Gassen, Gerrit

5658-gassen-gerrit (Door Corry Gryn)
Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik hardop commentaar zit te geven als ik achter het stuur zit. Niet alleen op mijn medeweggebruikers, ook op mezelf als ik het gaspedaal een keer iets te enthousiast naar beneden druk. Een paar van mijn favoriete zinnen: ,,Gassen, Gerrit!” ,,Planken, Pleun!” ,,Douw dat gaspedaal toch eens in, knurft! Dat zit er niet voor niks!”. “Haal die poot eens van de rem!”. ,,Kun je je richtingaanwijzer niet vinden? Die zit in de regel aan de linkerkant.” ,,Wil je meerijden? Dan wil ik de achterklep wel open doen, hoor!” ,,Jij hebt zeker leren rijden op de kermis.”


Vooral afgelopen weken had ik het er wel erg druk mee; ben namelijk nogal eens naar de camping van pleegpa-en ma geweest. In slechts een klein half uurtje zit ik daar vanaf thuis. Maar wat je onderweg allemaal ziet gebeuren…
Het begon van de week al op de dijk hier, richting de snelweg. Mijn voorganger was blijkbaar niet gewend om te ‘dijkrijden’, dus dat kroop stapvoets de bochten door en dook in de remmen bij elke tegenligger. ,,Nou, opa, druk dat gaspedaal eens een beetje in! Ik heb niet de hele dag de tijd,” was mijn commentaar. Wat overigens ver bezijden de waarheid was, want ik heb vakantie. Maar dat wist opa tóch niet. Uiteindelijk op de snelweg aangekomen.

Hèhè, effe de uitlaat schoonblazen! Dat ging een tijdje goed,het was niet druk. Onderweg nog een prachtige oldtimer ingehaald, een crèmekleurige met open dak en spaakwielen. Kon in de gauwigheid het merk niet ontdekken, maar heb wel eventjes zitten kwijlen. ,,Gave kar, meneer.”
En verder ging het, met continu 120 km/u. Keurig opgevoed als ik ben, zo veel mogelijk rechts gereden. Maar al gauw werd het druk met vrachtwagens, dus toen maar op de linkerbaan blijven hangen. Terwijl ik een stelletje van die trucks aan het inhalen was, kroop er plotseling een klein rood japannertje tussen twee van die bakbeesten uit. Als een idioot moest ik in de ankers! ,,Suffe muts! Wil je me in het ziekenhuis hebben?”

De suffe muts reed onverstoorbaar verder met 90 km/u. Hoe creëer je zo snel mogelijk een file? Inhalen met 90 km! ,,Als je nou niet snel aan de kant gaat rij ik over je heen, gans! Ga dan binnendoor als je niet harder durft!” Zonde van zo’n mooi autootje datie niet harder mag. Net als zo’n schoothondje wat sommige mensen menen te moeten aankleden, terwijl het ding zelf lekker wil rennen en ravotten. Zó zielig! Ik verbeeldde me dan ook dat het bewuste karretje er héél verdrietig uitzag..

Afijn, toen de auto in kwestie eindelijk naar rechts ging, kon het gas er weer op. Richting de provinciale weg werd ik rechts ingehaald door een auto uit Roemenië. ,,Hee, sukkel! Dat doe je maar in Roemenië, maar niet hier! En hou je verdikkeme aan de snelheid. Ik mag lijden dat je een vette prent op de mat krijgt. En dan óók nog tot twee keer toe geen richting aangeven; dat wordt er één van op z’n minst € 480,-, effe snel uitgerekend.” Zit je óók nog te hoofdrekenen in je vrije tijd. Ben je dán gek!

Op de provinciale weg aangekomen stond er een auto met de neus over de haaientanden. ,,Als je ’t waagt, hè; ik rij dwars door je heen!” (Deze heb ik geleerd van mijn ‘pleegpa’, die kan óók zo lekker tekeer gaan achter het stuur.)
Uiteindelijk op de dijk langs de Rijn aangekomen. En daar ging het verder. Je mag daar 50, maar het is slimmer om je een ietwatje in te houden. Er wandelen vaak mensen met honden en er rijden tamelijk veel fietsen. Zo ook deze keer. Links een stel op de fiets, naast elkaar, en rechts een hele familie inclusief kinderen en hond. Daar moest ik dus langs.

En aangezien de familie het nodig vond om de halve breedte van de dijk in beslag te nemen en geen centimeter aan de kant te gaan ben ik maar even gestopt om de fietsers door te laten. Kreeg ik verdikkeme óók nog een stel boze blikken van de familie mijn kant uit. ,,En u óók nog een prettige dag, hoor,” riep ik welgemoed met mijn raampje open.

Zouden ze het gehoord hebben? Ik hoop het. Maar zouden ze mijn sarcasme begrepen hebben? Ik denk het niet. Sommige mensen hebben gewoon een bord voor de kop. Een verkeersbord wellicht…

Arie C. Torcque Zaanen :
Beetje laat,.. maar mooi verhaal, ik heb me trouwens laten vertellen dat de meeste NL'ers hun rijbewijs bij Appie Heijn kopen, ik weet niet of dat klopt, maar vaak lijkt het er wel op.

zaterdag 12 mei 2018

Wim :
Niet voor mij zelf,maar bij vrienden maak je dat mee. Tja....

donderdag 20 aug 2015

Corry :
Al kan ik door mijn geschreven 'droedels' maar één iemand laten lachen, dan is mijn dag goed. Ú dank, meneer Wim! Is het herkenbaar? ;-)

woensdag 19 aug 2015

Wim :
Heerlijk schrijfsel Corry.Dank.

dinsdag 18 aug 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Van een hele klas keerden vier leerlingen terug

(Door Hans Roodenburg)

De Stichting Loods24 en Joods Kindermonument kunnen nog wel even doorgaan met het plaatsen in Rotterdam van zogenoemde Stolpersteine. Dat gebeurt op verzoek. In de Tweede Wereldoorlog zijn er ruim 100.000 Joden in Nederland door de nazi’s vermoord. Vandaag en morgen worden er weer 35 Stolpersteinen geplaatst in Rotterdam.

Na Amsterdam en Den Haag was Rotterdam met circa 13.000 Joodse inwoners de derde stad met de meeste Joodse inwoners aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Van hen zijn er bijna 10.500 Rotterdammers vermoord in de nazikampen. Het merendeel woonde in het oude gebombardeerde centrum.

Vanaf het uitbreken van de oorlog werd de Joodse gemeenschap geconfronteerd met allerlei maatregelen. Volgens de site van de Stichting Loods24 moet men denken aan Joodse kinderen die naar eigen scholen moesten, het dragen van de Davidsster en borden met opschriften als ‘Joden niet gewenscht’ of ‘Voor Joden verboden’, die de Joodse inwoners van de stad steeds verder uitsloten.

De in totaal 35 Stolpersteine worden in deze dagen geplaatst in het trottoir voor huizen waar ooit Joodse Rotterdammers hebben gewoond. Het was hun laatste officiële woonadres. Iedere plaatsing is bijzonder want het gaat over mensen die ergens in Rotterdam hebben geleefd.

Inmiddels liggen er in Rotterdam meer dan 300 Stolpersteine. De kosten ervan zijn bijeengebracht vaak door kleine donaties van bezoekers aan het Museum 40 – 45 NU aan de Coolhaven.

Op de site http://www.yadvashem.org/ zijn namen van Rotterdammers terug te vinden.

Bijschrift foto: Van deze klas keerden vier leerlingen terug........


  • Nieuw

  • Reacties