Vliegen vangen

5650-vliegen-vangen (Door Jim Postma)
De hele nacht heb ik er niet meer van kunnen slapen. Vorige week kampte ik in mijn vakantiehuisje in Zeeland met een ware insectenplaag. Te beginnen met die krengen van bloedzuchtig langs je oren zoemende muggen. Maar de allerergste plaag moest nog komen.

Er vloog ineens een zee van vele honderden vliegen in mijn opgeruimde huisje.
Om gek van te worden. Je hebt geen leven meer. Zowel binnen als buiten. Vooral in de tuin tijdens het eten of het zonnebaden.

Wegvluchten is dan eigenlijk de enige remedie. Maar helaas vluchten past nu eenmaal niet in mijn profiel. Heldhaftig besloot ik de invasie met allerlei mogelijke wapens te lijf te gaan. Zoals met meer dan een dozijn ‘vliegenvangers’. Bij openstaande deuren, ramen en op mijn witte plafond. Met van die rolletjes die je uittrekt met zwaar klevend spul waar die ellendige strontvliegen niet meer vanaf komen.

Ze voeren nog wel minutenlang een doodstrijd. Maar eigen schuld dikke bult, nietwaar? Je laat toch immers niet zo maar je huis en haard in beslag nemen door ongenode legioenen. Na enkele uurtjes zagen de zelfklevers reeds zwart van de vliegen. En met een opgevouwen krant knalde ik er zeker honderd dood. Met overal bloedspetters tegen mijn tot dusver maagdelijke plafond.

In mijn bestrijdingsstrijd werd ik steeds feller en meer strategisch. Wachten bijvoorbeeld totdat er op mijn aanrecht vijf of tien tegelijkertijd zaten. Knal! Boem! Bij bosjes vielen ze. Dan vooral de lijken laten liggen! Even later namelijk kwamen daar weer tien vliegen bovenop zitten als ‘lijkenpikkers’. Wat is het bestuderen van de natuur toch een mooi vak, nietwaar? En wederom knal, boem. Mijn slachtveld breidde zich steeds verder uit. Triomfantelijk als een generaal.

Tevreden met mijn slachtpartij ging ik eindelijk naar bed. Om een uur later, midden in nacht, wakker te schrikken van veel gekrijs en geschreeuw. Wat bleek? Mijn vriendin was al ‘slaapwandelend’ tegen een van de laaghangende vliegenvangers aangelopen. Die zat nu als een klit in haar haardos. Haar vloeken zal ik hier niet herhalen.

Maar na lang trekken viel het kleefding op de grond en tot overmaat van ramp vloog mijn kat Lucky er nu op af. Denkend dat het een ‘spelendingetje’ was. Die kwam tussen haar poten terecht en ging er niet meer vanaf. Krijsend met die vliegenvanger er achteraan, vluchtte zij de tuin in. Als de bekende ‘kat die de bel was aangebonden.’ Afgrijselijk kermend. En met mijn vriendin er nog steeds gillend achteraan.

Mij totaal verward in de nacht achterlatend. In mijn zoveelste rol in een Fellini Film Live (5).

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Rotterdam, USA



Ons Rotterdam is niet het enige Rotterdam. Ook Amerika heeft zijn Rotterdam: een stadje in Schenectady County in de staat New York. Amerikanen kennen het verschil tussen ‘cities’ en de kleinere ‘towns’. Rotterdam is een town van zo’n 30.000 inwoners, op zo’n drie uur rijden van de stad New York.

The Daily Gazette is het lokale medium. Een onafhankelijk dagblad, in eigen beheer uitgegeven sinds 1884. Respect dus.

Wat gebeurde er afgelopen maand zoal in Rotterdam, USA? Niet veel, om eerlijk te zijn. Er woedde een brand waarbij twee brandweerlieden gewond raakten. Een wandelaar raakte met zijn hond te water in de Mohawk River. Een energieneutraal appartementencomplex werd geopend. Een man die zijn computer liet repareren werd ontmaskerd als verzamelaar van kinderporno. Nee, Rotterdam (USA) zou zo maar een rustige buitenwijk van Rotterdam (The Netherlands) kunnen zijn.

Maar je weet: het is Amerika, dus er moet iets zijn. Something bigger.

De achtertuinen dus. Die noemen ze daar de ‘rear yard’. Het incidentele bericht in onze lokale media dat er een vos is gesignaleerd in een Hillegersbergse tuin, heeft een Amerikaanse tegenhanger. De Daily Gazette meldt dat er een zwarte beer werd gesignaleerd in een boom in de rear yard van 1325 Lawn Avenue. De ‘fire brigade’ en de ‘state police’ gingen er meteen op af. De beer werd verdoofd en toen hij na enkele minuten stoned de boom uitgleed werd hij gevangen. Het bleek een vrouwtje van ruim 20 jaar oud en ze woog 175 pounds - 80 kilo. Ze raakte niet gewond en werd weer uitgezet in het wild. Zoals het hoort dus, heel beschaafd. De conclusie is duidelijk: Rotterdam, USA is een soort Hillegersberg. Maar dan bigger. Ofte wel: Hillegersberg, USA.

(door Kees Versteeg)

Met dank aan:
https://dailygazette.com/

Foto: ©wikipedia.org


  • Nieuw

  • Reacties