NS: 500 miljoen voor poortjes!

5509-ns-500-miljoen-voor-poortjes (Door Jim Postma)
Tijdens de officiële ‘opening’ van het sluiten van de inmiddels beruchte poortjes op Rotterdam CS, afgelopen vrijdag 1 mei, was driekwart van de geënquêteerden daarvan voorstander, volgens de NS. Geen hond natuurlijk om dit ‘verkooppraatje’ te controleren. Want zoals gebruikelijk ‘controleert de NS zijn eigen vlees’.

Hoe voer je trouwens op één dag een enquête uit met dagelijks 350.000 reizigers op je perrons. Een rekensom leert dan dat zo’n kleine 100.000 passagiers tegen was. In mijn woonomgeving, de Provenierswijk en daarnaast de wijk Blijdorp, ken ik tot op heden geen voorstander.

Na het inmiddels hilarische moment dat jongelui de gesloten poortjes als ‘hordelopers’ hadden genomen – met alle toezichthouders het nakijken - regende het klachten uit onze stad. Ingezonden brievencolumns in alle dagbladen stonden er bol van. Faliekant tegen.

Had geen van de ‘leidinggevenden’ in de NS-kamertjes dit dan zien aankomen? Kennelijk in het geheel niet. En dit in een gigantische organisatie van ‘goedpratertjes’ die de ene blunder op de andere stapelen. Zoals het recente debacle met niet deugende Fyra’s, om de haverklap treinstoringen met de daarbij behorende vertragingen. ‘Genoeg is genoeg geweest’, zo heeft reizigersorganisatie Rover meerdere malen laten weten. ‘En nu dus de hoogste tijd voor de Tweede Kamer, zo schreef ik reeds eerder, ‘om rigoureus de bezem door deze hele ‘spoorwegbeerput’ te halen’.

En ja hoor. Nog geen drie dagen na het ‘hordespringen’ komt de Kamer met het gebod om de NS-poortjes drastisch te verhogen. Wederom lachen geblazen. Een ieder weet dat dit agressievelingen en zwartrijders niet tegen houdt. Zij glippen er eenvoudig door om snel achter iemand aan te gaan met een wel geldige OV-kaart.
Intussen maakte de NS bekend dat er 500 miljoen euro (!) is gereserveerd om de poortjes in 82 landelijke stations te gaan activeren. Hier doorheen loopt dagelijks zo’n 90 procent van de reizigers. Vijfhonderd miljoen euro voor elektronische poortjes… Hoe krijgen de rekenmeesters van de NS dit voor elkaar? Zeker rekenvoer voor de Algemene Rekenkamer! Ongeveer zo’n zes miljoen euro per station-(netje).

NS, schrijf eenvoudig een prijsvraag uit hoe anders deze zogenaamde beveiliging ook kan. En waarschijnlijk stukken goedkoper. De winnaar krijgt ‘slechts’ één procent van die 500 miljoen. Dus vijf miljoen euro!

Uw inzendingen zie ik met belangstelling tegemoet…

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties