Jim Postma

Waarschuwing!

5715-waarschuwing
(Door Jim Postma)
Op zo’n 50 meter afstand van mij staat zij driftig naar mij te zwaaien. Hannie, de vrouw van bekend Rotterdams kunstenaar Chris Ripken. Beide reeds jarenlang mijn goede vrienden. Als zij op haar fiets vlak voor mijn voeten remt zie ik tot mijn schrik dat zij lijkwit ziet. Hannie stottert geheel overstuur: ,,Ze hebben net mijn I-pad gejat. Met alles erop en aan. Mijn databank, foto’s, alles!''

Ik probeer haar te kalmeren met: ,,Weet je het zeker? Zit die niet in je zak of in je tas? Of ligt die misschien thuis?'' Hannie schudt driftig haar hoofd. ,,Nee,'' roept zij stellig ,,een kwartiertje terug maakte ik er op straat nog foto’s mee.''
Dan pakt zij voor mij haar leren schoudertas en opent de rits. Tientallen spulletje zitten er in, waaronder haar paspoort en portemonnee. Maar geen I-pad. Meewarig kijk ik haar aan. Zij ziet mijn meewarige blik en beaamt: ,,Ja, ik weet het. Reuze stom.''
Lees verder

'Lang leve onze stadswachten'

5706-lang-leve-onze-stadswachten
(Door Jim Postma)
In buurtcafé Walenburg bespreken de stamgasten de dagelijkse beslommeringen. Deze keer worden wij getrakteerd op ‘een[...]

Krijsende ‘stadswachten’

5697-krijsende-stadswachten
(Door Jim Postma)

Bij mijn favoriete haringstalletje aan het Eudokiaplein vlak bij de Bergweg neem ik laat in dit seizoen nog drie Holland[...]

Stadswachten: meestal ruzie

5676-stadswachten-meestal-ruzie
(Door Jim Postma)
Ooit wel eens een aanvaring gehad met een stadswacht? Wie niet, zou ik haast zeggen. Bijna iedereen heeft over deze stad[...]

'Pinokkio'

5670-pinokkio
(Door Jim Postma)
In mijn dagelijks feestje is krantenlezen ’s ochtends mijn grootste hobby. Liefst in alle stilte met koffie uiteraard [...]

Bijbels kippenhok

5665-bijbels-kippenhok
(Door Jim Postma)
Samen met mijn twee aangenomen zussen, Roos en Nel, begonnen wij ooit met het bouwen van een klein paradijsje hier op aa[...]

Vliegen vangen

5650-vliegen-vangen
(Door Jim Postma)
De hele nacht heb ik er niet meer van kunnen slapen. Vorige week kampte ik in mijn vakantiehuisje in Zeeland met een war[...]

Fellini live (4)

5634-fellini-live-4
(Door Jim Postma)
(Vervolg van vorige week ) Rotterdams bekend kunstenaar Jano had mij eerder eens toevertrouwd ,,dat hij dit leven [...]

Fellini live (3)

5624-fellini-live-3
(Door Jim Postma)
Sommigen mensen kunnen scenario’s verzinnen voor films. Maar er zijn live scenario’s (uit het leven gegrepen) die je[...]

Fellini live (2)

5618-fellini-live-2
(Door Jim Postma)

(Vervolg van vorige week) Boven mijn kop in mijn woonhuis begint nu een traumahelikopter te cirkelen. Voor mijn [...]

Fellini live (1)

5604-fellini-live-1
(Door Jim Postma)
Het is bloedheet als ik ’s middags in mijn huis een dutje probeer te doen. Een soort van noodgedwongen Hollandse siës[...]

Social media

KOPSTOOT

Nagekomen Pinksterverhaal

(door Torcque Zaanen)

Er waren eens twee broers. De oudste, een harde werker, fanatieke kerkganger, geen slecht woord over te zeggen. Zijn broer daarentegen zoop als een ketter, hoerde en snoerde, werkschuw, en deed alles wat God (of de priesters) verboden hadden. De oudste broer waarschuwde de jongste dat als hij zo door zou gaan, hij nog eens in de “Hel” zou komen. De jongste lachte hem dan alleen maar uit.

Op een dag was het zover. Na het drinken van z’n laatste borreltje werd de koets geprepareerd om hem naar zijn laatste rustplaats te begeleiden die, gezien zijn levensstijl, niet meer en niet minder dan de “Hel” betekende. Na enkele jaren in de “Hel” doorgebracht te hebben besloot hij op een dag wat verkoeling te zoeken en de benen te strekken. Na een kleine wandeling kwam hij bij een stenen muur die volgens zijn gevoelens weleens de scheiding tussen “Hemel” en “Hel” zou kunnen zijn.

Bij nader onderzoek ontdekte hij zowaar een stoffig raampje. Hij maakte het schoon en toen hij er doorheen kon kijken, kreeg hij bijna een hartstilstand. Het leek het er even op dat hij voor de tweede keer de kraaienmars zou blazen. Want wat zag hij daar, door dat smoezelige raampje... ja, z’n oudste broer, de broer die altijd zo netjes was geweest, hard gewerkt had, altijd trouw naar de kerk ging, die broer stond daar met een bezem in z’n handen, bezweet als een otter de grond te boenen.


Om de aandacht te trekken van z’n broer klopte hij met een rond slingerende bierfles zo hard hij kon op het raampje. Als bij toeval keek zijn broer op om te zien waar dat geklop vandaan kwam en zo keek hij zijn jongere broer in de ogen. Wat een verrassing, ja, hij was er wel blij mee, het was alleen jammer dat de afscheiding ertussen zat.

Ook al ging het moeilijk, ze konden toch nog wat ervaringen uitwisselen. De oudste broer maakte zich ook nu nog zorgen over z’n broertje, maar deze wuifde alle zorgen weg door te zeggen dat hij het enorm getroffen had: ‘al mijn vrienden en vriendinnen zijn hier, de hoertjes, de kroegbaas, ja eigenlijk iedereen en we vermaken ons best, alle drank is gratis, lekker eten en noem maar op, nee ik heb het best naar mijn zin.’

‘Maar tussen twee haakjes, wat doe jij daar in hemelsnaam met een bezem in je handen?’ ‘Nou, ja,...eh, kijk…’ begon z’n oudste broer verlegen, ‘het is hier erg groot en de boel moet schoon gehouden worden. Iemand moet het toch doen.’ ‘Hoe bedoel je, doen die anderen dan helemaal niks?’ De oudste broer keek hem vragend aan: ‘Hoe bedoel je: die anderen, welke anderen?’ ‘Nou gewoon,.. de anderen.’ ‘Nou nee,.... er zijn geen anderen, ik ben hier helemaal alleen.’ En hij nam zijn bezem weer op en veegde rustig door alsof hij zijn hele leven niets anders had gedaan.


  • Nieuw

  • Reacties