Doordewijks werkt aan sociale samenhang in Rotterdamse buurten

8293-doordewijks-werkt-aan-sociale-samenhang-in-rotterdamse-buurten (Door Dorothée Evertman)

De groei van de grote steden ten koste van het platteland blijft doorgaan. In sommige opzichten wordt Rotterdam daar beter en mooier en beslist niet saaier van. Op wijkniveau is er intussen het risico dat de sociale samenhang vermindert. Een typisch Rotterdams initiatief om de betrokkenheid tussen wijkbewoners op een praktische manier te versterken, is de stichting DoorDeWijks. Deze stichting bemiddelt al acht jaar tussen Rotterdammers die hulp kunnen gebruiken (álle Rotterdammers: niet alleen ouden en zieken), en hun buurtgenoten die willen helpen. Een van de vrijwilligers die meewerkt om DoorDeWijks draaiend te houden is Dorothée Evertman. Zij mag hieronder haar stokpaardje berijden: gelijkwaardigheid.

Drie en een half jaar geleden werd ik danig aarzelend coördinator voor Rotterdam. Geen voor de hand liggende beslissing, want niet graag zou ik mijzelf een mensenmens noemen. Belangstelling voor zorg had ik tot dan toe ook hooguit zijdelings, vanwege de hoge leeftijd van mijn moeder. Wat mij in DoorDeWijks aantrok was iets anders: de werkwijze. Ik weet dat het woord gelijkwaardigheid te pas en te onpas door gladde types wordt gebruikt. Toch is voor mij, ruim drie jaar coördineren verder, gelijkwaardigheid nog steeds het sleutelwoord voor de aanpak van de stichting DoorDeWijks.

Zoals veel van u zullen weten, de stichting probeert simpelweg twee groepen Rotterdammers (en Lansingerlanders - maar dat is de afdeling van mijn collega Marjo) bij elkaar te brengen. Aan de ene kant mensen die wat willen verdienen en daarvoor tijd, energie een aandacht aan hun buurtgenoten willen besteden. Aan de andere kant degenen die ergens hulp bij nodig hebben, maar zich niet afhankelijk willen maken van de gunsten van een onbetaalde vrijwilliger.

Het samenbrengen van beide groepen houden wij simpel. Wie hulp nodig heeft en daarvoor € 12,- per uur wil betalen, kan zelf een doordewijker kiezen, of DoorDeWijks bellen of mailen. Wie doordewijker wil worden en daarmee € 12,- per uur zal gaan verdienen, kan ons bellen of mailen. De telefoniste geeft alle Rotterdamse telefoontjes aan mij als coördinator door - en ik bel iedereen binnen twee werkdagen terug. Wie hulp zoekt zal ik helpen om een echt geschikte doordewijker te vinden, wie doordewijker wil worden zal ik uitnodigen voor een informatiegesprek.

Doordat dit mijn taken zijn, ben ik een in het oog lopende medewerker van de stichting. Ons zo simpele systeem vergt toch wel geregel achter de schermen. Dat doe ik als coördinator bepaald niet alleen: een handvol andere medewerkers is daarvoor ook druk inde weer. Met administratie, automatisering, redactie, promotie - het soort werk dat bij veel organisaties gedaan wordt door de beter betaalde praatjesmakers. Bij stichting DoorDeWijks zijn de enigen die geld verdienen degenen die als doordewijker de handen uit de mouwen steken voor hun buurtgenoten. Alle anderen, zowel de medewerkers als de bestuursleden, zijn vrijwilligers. Wij zijn dus als het ware "op zijn kop" georganiseerd. Dat is een recept voor prettig samenwerken, zonder plaats voor hiërarchie of kapsones. Wij medewerkers zijn elk verantwoordelijk voor ons eigen deel, en samen voor het

geheel. Wij werken mee omdat we DoorDeWijks nuttig vinden, en doen dat daarom van harte.

Zie voor meer info ook www.doordewijks.nl

Dorothée Evertman is te bereiken op coordinator@doordewijks.nl


Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Stad en platteland

Het verhaal is van Annie Proulx. Het staat in 'Heart Stories'. Het gaat over Lime, een jongeman met rood haar en een soort innerlijk vuur dat erop lijkt 'of hij snel van binnen op aan het branden is'.

Een vuur dat sommige vrouwen aantrekkelijk vinden. Lime is met zijn vriendin Charlotte buiten de stad gaan wonen. Ze droomden dat ze daar een handeltje in Peruviaanse poncho's op konden zetten. Dat plan mislukt, maar dankzij het geld van de ouders van Charlotte overleven ze. Lime heeft in de heuvels een groep verlopen eenzelvige landbouwers gevonden die op woensdagavond fantastische zelf geschreven muziek maken. Hillbillymuziek, origineel en ontroerend goed gespeeld. De muzikanten zijn stug en weinig spraakzaam, maar ze staan hem toe dat hij meespeelt. Hij ontdekt dat de zangeres, een goed in het vet zittende, maar mooie jongedame, de schrijfster van de songs is. Haar vader speelt ook mee. De enige keer dat hij overdag langs komt, is zij alleen. Hij verleidt haar. Als haar huisgenoten waaronder haar vader, thuiskomen van het werk op het land en hen ontdekken, roept hij dat hij van haar houdt. Op dat moment ontdekt hij dat de man waarvan hij dacht dat het haar vader was, haar echtgenoot is. Hij rent voor zijn leven en keert er nooit meer terug.

  • Nieuw

  • Reacties