Fellini live (1)

5604-fellini-live-1 (Door Jim Postma)
Het is bloedheet als ik ’s middags in mijn huis een dutje probeer te doen. Een soort van noodgedwongen Hollandse siësta wegens oververmoeidheid. Dan rinkelt in mijn slaapkamer naast mijn bed de telefoon. Nog half slaapdronken hoor ik mijn bovenbuurvrouw schreeuwen: ‘Ga niet naar het raam, ze zijn aan het schieten in de straat!’…


Daar schrok ik dus letterlijk wakker van. Buiten was het opvallend stil in mijn straat. Op wat geroezemoes na. Op kousenvoeten sluip ik vanaf mijn eerste verdieping via mijn houten binnentrap naar beneden. Nog voorzichtiger loop ik door mijn gang naar de buitendeur. Daar zie ik op zo’n twee meter afstand door mijn gepantserd deurraampje een silhouet van een man staan. Met zijn rug naar mij toe. Enkele meters verder, eveneens vaag, een politieman in uniform.

Dit openingstafereel vond vlak voor mijn huis plaats, al weer drie jaar geleden. Rondom dezelfde tijd, dus in snikhete julidagen. Pas nu durf ik hierover te schrijven. Dit vanwege het drama van de betrokkenen. En uit respect voor hun privacy. Het bleek te gaan om een afgewezen minnaar, een jongeman van Pakistaanse afkomst. Hij dreigde met zelfmoord.
De agent die tegenover hem stond aan de andere kant van de straat sprak vaderlijk op hem in. In de trend van: ,,Niet doen, niet doen! We gaan je familie bellen. Heb je hier een vader? Wat is zijn telefoonnummer?’’ En meer van dit soort vragen. Vooral om hem van zijn voornemen af te leiden.

Door mijn getralied raampje zag ik in het bejaardentehuis aan de overkant een eveneens nieuwsgierige oudere man op zijn balkon staan. Onmiddellijk werd hij gesommeerd om naar binnen te gaan.
Toen opende ik haast geruisloos mijn buitendeur op een kiertje. Mijn straat lag bezaaid met glasscherven. Hij had dus flessen kapot gegooid. En met die stukken glas dreigde hij eerst zijn polsen door te snijden. Even later had hij een flinke glasscherf op zijn keel gezet. Pas nu wist ik ook dat het hier niet om schoten ging, maar om uit elkaar gespatte flessen.

Vanuit mijn buitendeur stond ik op twee meter afstand van hem. Even overwoog ik om vliegenvlug de man van achteren uit te schakelen. Maar de politieman maakte een dringend afwijzend gebaar naar mij en om mijn deur te sluiten. Nu hoorde ik gerommel in mijn achtertuin. Het bleek een politieman te zijn met bivakmuts. De voorhoede van een speciale arrestatie-eenheid. Zonder het te willen of te beseffen was ik plots terecht gekomen in een film van Fellini… Live.

(Wordt vervolgd)

Jim P. Postma :
Dat komt nog Ronald. Nog even geduld...

dinsdag 07 jul 2015

R.Sorensen :
Fellini? Waren die mensen op straat zo lelijk?

dinsdag 07 jul 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Reïncarnatie


(door Ronald G)

Olivia Laing doet in haar boek ‘’Crudo’’ uit 2018 alsof ze Kathy Acker is. Olivia Laing schrijft fictie die over haarzelf gaat. Anderen noemen een dergelijke manier van schrijven wel autofictie. Ze schrijft in de derde persoon over zichzelf en noemt zichzelf naar de in 1997 overleden schrijfster Kathy Acker.

Laing schrijft als Kathy over de periode die vooraf gaat aan haar, Laing’s, huwelijk. Dat is geen fictie maar allemaal ''echte'' biografie in dagboek vorm, waarover ze doet of het fictie is. Ze mengt er observaties uit boeken van Acker doorheen. Ze schrijft bovendien in de traditie van John dos Passos en Döblin, met veel nieuwberichten – die nu twitterberichten zijn- tussendoor. Trump komt aan het woord, direct via Twitter, later in het boek Jacob Rees Mogg die op de Britse ontbijttelevisie verklaart dat hij van mening is dat abortus illegaal moet zijn ook na verkrachting.

Intussen vertelt de schrijfster ‘’Kathy, by which I mean I, was getting married. Kathy by which I mean I, had just got off a plane from New York. It was 19.45 on 13 May 2017”. Olivia Laing laat dus Kathy Acker reïncarneren in haar boek en in het literaire deel van haar leven. Dichterbij kan haast niet.


  • Nieuw

  • Reacties