Een liedje... contant

5564-een-liedje-contant (Door Geert-Jan Laan)
Als jongeman heb ik nog wel cabaretteksten en liedjes geschreven die ook zijn uitgevoerd. Een paar heb ik zelfs nog verkocht aan Tom Manders (Dorus), die in zijn korte Rotterdamse periode behoefte had aan enkele liedjes die op Rotterdam waren gericht en waar hij als Amsterdammer natuurlijk geen kaas van had gegeten.

Ik verkocht het liedje ‘Rond de Oude Binnenweg’ aan hem voor een bedrag van 150 hele guldens. De componist, Hugh den Ouden die later bij Toon Hermans en het orkest Malando een eigen muzikale omgeving wist te scheppen, ontving hetzelfde bedrag.
Dat gebeurde in ruil, contant. Op advies van enkele ingewijden omdat Tom Manders op een later tijdstip nooit zou betalen. Met het geld in de zak kuierden Hugh en ik naar Timmer aan de Oude Binnenweg waar we – tot verbijstering van Kastelein Klaas Duyster - onze gehele uitstaande maandrekening afrekenden.


Ik schreef de meeste teksten voor Cabaret In den Twijfelaar, dat nog een eigen onderkomen had, ik dacht aan de Eendrachtsstraat. De leiding was vast in handen van Louis Lemaire. Hij was de jongste zoon van de toen al bejaarde acteur Jan Lemaire Sr.
Deze toen in mijn ogen vrolijkste bejaarde die ik in die tijd heb leren kennen was een gastvrij en warme man. Toen ik een keer bleef eten vroeg hij aan mij: ,,En wat drinkt de jonge Laan bij zijn eten.” Ik zei: ,,Melk, meneer.” Hij antwoordde: ,,Mijn naam is Jan. Ook voor jou. En hier drinken we bij het eten wijn. Soms een flesje en soms wel twee.”

Er waren ook wel banden tussen onze families. Mijn grootvader had als vakbondsbestuurder van de baggerwerkers tijdens de Zuiderzee werken Jan Lemaire Sr. ingehuurd voor de ‘bonte avonden’ die zo eens per maand plaatsvonden. Bij mijn huwelijk in Delft vielen beide mannen – mijn grootvader en Jan Lemaire Sr. - elkaar in de armen. Ze hadden allebei op hun manier de oorlog overleefd. En dat was niet niks.

De oudste zoon van Jan Lemaire stierf voor zover ik weet in een concentratiekamp. De een na oudste zoon, Cor Lemaire, was componist en pianist. Hij schreef de muziek bij vrijwel alle liedjes die destijds de jonge Annie M.G. Schmidt voor de populaire radioserie ‘Familie Doorsnee’ voor de VARA schreef.

Zelf heb ik nog wat teksten verkocht aan Vrij Nederland en aan het toen opzienbarende tv-programma ‘Zo is het toevallig ook nog eens keer’.
Ze werden geaccepteerd en betaald door mijn latere hoofdredacteur Herman Wigbold. En zo is ook die cirkel weer rond.





Marijke Schmidt :
Leuk je hier in de Rotterdamse scheurkalender aan te treffen.
Ik heb de vaste plaats ven In de twijfelaar niet meer meegemaakt.
Zat inmiddels al in Hilversum.
Daar komik Hugh den Ouden trouwens af en toe nog tegen .
Ik dacht dat het café Melief Bender heette.
Ben jij weer terug in Rotterdam?

vrijdag 04 dec 2015

Hugh den Ouden :
Hi Geert-Jan,
Prima geschrift aangaande "een liedje...contant".
Was vorige week nog in Timmer.Kleine glaasjes genuttigd met Henk Donia.
Wens jou nog veel schrijfplezier en (heel bescheiden) mijzelf evenredig veel pianospeelplezier.
Muzikale Groet,Hugh den Ouden

dinsdag 15 sep 2015

Johannes :
't Schouwtje denk ik Geert-Jan (heb voor de zekerheid maar even de spellingscontrole ingeschakeld)
Overigens de Mauritsstraat sluit al jaren niet meer aan op de Eendrachtsstraat maar wordt voorbij de Oude Binnenweg een deel van de Boomgaardshof waarna de Eendrachtsstraat pas voorbij de West-Blaak begint,alwetend is deze zeurkous dus ook weer niet. :-)

dinsdag 16 jun 2015

G.J.Laan :
Hallo Hester,

Dank voor je reactie. Je aanvulling op de dood van de oudste zoon wist ik niet. Dank ook voor je complimenten. Ik vroeg mij af of we elkaar ergens, of ooit, van kennen?

HG,

Geert-Jan Laan.

maandag 15 jun 2015

Hester van Sand :
Okee, nog een correctie c.q. aanvulling dan:

De oudste zoon van Jan Lemaire –Jan Lemaire Jr.– is –vanwege het feit dat hij communist was– inderdaad geïnterneerd geweest in Kamp Amersfoort, Buchenwald en Sachsenhausen, maar hij stierf in 1960 in Middelburg.

Na de oorlog was hij nog een tijd regisseur bij Het Vrije Toneel.

(En Louis is nog steeds artistiek leider bij het door hem opgerichte Jeugdtheater Hofplein.)

vrijdag 12 jun 2015

Hester van Sand :
Over ronde cirkels; een kleine correctie:
Cabaret 'In den Twijfelaar' was gevestigd in de Mauritsstraat, op nummer 113.
Het hoofdeinde van zo'n smal tweepersoons bed (of breed eenpersoons bed; ik twijfel), indertijd aangebracht door het cabaretgezelschap, hangt er nog steeds aan de muur, ondanks de inmiddels vele latere eigenaars, verbouwingen en faillissementen.

De verwarring met de Eendrachtsstraat is verklaarbaar: daar zat ooit de roemruchte 'Eksit', en tussen 2005 en 2012 heette het podiumcafé in de voormalige Twijfelaar aan de Mauritsstraat 'Exit'.
Geen familie, bovendien liggen Maurits- en Eendrachtsstraat in elkanders verlengde, echter doorkruist door Oude Binnenweg, Westblaak en Witte de Withstraat.

Verder een fijn stukkie; lekker compact, met gebruik van alinea's, zonder taalfouten èn zonder moddergooien. Dat bedoel ik niet aanmatigend (G-J Laan de maat nemen, ik zou niet dúrven!) maar men leest hier ook wel anders...

vrijdag 12 jun 2015

Hans Roodenburg :
Leuk! Ik weet niet hoe het met Louis is gesteld, maar misschien kan hij reageren op de twijfel van Geert[-Jan over zijn oudste broer.

donderdag 11 jun 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Geert-Jan Laan

Geert-Jan Laan (1943, Delfzijl) is mede-oprichter van de nieuwe weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen.
Laan begon zijn journalistieke carrière bij Het Vrije Volk en het Rotterdams Parool, werkte van 1970 tot 1975 als sociaal economisch redacteur bij Het Vrije Volk en bedreef tussen 1975 en 1982 samen met Rien Robijns onderzoeksjournalistiek, o.a. naar Lockheed/Northrop, OGEM, etc. Ze wonnen de persprijs 1980 en publiceerden samen vijf boeken.

Daarna werkte Laan tot 1990 als plaatsvervangend hoofdredacteur/directeur van Het Vrije Volk te Rotterdam. Via zijn eigen PR- en journalistiek productiebureau deed hij in 1991 ,in opdracht van Robert Maxwel, onderzoek naar de eerste Nederlandse tabloid.

Hij was tot 2003 hoofdredacteur van Nieuwsblad/Dagblad van het Noorden en was onder meer voorzitter van het Nederlands Persmuseum te Amsterdam. Tevens was hij voorzitter van de Commissie Dag van de Persvrijheid.

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 2

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Kira Wuck over ‘Vallen’ van Homero Aridjis.


vertaling: Mariolein Sabarte Belacortu


  • Nieuw

  • Reacties