Fellini live (2)

5618-fellini-live-2 (Door Jim Postma)
(Vervolg van vorige week)

Boven mijn kop in mijn woonhuis begint nu een traumahelikopter te cirkelen. Voor mijn deur dus een jongeman die uit liefdesverdriet zelfmoord wil plegen. En via mijn achtertuin komt nu een hele brigade arrestatieteam met bivakmuts naar mijn keukendeur. Echt bizar.

Kort daarvoor zag ik nog net door mijn deurraampje twee andere hoofdrolspelers op het toneel komen. Gedragspsychologen die als buiksprekers vlak achter elkaar de jongeman aan het bewerken waren. ,,Je hebt nog een heel leven voor je,’’ zo sprak de voorste. En de tweede herhaalde dit als een papegaai. Zo kwamen zij voetje voor voetje dichter in de richting van de jongeman met zijn poging tot zelfmoord. Vanuit zijn polsen vloeide al wat bloed en met hetzelfde stuk glasscherf had hij reeds een kras gemaakt op zijn keel.


Reeds eerder had ik zelf willen ingrijpen en hem met een judogreep om zijn arm willen uitschakelen. Hij stond immers slechts anderhalve meter van mijn voordeur. En door hem onverwachts van achteren aan te vallen had ik het grote voordeel van de verrassing. Zou ik slagen dan was ik voor even de held. Maar als het écht mis ging, dan was ik in alle opzichten de gebeten hond. Bij een dodelijke afloop van de jongeman zou ik het mijzelf niet kunnen vergeven. Een groot dilemma, dat slechts in enkele seconden door je heen schiet.

Uit ervaring wist ik dat je zo’n actie in een spontane intuïtie moet doen. Afhankelijk natuurlijk van de omstandigheden en de kans van slagen. Bij de geringste twijfel dus zeker niet ingrijpen.
Voor beschadiging van mijzelf was ik niet bang. Maar de grote ‘stophand’ van de politieman aan de overkant naar mij toe maakte aan elke twijfel bij mij definitief een eind. Vooral ook omdat hij met zijn gebaar mij sommeerde mijn voordeur te sluiten. Achteraf was ik daar eigenlijk blij mee.

Intussen verwelkomde ik bij mijn achterdeur het arrestatieteam. Zes man sterk. ,,Beter laat dan nooit,’’ zo sprak ik hen gemoedelijk aan. De voorste met een stootram in zijn handen antwoordde in de bloedhitte met een grijns door zijn bivakmuts: ,,Staat het bier koud dan?’’ Zelf dacht ik: ,,Nog een geluk dat ik thuis ben. Anders hadden ze met die ram mijn achterdeur ingeramd.’’
De overige vijf bivakmutsen stonden thans om mijn werktafel. Sommigen bewapend met automatische wapens, zoals stenguns. En dat allemaal voor één dreigende zelfmoordenaar. Opvallend detail: naast hun professionele bovenkleding met kogelvrije vesten en al, waren zij allen gekleed in spijkerbroek met gympen daaronder. De leidinggevende, waarschijnlijk een brigadier, zei om mij gerust te stellen: ,,U kunt wel naar uw bovenverdieping gaan.’’

,,Geen sprake van,’’ antwoordde ik ad rem. Ik wilde immers de afloop direct vanaf de scene meemaken. In plaats daarvan dus gaf ik hen instructies hoe zij mijn deurslot aan de binnenkant geruisloos konden openen. Het moment suprême was nu gekomen. Met zes man, vlak achter elkaar, stonden zij nu in mijn smalle gang. Met mij daar vlak achter.
Ik wilde nog zeggen: ,,Ik geef jullie wel rugdekking!’’ Maar bang dat zij anders in de lach zouden schieten, dacht ik dit alleen. Wijselijk!

Toen mijn deur inderdaad geruisloos openging kwam de deceptie. Gelukkig maar. De jongeman had zich op het laatste moment over gegeven aan de ‘buiksprekers!’ Huilend lag hij op hun schouders. Pas nu zag ik dat mijn hele straat aan beide kanten was afgezet met daarachter nieuwsgierige menigten. Verder wemelde het van de politiepetten, van zeer hoog tot laag.
Intussen werd de jongeman per politiebus afgevoerd. Geboeid met z’n handen op de rug, dat wel!

Drie dagen later kreeg ik via een agent een mooi boeket bloemen aangereikt. De ware helden waren voor mij toch alle betrokken politiemensen van Politie Rotterdam-Rijnmond.
Chapeau!

jim postma :
Absoluut waar gebeurd, vlak voor mijn deur dus. Dit soortverhalen verzin je niet, zo God Almachtig was mijn getuige daarin.

Let op: Fellini Live 3 komt eraan, wellicht nog meer bizar, maar geheel volgens de enige waarheid.Alleen mag ik mij soms afvragen waarom dit mij overkomt. Alleen God kan het weten. Amen.(Mensen die mij echt kennen, zullen hierover nooit écht verbaasd zijn). Tesnlotte blijven God's wegen ondoorgrondelijk!

maandag 20 jul 2015

Wim :
Is het verhaal waar of niet waar of mooi aangedikt kan mij niet schelen.Als het waar is inderdaad Chapeau voor de Politie -Rijnmond.
Zo niet het blijft een pracht verhaal wat wij net gelezen hebben op deze mooie zomervrijdagavond 23.55 uur.

Dank Jim voor dit schrijfsel;en is het waar gebeurd ook voor jou Hulde!!!!

vrijdag 17 jul 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Huis van Erasmus wil ster naar Erasmus vernoemd zien


Op 18 september heeft het bestuur van Huis van Erasmus bij het Nationaal Comité voor de naamgeving van de verre ster HAT-P6 en haar planeet HAT-P-6b de namen ervoor voorgesteld. Ons bestuur heeft allereerst het gevraagde thema waaronder deze naamgeving zou moeten passen, vastgesteld, zodat in een later stadium de namen voor nieuwe planeten in hetzelfde stramien kunnen passen. Ons thema luidt: kosmopolitisme.

Desiderius Erasmus geldt als de grootste Nederlander aller tijden. In het Europa van zijn tijd stond Erasmus ‘wereldwijd’ bekend en was “Heel de wereld is mijn vaderland” zijn lijfspreuk. Erasmus was een sterk pleiter van de vorming van wereldburgers die uitgaan van de vrije dialoog, het kritische denken, tolerantie, respect en verantwoordelijkheid. Universele idealen die het nog steeds waard zijn om uit en over te dragen. Erasmus’ kosmopolitisch denken stond bij hem hoog in het vaandel. Zijn kosmopolitisme is een begrip dat nog steeds waard is om wijdverbreid bekend en verspreid te worden. “Heel het heelal is mijn ruimte”.

Vandaar dat ons bestuur de volgende namen heeft voorgesteld:

Voor de ster HAT-P-6: Erasmus
Voor de planeet HAT-P-6b: Cosmopolitan (kosmopoliet)

Na 30 september 2019 gaat het Nationaal Comité alle inzendingen beoordelen en maakt een selectie. Die zal vervolgens aan de Internationale Astronomische Unie (IAU) worden overgedragen. Gaat ook de IAU met het voorstel akkoord, dan volgt in oktober ronde twee. Tijdens deze ronde mag het Nederlandse publiek gaan stemmen. In december zal de IAU bekend maken met welke namen HAT-P-6 en HAT-P-6b door het leven zullen gaan.

Namens Huis van Erasmus, www.huisvanerasmus.nl

Rein Heijne, bestuurslid

Foto HAT-P-6 – de grote ster in het midden: aladin.u-strasbg.f

  • Nieuw

  • Reacties