Waarschuwing!

5715-waarschuwing (Door Jim Postma)
Op zo’n 50 meter afstand van mij staat zij driftig naar mij te zwaaien. Hannie, de vrouw van bekend Rotterdams kunstenaar Chris Ripken. Beide reeds jarenlang mijn goede vrienden. Als zij op haar fiets vlak voor mijn voeten remt zie ik tot mijn schrik dat zij lijkwit ziet. Hannie stottert geheel overstuur: ,,Ze hebben net mijn I-pad gejat. Met alles erop en aan. Mijn databank, foto’s, alles!''

Ik probeer haar te kalmeren met: ,,Weet je het zeker? Zit die niet in je zak of in je tas? Of ligt die misschien thuis?'' Hannie schudt driftig haar hoofd. ,,Nee,'' roept zij stellig ,,een kwartiertje terug maakte ik er op straat nog foto’s mee.''
Dan pakt zij voor mij haar leren schoudertas en opent de rits. Tientallen spulletje zitten er in, waaronder haar paspoort en portemonnee. Maar geen I-pad. Meewarig kijk ik haar aan. Zij ziet mijn meewarige blik en beaamt: ,,Ja, ik weet het. Reuze stom.''


Enkele minuten daarvoor was zij letterlijk gerold in de plaatselijke supermarkt van Aldi, bij het winkelcentrum aan het Eudokiaplein. Hoe het precies is gebeurd weet zij niet. Van de dader ontbrak elk spoor. Pas bij de kassa was zij erachter gekomen. Geheel over ‘de rooie’ had zij er daar melding van gemaakt.

Hannie nog steeds in paniek met haar ‘rommeltas’ rijdt als een schicht weer weg. Net zo plotseling als zij gekomen was. ,,Ik moet thuis Chris waarschuwen. En de politie bellen…,'' zo schreeuwt zij mij nog na. Mij hoofdschuddend achterlatend.

Ik besluit terug te gaan naar de Aldi, de plaats delict. Speurend als een ‘inspecteur Vlijmscherp’ loop ik langs de schappen en tuur ook naar de grond. Tevergeefs.
Aangekomen bij de kassa, waar een lange rij klanten staat, vraag ik aan de jonge kassaman: ,,Waar is hier de Bewakingsdienst?!'' Hij kijkt mij ietwat achterdochtig aan. Dan vraagt hij: ,,Waar gaat het over?'' Ik antwoord professioneel, als een echte inspecteur: ,,Hier is net iemand bestolen. Gerold!''

Meteen daarop drukt de man onder de kassa drie keer op een knop. Seconden later rent een bewakingsman met een zilveren V op zijn borst vanachter de coulissen richting kassa. Met nog een personeelslid achter zich aan.

Daar vang ik hen op met de directe vraag ,,Zijn hier camera’s?'' De bewakingsman schudt haast schuldbewust zijn hoofd. ,,En ook niet bij de kassa’s?'' dring ik aan. Tot mijn stomme verbazing ontkent hij wederom.

,,U bent nu allen gewaarschuwd!'' Maar nergens een waarschuwing te zien.

willem-ernst kuyvenhoven :
m'n eerste bezoek aan de vandaag en morgen via internet, dank voor de column

vrijdag 12 jan 2018

Francis H. :
Ja Jim, aan slapende,en/ of afgeleide(mooie dame in het vizier) beveiligingsbeambten hebben we dus niets, en camera's zijn dus een must.
Moet er wel iemand van het personeel de camera('s)continu in de gaten houden. Nog altijd goedkoper dan V bewaking!!!!

woensdag 30 sep 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De kluts kwijt


Je zou ze de kost moeten geven die gedurende

deze enorme hittegolven de kluts zijn kwijt

geraakt. Waarvan recentelijk weer ondergetekende.


In de bloedhitte ben ik op zoek naar een

Kringloopwinkel in het dorp Oude-Tonge. Daar

buiten, midden in natuurgebied en boerenland,

bivakkeer ik vaak om de hitte in de stad te ontvluchten.


Hoewel, zo ontdek je al snel van stad naar platteland:

‘Vluchten kan niet meer.’


Afijn. Een keer had ik daar jaren geleden in dit vriendelijke

dorpje een matras gekocht voor mijn buitenhuisje.

Maar nu kon ik de tweedehands-winkel niet meer

direct terugvinden.


Geheel de weg kwijt stopte ik mijn oude bestelwagentje

langs de kant van de weg, toevallig in de buurt van

een autogarage. Zo’n vijftig meter daar vandaan.


De goedlachse automonteur wees mij onmiddellijk

de goede richting. Namelijk naar de volgende rotonde.

Ik had mij dus eenvoudig vergist. Omdat de monteur

mijn auto niet zag, vroeg hij: ‘Bent u lopend?! Het is nog

wel zo’n driekwart kilometer hier vandaan?’


Geruststellend antwoord ik hem: ‘Nee, mijn wagen

staat wat verder op. Ik was alleen even de kluts kwijt.’


Op dat moment loopt de monteur naar een van de

auto’s en vraagt met een ‘big smile’: ‘Zo, u was de kluts

kwijt, hè? Nou, dan heeft u geluk. Heb er hier nog eentje

liggen voor een goedkoop prijsje. Hoeft u ook niet meer

naar de Kringloopwinkel.’’


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties