Fellini live (4)

5634-fellini-live-4 (Door Jim Postma)
(Vervolg van vorige week)

Rotterdams bekend kunstenaar Jano had mij eerder eens toevertrouwd ,,dat hij dit leven niet meer zag zitten.’’ Na een mislukte nekoperatie in het Zuiderziekenhuis, kreeg hij tot overmaat van ramp een hartstilstand.
Chirurgen waren daarna minutenlang in de weer om hem ter plekke weer tot leven te wekken. Maar eindigde daarin uiteindelijk met een definitieve dwarslaesie, voor altijd veroordeeld tot de rolstoel.


Een klein groepje ‘levenskunstenaars’, waaronder ikzelf, besloot een veiling voor hem te organiseren van zijn overgebleven kunstwerken. In huize Jano ten Haaf was het na die mislukte operatie volkomen armoede troef.
De ‘eindjes aan elkaar knopend’ totdat er geen enkel ‘eindje’ meer was.. Haast mensonterend in deze tijd. Met schulden en nog meer schulden die zich maar op bleven stapelen, totdat er geen enkele horizon van licht meer te zien was. Pure duisternis in dit aardse bestaan.
Met als klap op de vuurpijl zijn mongoloïde zoon Gilbert. Twee gehandicapten bij elkaar die alleen door zijn liefdevolle vrouw Tea, alias ‘Sister Nightingale’ 24 uur per dag werden verzorgd. Hun toen nog enige bestaanszekerheid.

Voor hun drieën, mede door het in de steek laten van allerlei gemeentelijke afdelingen, was er nog amper iets te ‘makke’ in dit leven. Volkomen droefheid in dit puur Rotterdamse gezinnetje, buiten hun schuld veroordeeld tot de bedelstaf. Werkelijk armoede troef.
En dit alles nadat Jano ten Haaf ooit miljonair was geweest. Dit ooit na de erfenis van zijn beroemde vader en huisarts. In de tijd dat hij financieel een rijk man was, had Jano vele (drugs-)discipelen om hem heen. Die vanzelfsprekend als bijen rond hem heen zoemden.
Maar na zijn ‘slechte tijd’, mede door zware belastingschulden, waren daar maar nog weinigen van over. Hoe herkenbaar, in een wereld van ‘goede en slechte tijden.’

In die tijd beschikte ik bij toeval over een zogenaamde oude ‘Pausmobielwagen’. Die auto voor gehandicaptenvervoer had ik verdiend voor mijn bijdragen aan mijn toenmalige grote vriend Roy Schoonheim.
Die had zelf na een noodlottig auto-ongeluk in zijn jonge jaren eveneens een dwarslaesie opgelopen. Daarvoor was hij op-en-top sportman, onder meer als talentvol voetballer in het eerste van Neptunes. Zoals ook in de cricketteams.

Roy Schoonheim begon toen samen met mij een organisatie voor Telewerken door gehandicapten. Samen verdienden wij daarmee ‘de Telewerkprijs gehandicapten in Nederland’.
Daardoor kreeg ik onder meer ‘als beloning’ zijn oude ‘Pausmobiel’ en hij dus meer dan terecht een gloednieuwe. En sommen van nieuwe subsidiegelden om gehandicapte collega’s succesvol aan het werk te helpen. Hoe dankbaar!

Intussen reed ik samen met Jano ten Haaf in die oude Pausmobiel door de stad om zijn veiling te organiseren. Hij zat dan achterin deze wagen en had de grootste lol. Naar iedereen zwaaien langs de route als een soort ‘Paus van Rotterdam’. Wat een gelukzaligheid voor ons beiden.
Maar tijdens een van die organisatieritten in mijn ‘Pausmobiel’ biechtte hij mij een poging tot zelfmoord. Dat was bij een gebouw in aanbouw. Met een touw om zijn nek was hij ter plekke van een balk afgesprongen. Het touw brak echter, omdat hij veel te dik was… Hij kon daar nog hartelijk om lachen. Ik niet, zo zou pas later blijken.

Nadat wij de zoveelste keer met de Pausmobiel door de stad waren gereden was het weer huiswaarts naar de Beverwaard. Via de Van Brienenoordbrug. Het was zowat spitsuur en dus ontzettend druk op de weg.
Nadat ik de hol op reed van de brug schoot hij plotseling met zijn rolstoel los. Kennelijk, zonder dat ik het kon zien, had hij de handrem van zijn rolstoel losgegooid. Ik hoorde achter mij een enorme knal.
De achterdeur van mijn Pausmobiel was open geknald. Alleen een klein gedeelte van de achterklep was blijven zitten. Daar hing hij nog net aan vast met een totaal wezenloos gezicht. Links en rechts zoefden de auto’s ons voorbij.

In mijn eerste reactie zette ik mijn knipperlichten aan. Zodat achterop komend verkeer kon zien dat er iets grandioos mis was. Vervolgens ging ik met mijn lange lichaam rechtop staan van mijn bestuurderszit. Met de ene hand nog aan het stuur wist ik met de andere zijn rode sjaal te grijpen.
En zo kon ik hem langzaam weer naar boven en naar binnen trekken. Tegelijkertijd stuurde ik naar rechts op de brug. Uiteindelijk kon ik, met het zweet op mijn voorhoofd, de afslag halen en de wagen veilig stoppen.

In de tientallen seconden daarvoor, die uren schenen te duren, schoot alles als een film door mij heen. Ik ‘zag’ hoe Jano mijn wagen was uitgevlogen, gelanceerd in zijn rolstoel als een raket, á la een film van Fellini. Ik ‘zag’ hoe tientallen auto’s op elkaar waren geknald met vele doden en gewonden. Ik ‘zag’ grote foto’s op de voorpagina’s van alle kranten en journaals.

Jano heb ik toen uit pure zenuwen volkomen verrot gescholden. Vervolgens, uren en menige dagen daarna, mijzelf de grootste verwijten makend. Want uiteindelijk was alles mijn niet te vergeven schuld geweest.
Jano wilde niet dat ik voor het rijden zijn veiligheidsriemen vastzette. En ik, de gek, luisterde daarnaar… Wat een absolute stommiteit van mijn kant.

Overigens is de veiling daarna boven café De Ridder nog een groot succes voor hem geworden. Al zijn werken werden destijds nog voor zeer fatsoenlijke prijzen verkocht. Zo’n twee jaar voor zijn natuurlijke dood.

Dat nog net wel. God zij dank!

Arie C. Torcque Zaanen :
Mooi verhaal Jim. je laat ons of in elk geval mij zien, hoe je een mooi verhaal op papier kan zetten.

ik heb er ondanks de treurnis, van genoten.

maandag 08 okt 2018

Frans Facet :
Jano heeft verschillende keren in mijn zaak geëxposeerd en ik heb toen ook
veel voor hem verkocht vooral de op straat gevonden voorwerpen die met allerlei materialen werden gecombineerd
Zo herrie er ik. In een wieldop van chevrolet met plastic etc. Dat kunstwerk was getiteld Chevy State of Mind.
Het werd verkocht aan eenman die eigenaar was van een trailer verhuurbedrijf!
Gezellig was het altijd maar geld heb ik nooit gekregen wel een enorm schilderij waarvan de verf zo dik was dat naren later er nog zacht klodders op zaten. Het was een bijzonder mens!

maandag 08 okt 2018

joan wouter corver :
Hallo lezers,

Eens waren jan en ik redelijk dikke vrienden en kamergenoten op de nu gesloten Internationale Quaker school in het kasteel Beverweerdt te Werkhoven.
Graag had ik contact gehad met zijn vrouw.Hulp is welkom.

groet,
joan corver

woensdag 01 nov 2017

Cees Glerum :
Helaas ben ik nu pas te weten gekomen hoe het zat met Jano, hen een woninginrichting in Rotterdam gehad, en een permanente expositie van Jano zijn schilderijen, heb veel werken van hem verkocht, vraag van Jano
Cees hoe verkoop jij zo veel schilderijen, als er een klant komt die interesse had, gaf ik het werk een week mee op zicht en heb nog nooit een schilderij terug gehad, Jano vond het geweldig, een kerel met "klasse

vrijdag 15 jan 2016

roberto timero :
Inderdaad een gruwelverhaal van de eerste orde zo op die van Brienenoordbrug. Jeeemig!

woensdag 29 jul 2015

Francis H. :
Een aangrijpend, en schitterend verwoorde column Jim.
Fellini waardig!!!

woensdag 29 jul 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 2

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Kira Wuck over ‘Vallen’ van Homero Aridjis.


vertaling: Mariolein Sabarte Belacortu


  • Nieuw

  • Reacties