Plee of Pleij

8044-plee-of-pleij (Door Alek Dabrowski)


Er zijn verdwenen kroegen waar decennia later nog om wordt getreurd, dat wil zeggen, om het verdwijnen wordt getreurd. Aan een andere toog halen vroegere klanten herinneringen op en vertellen elkaar sterke verhalen. Zo hoor ik nog steeds vol nostalgie praten over De Fles of café Pardoel, cafés die al ver in de vorige eeuw gesloten zijn. Als je ernaar luistert denk je: zo leuk als vroeger wordt het niet meer.

Over andere verdwenen cafés wordt minder vaak gepraat, of in ieder geval met minder enthousiasme. Wie heeft het ooit nog over de Double Diamond, hoek Westersingel-Kruiskade? En zo hoor ik zelden iemand goede herinneringen ophalen over Café Pleij. Dit vrij beruchte nachtcafé zat aan de Oostzeedijk, ongeveer tegenover de Pui. Aan het eind van het vorige millennium kwam ik er geregeld. De route liep vaak van De Pui, die om twee uur sloot - schuin oversteken - naar de Pleij, waar sluitingstijden niet bestonden.

Mensen die de Pleij niet kenden, dachten vaak dat we het hadden over de Plee, niet ten onrechte. Sommige bezoekers zagen evenmin het verschil tussen Plee en Pleij. De jaren dat ik er kwam bestond er geen echte vaste bezoekersgroep. Per avond of nacht kon de sfeer verschillen. Duurzame onderdelen waren er wel: taxichauffeurs hingen aan de bar, studenten zaten boven achterin te eten, junks lagen te slapen aan de lage tafels. Ik beleefde ook een avond met een stel gestrande Russische zeelui. En een keer verwelkomde de Pleij een bont gezelschap travestieten, dat maar bleef dansen, ongeacht de muziek die er op stond. Een ding had de klandizie gemeen, men hield niet van naar huis gaan.

De Pleij wordt niet erg gemist. Op Internet is er nauwelijks iets over te vinden. Joris Boddaert noemt het café wel. Hij schrijft er het volgende over: “Pleij was een begrip in Kralingen. Je kon er zeer ontspannen biljarten. Er werd in het café ook wel geschaakt. Waar zie je tegenwoordig nog beide sporten in het openbaar lokaal?” Het mag duidelijk zijn, Joris heeft het café nooit om vier uur ’s nachts van binnen gezien.

In de Pleij was veel verkrijgbaar. De taxichauffeurs leverden alles wat ooit van een vrachtwagen was gevallen. Coke kocht je gewoon achter de bar. Wij kwamen er voor de keuken: frituur, tosti’s, biefstukken, pizza’s, de kaart was eindeloos, wat een hongerige student maar vreten wilde. Achter het loket stond steevast een van de twee broers die in die tijd de zaak runden. Hij sliep maar vier uur per nacht. De andere broer hield het cafégedeelte in het oog. Hij had aan één uur slaap per nacht genoeg. Vaak pakte hij dit uurtje op zijn stoel tegen een muur aangeleund. Beiden zijn niet oud geworden.

De Pleij kent een lange geschiedenis. Het café opende in 1908, maar werd pas berucht in de jaren zestig van de vorige eeuw. Jan Cremer zat er regelmatig en Cornelis Bastiaan Vaandrager voerde er onder invloed van nogal wat drugs zijn wilde dansen uit. Dat was de tijd dat het lokaal bekend stond als jazzcafé.

De Pleij ging ter ziele aan het begin van de eenentwintigste eeuw. Ik weet niet eens precies wanneer. Weinigen zullen erom getreurd hebben. Volgens Boddaert sneuvelde het café vanwege nieuwbouw. Het zat net wat anders. Ergens rond het jaar 2000 verhuisden de kantoren van de Deelgemeenten Kralingen-Crooswijk van de Slaak naar de Oostzeedijk. Het nieuwbouwpand bevond zich pal naast de Pleij. Ik stel mij voor dat ambtenaren en raadsleden van de deelgemeente zich regelmatig ’s morgens een hoedje schrokken. Voor hen begon de werkdag. Een deur verder rolden de laatste gasten meer dood dan levend de Pleij uit. Ook de kogelgaten in het raam, provisorisch gedicht met wat plakband, moeten tot vragen hebben geleid. Kortom, de deelgemeente had al snel redenen genoeg om het pand te sluiten. De nachtvogels moesten vanaf dat moment elders hun heil zoeken. Ik kwam er al niet meer. De toegenomen agressie en het drugsgebruik hadden de sfeer behoorlijk aangetast. Zo leuk als vroeger werd het niet meer.

Alek Dabrowski :
Ja, Ben was zijn naam! Het was café Pleij, maar in de omgangstaal hadden we het meestal over De Pleij.

maandag 27 mei 2019

Rinus Vuik :
In de tweede alinea staat Café Pleij(correct), dus niet terug laten komen als de Pley.Heette één van de gebroeders Ben?

maandag 27 mei 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Reïncarnatie


(door Ronald G)

Olivia Laing doet in haar boek ‘’Crudo’’ uit 2018 alsof ze Kathy Acker is. Olivia Laing schrijft fictie die over haarzelf gaat. Anderen noemen een dergelijke manier van schrijven wel autofictie. Ze schrijft in de derde persoon over zichzelf en noemt zichzelf naar de in 1997 overleden schrijfster Kathy Acker.

Laing schrijft als Kathy over de periode die vooraf gaat aan haar, Laing’s, huwelijk. Dat is geen fictie maar allemaal ''echte'' biografie in dagboek vorm, waarover ze doet of het fictie is. Ze mengt er observaties uit boeken van Acker doorheen. Ze schrijft bovendien in de traditie van John dos Passos en Döblin, met veel nieuwberichten – die nu twitterberichten zijn- tussendoor. Trump komt aan het woord, direct via Twitter, later in het boek Jacob Rees Mogg die op de Britse ontbijttelevisie verklaart dat hij van mening is dat abortus illegaal moet zijn ook na verkrachting.

Intussen vertelt de schrijfster ‘’Kathy, by which I mean I, was getting married. Kathy by which I mean I, had just got off a plane from New York. It was 19.45 on 13 May 2017”. Olivia Laing laat dus Kathy Acker reïncarneren in haar boek en in het literaire deel van haar leven. Dichterbij kan haast niet.


  • Nieuw

  • Reacties