Het nut van schelden

7969-het-nut-van-schelden (Door Ronald Sörensen)

Mijn waarneming dat de NSB in mei 1940 nog slechts een 10.000 leden had, heeft me enkele reacties van ongeloof opgeleverd. Men wees mij op filmbeelden uit de oorlog, waarin massale bijeenkomsten en grote parades te zien zijn. Buiten dat in die tijd alleen NSB’ers en Duitse troepen op de film vertoond werden, klopt het dat het ledental opliep tot ongeveer 200.000 einde 1941. De NSB werd plotseling populair in het land dat overrompeld werd door de Duitse horden en dat pas op de knieën ging na het meedogenloze bombardement op Rotterdam.

De motivaties na de oorlog voor dit landverraad bleken de vlucht van het koninklijkhuis, de “vriendelijke” houding van de Duitse troepen in het begin van de bezetting en het geloof in de eindoverwinning van onze oosterburen. De werkelijke reden van de onzalige keuze was te triviaal om te noemen: Velen zagen de mogelijkheid om een publieke functie te bemachtigen of hun positie te verbeteren. Scrupuleus opportunisme dus! Baantjesjagerij is van alle tijden blijkt. Zelfs de eerste leden van de NSB zagen het en noemden hun opportunistische nieuwe kameraden “meikevers”

Ik kom tot deze ontboezeming, omdat na de overwinning van Forum voor Democratie de termen fascisme en populisme weer volop – zonder enige wetenschappelijke onderbouwing – gebezigd worden.

De term “boreaal” wordt voortdurend ten tonele gevoerd om een niet bestaande verborgen agenda van Thierry Baudet aan te tonen, maar over de open agenda van de moordenaar in de Utrechtse tram wordt met geen woord gerept! Het geroep van “Allah akbar” ten spijt.

Niet alleen scheldpartijen, maar ook quasi historische vergelijkingen vliegen om je oren. De referenties aan de tweede wereldoorlog (zgn.godwins) zijn niet van de lucht. Daarom ben ik voor de verandering ook met een verwijzing naar die periode begonnen (wel berustend op historische feiten).

Wat is de reden van deze kwaadaardige erupties? Je bent tegen de gevestigde orde, gebruikt daarvoor valide argumenten, maar je wordt zonder pardon niet onderbouwd in de extreem rechtse hoek gedouwd.

Het nut van het schelden door gevestigde politici en opiniemakers lijkt duidelijk: het is een prelude voor de uitsluiting. Je kan moeilijk gaan samenwerken met mensen, die je net extreem rechts, fascistisch e.d. genoemd hebt. Natuurlijk niet, dus dan mogen de kartelpartijen weer zelf de baantjes en lucratieve betrekkingen verdelen. Rotterdam, Tilburg en Barendrecht zijn trieste voorbeelden van deze ondemocratische tactiek.

De door het volstrekt incapabele college genomen besluit om de Beijerlandselaan te gaan aanpakken is er een stuitend bewijs van. Toen Leefbaar Rotterdam voorstelde iets te gaan doen aan de eenzijdige samenstelling van sommige straten, waar de shisha-lounces, kapperszaken, nagelstudio’s en halalslagerijen elkaar verdringen, werden we zonder pardon in de islamofobe en xenofobe hoek geduwd. Nu de baantjes binnen zijn en het college de noodzaak van aanpakken ziet, heet die voor de verkiezingen zo veroordeelde aanpak ineens “diversiteit bevorderen”.

Dus als wij zeggen, dat veel van die zaken “witwas zaken” zijn (er zijn kapperszaken zonder stoelen aangetroffen) is dat een schandalig vooroordeel, maar als het college – min of meer gedwongen door de FIOD – maatregelen gaat nemen, dan is dat verstandig beleid.

Meikevers: ze werden vlak na de oorlog volkomen terecht opgesloten.


Ook verschenen in Dagblad010.

Jeroen Waardenburg :
Tja met al die provincialen in het stadhuis de meesten geen geboren Rotterdammers,een burgermeesterszetel die on terecht door een buitenlander wordt bezet heb je dat soort gekken dingen;zie de Schiedamse weg,vroeger een pracht winkelstraat en nu.............kapperszaken zonder stoelen belwinkel naar belwinkel en nog wat onduidelijke zaken van criminelen.Wanneer gaat de bezem er door ,dan zal er toch een andere samenstelling moeten komen van het B&W ten eerste,voorts ook wat schoonmaak onder de zogenaamde raadsleden.

Oja Leefbaar de grootste partij,hoort wel te regeren in Rotterdam,maar ja echte democratie kom er maar is om.

donderdag 11 apr 2019

Arie Torcque :
(er zijn kapperszaken zonder stoelen aangetroffen) zeg dat niet tegen die jongens en meisjes van Groen Links want die gaan gelijk een colekte organiseren om stoelen te kopen voor die arme emigranten, en de Burgemeester vraagt waar hij kan doneren.. het zijn tenslotte landgenoten. (van hem, niet van mij)

donderdag 11 apr 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties