Jongens, kijk uit...

5514-jongens-kijk-uit (Door Geert-Jan Laan)
In enkele bijdragen op deze site, die ik maar zal samenvatten als ervaringen met betaalde liefde, diensten of uiteindelijk dolle pret, zal ik ook wat melden.

Dat begon als zeer jonge zeeman. Ik zal de naam van het schip niet noemen. Maar het was een passagiersschip van de Holland Amerika Lijn. Op een zeker ogenblik zouden wij met een cruise de haven van Havanna op Cuba gedurende enkele dagen aandoen. Dat was nog voordat Fidel Castro de macht op dit eiland had overgenomen en wij wel wisten dat het in feite één grote hoerenkast was. Overigens na die machtsovername veranderde er in dit aspect niet veel heb ik gehoord, want na die overwinning ben en ik er nooit meer geweest. Misschien wel een teken dat zelfs het communisme ook al geen greep had op de menselijke lusten.


De dag voor aankomst werden wij jonge mannen, die op hun eerste reis voeren, naar een bijeenkomst geroepen met de bootsman en de scheepsdokter. Wij, dat waren de liftboy's, de bellboy's, de dekboy's en een handjevol lichtmatrozen. Onze leeftijd was zo tussen de zestien en achttien jaar.

De bootsman nam als eerste het woord: ,,Zo mannen. Strakjes komen we in Havanna. En jullie zullen zien dat jullie met die blonde koppen heel populair zijn bij de meisjes. Ze worden gelijk heel aanhankelijk en beginnen dingen met je te doen waar je in de bovenkooi alleen nog maar van heb gedroomd. Maar ze willen ook centjes. Zeg maar dollars. Daarom, wanneer je aan land gaat steek dan vijf losse dollars in je borstzak en beslist niet meer. Het kan zijn wanneer ze meer zien, je een mes op je pikkie krijgt en dan moet je alles inleveren.” En dan nu de dokter.

De scheepsarts hield het kort. Hij liet iets zien van doorzichtig rubber zien en zei: ,,Kijk mannen. Ik heb hier een kapotje. Wanneer het dan zo ver komt doe dat rond je pikkie want anders zie ik jullie veel te snel terug en moet ik vervelende en pijnlijke injecties geven.” We kregen er allemaal een. Er waren natuurlijk een paar bluffers bij die zeiden: ,,Doe mij er maar twee.” De dokter antwoordde: ,,Alleen als je mij tien losse dollars laat zien.”
Achteraf moet ik zeggen dat deze korte bijeenkomst de beste seksuele voorlichting was die ik over dit aspect van de betaalde liefde ooit heb gekregen.

Bij terugkomst aan boord werd er natuurlijk veel gebluft en opgeschept. ,,Ik heb al mijn dollars nog, maar goeie genade wat was ze goed.”
Zelf ben ik niet tot de ultieme daad gekomen, maar na aangenaam zoenen en zo toch die jonge dame, haar naam was Juanita, twee dollar gegeven. ,,You don't want more?” sprak ze teleurgesteld. Ik zei iets van: ,,Not now” en loog ,,but I will be back.”

,,I will wait for you,” sprak ze. En daar heb ik later nog wel eens aan gedacht.

Bernard :
Leuk stuk! En trek je niets aan van celibataire sukkels die louter zuur pissen.

vrijdag 22 mei 2015

herman Spinhof :
Pracht column; gelinked op mijn FB: https://www.facebook.com/herman.spinhof

dinsdag 19 mei 2015

Wim :
Veel blad vulling en nog vulgair ook.Deze krant onwaardig.

dinsdag 12 mei 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Geert-Jan Laan

Geert-Jan Laan (1943, Delfzijl) is mede-oprichter van de nieuwe weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen.
Laan begon zijn journalistieke carrière bij Het Vrije Volk en het Rotterdams Parool, werkte van 1970 tot 1975 als sociaal economisch redacteur bij Het Vrije Volk en bedreef tussen 1975 en 1982 samen met Rien Robijns onderzoeksjournalistiek, o.a. naar Lockheed/Northrop, OGEM, etc. Ze wonnen de persprijs 1980 en publiceerden samen vijf boeken.

Daarna werkte Laan tot 1990 als plaatsvervangend hoofdredacteur/directeur van Het Vrije Volk te Rotterdam. Via zijn eigen PR- en journalistiek productiebureau deed hij in 1991 ,in opdracht van Robert Maxwel, onderzoek naar de eerste Nederlandse tabloid.

Hij was tot 2003 hoofdredacteur van Nieuwsblad/Dagblad van het Noorden en was onder meer voorzitter van het Nederlands Persmuseum te Amsterdam. Tevens was hij voorzitter van de Commissie Dag van de Persvrijheid.

KOPSTOOT

Liever Turks dan Paaps..

(Door Geert-Jan Laan)

Tijdens de Nederlandse vrijheidstrijd, de 80-jarige oorlog dus, was een gevleugelde uitdrukking:,, Liever Turks dan Paaps.”Dat sloeg op de moslimbondgenoten in een land dat nu Turkije heet. In de strijd tegen de Spanjaarden was de sultan een belangrijke bondgenoot van de jonge Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. In de harem van de sultan bevinden zich ook een grote hoeveelheid, door Nederland geschonken, Delfts blauwe tegels en andere kunstvoorwerpen.

Nederland was ook het eerste westeuropese land dat het moslimrijk erkende. En ook de eerste staat die een eigen ambassade in de stad opende die toen nog Constantinopel heette.Op onze beurt namen we de Turkse tulpenbollen mee en ontwikkelden zo een handel die tot op de dag van vandaag vele honderden miljoenen euro's en dollars waard is geworden.

Nu is het natuurlijk niet zo dat onze strak en streng gereformeerde voorvaderen ook vijf keer per dag op een matje in de richting van Mecca bogen met de tekst :,,Allah is groot.”

En katholieken werden niet onthoofd of op de brandstapel geworpen, maar wanneer zij zich in hun schuilkerken een beetje rustig hielden dan was een ander nieuw woord van toepassing. Het werd “gedoogd”.

En ik weet ook wel dat wanneer ooit de moslimtroepen niet voor Wenen waren tegengehouden de kans groot zou zijn dat wij ook in hoofddoekjes en lange jurken gekleed zouden zijn, maar dat is allemaal niet gebeurd.

Dus hebben we vrijheid van godsdienst. En dus plaatst iemand die de moskee wil sluiten zich buiten de orde in dit land.

En dat zou ook moeten gelden voor een politieke partij die geen leden en geen gekozen aanvoerder heeft.

Een fors aantal jaren geleden toen de Arabische landen dankzij de sterk gestegen prijzen van ruwe olie vele miljarden hadden te verteren was ik op een Europees/Arabisch symposium in de Zwitserse stad Montreux. Aanwezig was ook een uit Ijmuiden afkomstige vishandelaar. Ik vroeg aan hem of hij de Arabieren wilde overhalen onze malse Hollandse nieuwe te kopen en te consumeren. Hij knikte ontkennend. ,,Nee, dat houdt niet lang in de woestijn.” Hij troonde me mee naar een aanpalende kroeg en liet me samenzweerderig een soort kompas zien met allemaal in het Arabische afgedrukte plaatsnamen van over de hele wereld. ,,Kijk,“sprak hij terwijl hij een plaats dicht bij Montreux opzocht. De kompasnaald verschoof en hij wees:,, Daar ligt Mecca. Want zo'n Arabier ligt niet graag met zijn reet in de richting van Allah. Ik heb het de Meccafinder genoemd. ” Ik vroeg hoeveel het moest kosten. ,, Ik heb het in Italie laten vergulden. Zeg maar vijf honderd dollar.”

Een paar dagen later meldde hij dat hij er al zo'n zestig had verkocht.

Opnieuw had de koopman gewonnen van de dominee.


  • Nieuw

  • Reacties