Waarschuwing!

5715-waarschuwing (Door Jim Postma)
Op zo’n 50 meter afstand van mij staat zij driftig naar mij te zwaaien. Hannie, de vrouw van bekend Rotterdams kunstenaar Chris Ripken. Beide reeds jarenlang mijn goede vrienden. Als zij op haar fiets vlak voor mijn voeten remt zie ik tot mijn schrik dat zij lijkwit ziet. Hannie stottert geheel overstuur: ,,Ze hebben net mijn I-pad gejat. Met alles erop en aan. Mijn databank, foto’s, alles!''

Ik probeer haar te kalmeren met: ,,Weet je het zeker? Zit die niet in je zak of in je tas? Of ligt die misschien thuis?'' Hannie schudt driftig haar hoofd. ,,Nee,'' roept zij stellig ,,een kwartiertje terug maakte ik er op straat nog foto’s mee.''
Dan pakt zij voor mij haar leren schoudertas en opent de rits. Tientallen spulletje zitten er in, waaronder haar paspoort en portemonnee. Maar geen I-pad. Meewarig kijk ik haar aan. Zij ziet mijn meewarige blik en beaamt: ,,Ja, ik weet het. Reuze stom.''


Enkele minuten daarvoor was zij letterlijk gerold in de plaatselijke supermarkt van Aldi, bij het winkelcentrum aan het Eudokiaplein. Hoe het precies is gebeurd weet zij niet. Van de dader ontbrak elk spoor. Pas bij de kassa was zij erachter gekomen. Geheel over ‘de rooie’ had zij er daar melding van gemaakt.

Hannie nog steeds in paniek met haar ‘rommeltas’ rijdt als een schicht weer weg. Net zo plotseling als zij gekomen was. ,,Ik moet thuis Chris waarschuwen. En de politie bellen…,'' zo schreeuwt zij mij nog na. Mij hoofdschuddend achterlatend.

Ik besluit terug te gaan naar de Aldi, de plaats delict. Speurend als een ‘inspecteur Vlijmscherp’ loop ik langs de schappen en tuur ook naar de grond. Tevergeefs.
Aangekomen bij de kassa, waar een lange rij klanten staat, vraag ik aan de jonge kassaman: ,,Waar is hier de Bewakingsdienst?!'' Hij kijkt mij ietwat achterdochtig aan. Dan vraagt hij: ,,Waar gaat het over?'' Ik antwoord professioneel, als een echte inspecteur: ,,Hier is net iemand bestolen. Gerold!''

Meteen daarop drukt de man onder de kassa drie keer op een knop. Seconden later rent een bewakingsman met een zilveren V op zijn borst vanachter de coulissen richting kassa. Met nog een personeelslid achter zich aan.

Daar vang ik hen op met de directe vraag ,,Zijn hier camera’s?'' De bewakingsman schudt haast schuldbewust zijn hoofd. ,,En ook niet bij de kassa’s?'' dring ik aan. Tot mijn stomme verbazing ontkent hij wederom.

,,U bent nu allen gewaarschuwd!'' Maar nergens een waarschuwing te zien.

willem-ernst kuyvenhoven :
m'n eerste bezoek aan de vandaag en morgen via internet, dank voor de column

vrijdag 12 jan 2018

Francis H. :
Ja Jim, aan slapende,en/ of afgeleide(mooie dame in het vizier) beveiligingsbeambten hebben we dus niets, en camera's zijn dus een must.
Moet er wel iemand van het personeel de camera('s)continu in de gaten houden. Nog altijd goedkoper dan V bewaking!!!!

woensdag 30 sep 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Liever Turks dan Paaps..

(Door Geert-Jan Laan)

Tijdens de Nederlandse vrijheidstrijd, de 80-jarige oorlog dus, was een gevleugelde uitdrukking:,, Liever Turks dan Paaps.”Dat sloeg op de moslimbondgenoten in een land dat nu Turkije heet. In de strijd tegen de Spanjaarden was de sultan een belangrijke bondgenoot van de jonge Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. In de harem van de sultan bevinden zich ook een grote hoeveelheid, door Nederland geschonken, Delfts blauwe tegels en andere kunstvoorwerpen.

Nederland was ook het eerste westeuropese land dat het moslimrijk erkende. En ook de eerste staat die een eigen ambassade in de stad opende die toen nog Constantinopel heette.Op onze beurt namen we de Turkse tulpenbollen mee en ontwikkelden zo een handel die tot op de dag van vandaag vele honderden miljoenen euro's en dollars waard is geworden.

Nu is het natuurlijk niet zo dat onze strak en streng gereformeerde voorvaderen ook vijf keer per dag op een matje in de richting van Mecca bogen met de tekst :,,Allah is groot.”

En katholieken werden niet onthoofd of op de brandstapel geworpen, maar wanneer zij zich in hun schuilkerken een beetje rustig hielden dan was een ander nieuw woord van toepassing. Het werd “gedoogd”.

En ik weet ook wel dat wanneer ooit de moslimtroepen niet voor Wenen waren tegengehouden de kans groot zou zijn dat wij ook in hoofddoekjes en lange jurken gekleed zouden zijn, maar dat is allemaal niet gebeurd.

Dus hebben we vrijheid van godsdienst. En dus plaatst iemand die de moskee wil sluiten zich buiten de orde in dit land.

En dat zou ook moeten gelden voor een politieke partij die geen leden en geen gekozen aanvoerder heeft.

Een fors aantal jaren geleden toen de Arabische landen dankzij de sterk gestegen prijzen van ruwe olie vele miljarden hadden te verteren was ik op een Europees/Arabisch symposium in de Zwitserse stad Montreux. Aanwezig was ook een uit Ijmuiden afkomstige vishandelaar. Ik vroeg aan hem of hij de Arabieren wilde overhalen onze malse Hollandse nieuwe te kopen en te consumeren. Hij knikte ontkennend. ,,Nee, dat houdt niet lang in de woestijn.” Hij troonde me mee naar een aanpalende kroeg en liet me samenzweerderig een soort kompas zien met allemaal in het Arabische afgedrukte plaatsnamen van over de hele wereld. ,,Kijk,“sprak hij terwijl hij een plaats dicht bij Montreux opzocht. De kompasnaald verschoof en hij wees:,, Daar ligt Mecca. Want zo'n Arabier ligt niet graag met zijn reet in de richting van Allah. Ik heb het de Meccafinder genoemd. ” Ik vroeg hoeveel het moest kosten. ,, Ik heb het in Italie laten vergulden. Zeg maar vijf honderd dollar.”

Een paar dagen later meldde hij dat hij er al zo'n zestig had verkocht.

Opnieuw had de koopman gewonnen van de dominee.


  • Nieuw

  • Reacties