Schandaal Rost van Tonningen?

Het grote schandaal is niet dat Grimbert Rost van Tonningen, de oudste zoon van de nazi-ouders, spreekt op de 4 mei herdenking in Culemborg, maar dat twee leden van het organiserend comité uit protest hier tegen zullen wegblijven.


Wie de afgelopen decennia kennis heeft genomen van hoe de zonen van deze familie met de kwaadaardige opvattingen van hun ouders zijn omgegaan kan het alleen maar toejuichen dat eindelijk een kind van een NSB’er ook het woord voert.


Qua leeftijd is het onmogelijk dat deze twee bestuursleden nog in het verzet hebben gezeten. Ook is het zeer de vraag of familieleden zijn omgekomen.

Het doet me denken aan de Duitser die in Amsterdam, opnieuw geconfronteerd met de Holocaust, de discussie besloot met de tekst: ,,Anne Frank, dat is toch dat meisje, die verraden door Hollanders, door de Amsterdamse politie is weggevoerd.”


Mijn vader had tot diep in de jaren vijftig een zwart bureau. Tegen een kennis hoorde ik hem eens zeggen: ,,Dat bureau heb ik ingepikt toen we direct na de bevrijding het huis van een NSB’er leeghaalden aan de Uitwierderweg in Delfzijl.”

Ik zag tot mijn grote genoegen dat de huidige commissaris van de koningin in Noord-Holland, de liberaal Johan Remkes, wel aanwezig was bij het uitspreken van de alternatieve lezing door Thomas van der Dunk in Haarlem.


Godfried Bomans heeft eens een meesterlijke satire geschreven over het heftige verzet in Nederland, na de oorlog.

Dit is geen letterlijk citaat, maar het ging ongeveer zo: ,,Met gevaar voor eigen leven wist hij aan boord van de eerste veerboot naar Harwich te komen. Vanuit Harwich nam hij zo onopvallend mogelijk de trein naar Londen, waar hij zich direct in de Ondergrondse verborg.”



Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Leve onze grote vriend ‘Den Dood’


De zon komt op, op en op. En duikt weer onder.
Al miljarden jaren lang. De zon is eeuwig.
De zon komt op, op en op en duikt weer onder.
Al biljoenen jaren lang. Onze zon is oneindig.

Alleen wij stervelingen
– zij die sterven gaan, groeten U -
leven
geen fractie met duizenden nullen
achter de komma van een seconde.

Zelfs de arme eendagsvlinder
is stukken beter af dan wij.

Na zo’n kleine honderd jaar (in mensenjaren)
is ons leven op. Op is op, nietwaar?
In een flits van een gebroken zonnestraal.

Voor ‘Den Dood’ hoeft niemand meer te vrezen.
Onze ‘Vriend Den Dood’ is de grote bevrijder
van onze aardse, soms helse, kommer en kwel.

Het is ‘Mister en Missis Ouderdom’
die wij moeten vrezen.
Zo geniepig, zo snel,
met al hun gebreken en pijnen.
Geen ontsnappen aan. Voor rijk noch arm.

Hoe ouder en ouder, hoe stokouder,
hoe groter onze angsten.
Om tenslotte als verscheurd perkamentpapier
te verschrompelen
onder die schijnbare meedogenloze,
harteloze koperen ploert.

De mens komt op, op en op.
En duikt weer onder.
Een mensenleven lang.

Zie onze bevrijder.
Leve onze grote vriend ‘Den Dood’.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties