De Engelse Pub

8109-de-engelse-pub (Door Alek Dabrowski)


In mijn vorige cafécolumn over het verloren gegane café Pleij noemde ik terloops de Double Diamond op de hoek Westersingel en West-Kruiskade. Ergens begin jaren negentig sloot deze tent, voornamelijk vanwege de slechte reputatie, het gore interieur en het wegblijven van publiek. Wij bleven er tot het bittere einde komen.

De Double Diamond was een Engelse pub en opende in 1969 de deuren. Dit soort thema-cafés bestonden al langer. Al in de negentiende eeuw mocht tijdens grote evenementen als wereldtentoonstellingen een Belgisch biercafé of een Duitse Bierhal niet ontbreken. Later volgden pubs in allerlei vormen en maten. Commercieel het meest succesvol is de Ierse Pub, zoals bedacht door de Irish Pub Company. Vanaf de jaren negentig van de vorige eeuw heeft dit concept zich als een pestplaag verspreid over de wereld. Het heeft niets met Ierland te maken, des te meer met commercie.

De Double Diamond was anders. Online is zelden voldoende informatie te vinden over verdwenen cafés van voor de tijd van Internet. Gelukkig stuitte ik op de website van Roel Mulder: www.verlorenbieren.nl. Hij wijdde een paar jaar terug een blog aan ‘De Engelse Pub in Nederland’ en noemde ook de Double Diamond. In december 1969 werd de kroeg geopend door de echte miss Engeland. De barman was een Engelse rugbyspeler met pornosnor. Een tragisch moment in de geschiedenis van de pub is de heroïneverslaafde die in 1979 op het toilet de dood vond door een overdosis. In die tijd was de buurt vergeven van de junks en prostitués. Ik kwam er vanaf halverwege de jaren tachtig.

Foto hierboven: De Double-Diamond Rotterdam.

De mix aan bezoekers beviel ons uitstekend. Er kwamen bierdrinkers, skinheads, jonge stelletjes die zich konden verschuilen in de houten tweezitters en een enkele Engelse toerist. Je zag er mensen in pak zitten, die er de krant kwamen lezen. Bij nadere inspectie bleken de pakken vaak versleten en ranzig. Erin zaten aan lager wal geraakte zakenlui, die de schijn probeerden op te houden.

Het idee van de krachtige barman die als een rugbyspeler de toog bewaakte werd niet losgelaten. Altijd stonden er zeer grote en brede mannen achter de bar. We keken in die tijd fanatiek op televisie naar ‘professional wrestling’. Op den duur gaven we het personeel bijnamen uit deze tak van sport. De meest onverschrokken barman noemde we Roddy Piper. In mijn herinnering droeg hij een Schotse rok, maar dat zal ik er later bij bedacht hebben. Wanneer er een groep te dronken voetbalsupporters binnenstapte – wat nogal eens gebeurde – dan kwam hij achter de bar vandaar en smeet ze zonder pardon de draaideur weer door, terug de straat op. Irritante junks pakte hij met drie tegelijk op. Eenmaal betrad een gewapende Engelse gek het café. De man dreigde in het rond te schieten. Roddy knipperde niet met zijn ogen en liep op hem af. Hij bleef dit keer iets langer buiten dan bij normale uitzettingen. De Engelsman hebben we nooit meer teruggezien. In onze fantasie had Roddy een zogeheten Piledriver uitgevoerd op de stoep van de Double Diamond.

Het café werd in de loop der jaren steeds smeriger. Er viel weinig daglicht binnen, maar een simpele vingertest op een van de diepbruine meubelen wees uit dat er in jaren niet was gestoft. De klandizie bleef meer en meer weg. Maar op sommige momenten liep de tent opeens helemaal vol. Ik herinner mij een optreden van de Dubliners in de Doelen. Na afloop marcheerde een deel van het publiek in een rechte lijn naar de Double Diamond. Het barpersoneel kon de drukte niet aan, maar bleef stoïcijns.

In 1989 werd de zaak verkocht aan de Chinese buren. Aan het interieur veranderde niks en ook de barmannen bleven. Een voordeel van deze overname was dat er tot diep in de nacht Chinese maaltijden werden geserveerd. Maaltijden is misschien een te groot woord. Er was geen kaart, maar men was bereid klaar te maken waar behoefte aan was. Dat was in ons geval, zo rond 2 uur, de legendarische loempia. Deze bestond uiteraard uit een groot formaat loempia, maar standaard werd hier kroepoek en saté, met overvloedige saus bij geleverd. Het geheel werd afgemaakt door er een spiegelei overheen te draperen. Qua calorieën kon deze snack wedijveren met de hedendaagse Kapsalon.

Ergens begin jaren negentig kwam ik er voor het laatst. Wanneer de Double Diamond precies sloot, weet ik niet meer. Zoals bij veel verdwenen cafés valt dit niet meer te achterhalen. Een ding weet ik wel, ik dronk er graag een pint stout of lager. Ondanks de vettige glazen smaakte het bier mij er een stuk beter dan inde Ierse pub waar ik later weleens noodgedwongen over de vloer kwam.

Foto hieronder is afkomstig uit het Vrije Volk van 10-05-1973.

Bron foto's: www.verlorenbieren.nl


Arie Torcque :
ene Desi Bouterse liep er met verdovende middelen te dealen en "Jan de Hollander"liet het 's avonds steeds meer afweten.

Ja Jan maar dezelfde Kroegbazen dealden mee door te gedogen,(ja ik weet het, dat woord bestond toen nog niet) tenslotte wilde ook die kroegbazen een graantje mee pikken.
Dus lieten ze die z.g. landgenoten van over zee doen waar ze goed in waren.....

vrijdag 28 jun 2019

Jan Tak :
Nou Jeroen ik kwam begin jaren '70 veel in de Double Diamond en ik leef nog steeds.Toen was het een keurige zaak onder bezielende leiding van George Olman, ik kon George al eerder als de bedrijfsleider van de Big Ben op het Stadhuisplein. Niks mis mee, maar toen........
Op een dag vertelde George dat hij erover dacht om op de Kruiska te stoppen. Met de komst van onze Surinaamse landgenoten na die zg. onafhankelijkheid was er een andere sfeer gekomen, ene Desi Bouterse liep er met verdovende middelen te dealen en "Jan de Hollander"liet het 's avonds steeds meer afweten.
Toen ging het snel, men ging de Kruiskade incl. de DD mijden,
George had het goed gezien.

vrijdag 28 jun 2019

Arie Torcque :
Ja Jeroen de meeste mensen drinken om te vergeten, en als je vraagt waarom ze drinken dan zijn ze dat vergeten....

donderdag 27 jun 2019

Jeroen Waardenburg :
Wij denken dat je niets gemist heeft Arie.Veel kroegen zijn heel mistroostige en de figuren die er komen zijn de mistroostigheid zelf.

Heel veel van die gasten uit de tijd De Double-Diamond zeg maar de meesten zijn allang dood ,kapot gegaan aan het zuipen en kroegleven en hun eenzaanheid en mistroostigheid.

Eeen biertje drinken is leuk maar dan wel in een omgeving waar het niet alleen om het drinken gaat.

donderdag 27 jun 2019

Arie Torcque :
Goh,.. als ik dit zo lees dan kom ik er achter dat ik veel gemist heb, of toch niet ?
Tja,.. op het lange Pad werd geen bier geschonken, ook al was daar soms behoefte aan,. nou ja wij moesten het doen na de training met Peter Nederhand en Kees Gubbels, met een warme "Ranja" in de cantine..... was ook lekker...

donderdag 27 jun 2019

Jeroen Waardenburg :
: www.verlorenbieren.nl. Zeer de moeite waard,mooie om te lezen en veel wetenswaardigsheden over het BIER.

Double Diamond wat een enge tent was dat ,voor gezellig een biertje drinken moest je daar niet zijn,totaal niet.

woensdag 26 jun 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over: