds 1996 een patrouilleboot in om de Rotterdamse haven ijsvrij[...]

Goedkoper de haven in door crisis

In 2009 worden de tarieven zeehavengeld, kadegeld en binnenhavengeld in de Rotterdamse haven verhoogd met 1%. De verho[...]

Social media

KOPSTOOT

De kluts kwijt


Je zou ze de kost moeten geven die gedurende

deze enorme hittegolven de kluts zijn kwijt

geraakt. Waarvan recentelijk weer ondergetekende.


In de bloedhitte ben ik op zoek naar een

Kringloopwinkel in het dorp Oude-Tonge. Daar

buiten, midden in natuurgebied en boerenland,

bivakkeer ik vaak om de hitte in de stad te ontvluchten.


Hoewel, zo ontdek je al snel van stad naar platteland:

‘Vluchten kan niet meer.’


Afijn. Een keer had ik daar jaren geleden in dit vriendelijke

dorpje een matras gekocht voor mijn buitenhuisje.

Maar nu kon ik de tweedehands-winkel niet meer

direct terugvinden.


Geheel de weg kwijt stopte ik mijn oude bestelwagentje

langs de kant van de weg, toevallig in de buurt van

een autogarage. Zo’n vijftig meter daar vandaan.


De goedlachse automonteur wees mij onmiddellijk

de goede richting. Namelijk naar de volgende rotonde.

Ik had mij dus eenvoudig vergist. Omdat de monteur

mijn auto niet zag, vroeg hij: ‘Bent u lopend?! Het is nog

wel zo’n driekwart kilometer hier vandaan?’


Geruststellend antwoord ik hem: ‘Nee, mijn wagen

staat wat verder op. Ik was alleen even de kluts kwijt.’


Op dat moment loopt de monteur naar een van de

auto’s en vraagt met een ‘big smile’: ‘Zo, u was de kluts

kwijt, hè? Nou, dan heeft u geluk. Heb er hier nog eentje

liggen voor een goedkoop prijsje. Hoeft u ook niet meer

naar de Kringloopwinkel.’’


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties