Woede en wrok

8005-woede-en-wrok (Door Ronald Sörensen)

Eigenlijk had ik een stukje willen schrijven over de betekenis van Pim Fortuyn voor ons land en onze stad in het bijzonder.

Buiten dat zoiets niet in één stukje lukt, kwam in iedere door mij op het scherm geplaatste regel woede en wrok tussen de letters door sijpelen.

De woede ontstond bij mij al, toen ik hoorde van de aanslag. Ik zat net naast iemand van een partij, die er alles aan gelegen was om Pim zo zwart mogelijk te maken. Zelfs vergelijkingen met Hitler en het speculeren op eventuele deportaties uit onze stad werden niet geschuwd. Bijna had ik geschreeuwd: “Heb je gvd. nou je zin”, maar ik holde naar een televisie toestel, omdat op dat moment nog niet alles doordrong en alleen over een aanslag gesproken werd. Toen alles duidelijk was, werd ik overvallen door verdriet en een grote moedeloosheid: ik kon en wilde niet meer reageren. Pas toen de burgemeester me wees op de moeilijke situatie van dat moment raapte ik mijn moed bij elkaar en liet me interviewen door een journaliste waartegen ik Pim ooit had horen zeggen: “Mevrouw u bent een etter” en “mens ga lekker koken” Uitgerekend zij!

Dezelfde droeve avond, toen we als fractie verslagen en nog vol ongeloof op ons kantoor bij elkaar zaten, kwam één van de ergste schelders op Pim ons condoleren: We konden het niet opbrengen om hem aan te horen en stuurden hem direct weg (eufemisme)

Uiteindelijk is dat gevoel van woede omgezet in wrok. Wrok die al 17 jaar voortdurend gevoed wordt.

Door drie vooraanstaande PvdA’ers die ik op youtube hoor zeggen, dat Fortuyn gelijk had, maar dat ze dat uit carrière overwegingen niet durfden te zeggen. Door een vooraanstaande Rotterdamse, die verklaart dat de dood van het collega raadslid Fortuyn haar niet veel deed. Door zowel Marcel van Dam als Thom de Graaf, die me persoonlijk (nooit in het openbaar) zeggen, dat ze spijt van hun opmerkingen hebben. Door de commissie die de dood van Pim onderzoekt en tot heel vreemde conclusies komt. En natuurlijk door het bizarre vonnis tegen de moordenaar.

Dat laatste vreet eigenlijk nog het meest aan me. Niet alleen het vonnis, maar ook de houding van die smerige schoft. Je eigen mening zo belangrijk vinden dat je een medemens het recht om te leven ontneemt, maar zelf alle rechten die er maar zijn opeist.

Maar misschien wordt mijn wrok nog het meest gevoed door de vanzelfsprekendheid, waarmee de media en het gros van de samenleving het vrij rondlopen en zijn handelen accepteren: Hij heeft immers zijn straf gehad! Onbegrijpelijk en voor mij heel moeilijk te aanvaarden.

Op zes mei sta ik weer even met geestverwanten stil bij het gebeuren van zeventien jaar geleden. Daar is gelukkig een plek voor gecreëerd.

Mijn wrok zal nooit een plek krijgen.

Arie Torcque :
"Mijn wrok zal nooit een plek krijgen."

Het is je goed recht, maar ook je plicht om dit gebeuren nooit te vergeten en vergeven.

z'n politieke tegenstanders leven nog en ik ben bang dat de geschiedenis zich gaat herhalen met Wilders en of Baudet.

maandag 06 mei 2019

Jeroen Waardenburg :
De wrok mag nooit een plek krijgen aangaande de moord van links op Pim Fortuyn.En de woede zal alleen maar groter worden tot de grote afrekening met hen die de moord van Pim Fortuy op hun geweten hebben.Dat tuig kan maar beter over hun schouder kijken.En miljoenen in dit land zijn deze moord de kogel van links op Pim nog niet vergeten,dat kwam tot uiting met een stem uit brengen op FvD.
STERKER DOOR STRIJD.

maandag 06 mei 2019

Jan Tak :
Zeventien jaar alweer en alles waar Pim Fortuyn voor waarschuwde wordt ons ieder dag weer meer duidelijk.Sinds Pim is er geen politicus meer geweest die zo goed in staat was verstikkende taboes te doorbreken.

Oh wat hadden we genoten als hij vandaag in staat was geweest om een Sigrid Kaag van repliek te dienen bijv. waarom zij 13 miljoen van ons belastinggeld doneerde om de Palestijnse strijd van haar man - Fatah-politicus Anis al-Qaq - te steunen.
Wellicht dat één of meerdere raketten die gisteren, daags na de dodenherdenkingen, Israël bereikten door ons is gesubsidieerd.
Een onverteerbare gedachte.


maandag 06 mei 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties