Wat voorbij lijkt is opnieuw begonnen.

7912-wat-voorbij-lijkt-is-opnieuw-begonnen (Door Marcella Deen)

Wat ik als heel bijzonder heb ervaren bij het afscheid nemen van Jim Postma is dat de beleving voelde als een feestje. Dat voelde heel fijn. Geen doorweekte zakdoekjes, doorlopen ogen, geen melancholiek, geen grijze lucht en koude wind, geen eindeloze toespraken of gedoe.

Neen. De zon scheen en alle lieve mensen die Jim zijn laatste reis vergezelden waren aanwezig. Er was een gevoel van eer, bewondering, mooie herinneringen, trots , liefde en saamhorigheid.

Jim, de beer, is niet meer maar niets is minder waar, hij lijkt ontwaakt in ons. De kroegentocht ter nagedachtenis van hem heeft zoveel mensen meer nader bij elkaar gebracht. De mooiste verhalen kwamen naar boven maar ook de behoefte om Jim''s krant voort te laten leven en zijn levenswerk te behouden voerde wel de boventoon in de gesprekken.

Jim gaf mij ooit een kans, een podium, te schrijven en publicatie in zijn krant. Zijn kind, zijn hart, zijn ziel en zijn leven. Ik voel mij zo vereerd. Meneer Postma met zijn bromstem; een groot journalistiek leven meedragend. Hij hield van zijn eigen podium…en zijn eigen stem, dat vooral maar ook een heel klein hartje dat gelijk ook weer zo groot was voor de mensen om hem heen.

Zijn soms geweldige grappen en de liefde voor taal, zijn avonturen en verleden, zijn vechtlust voor Vandaag&Morgen, zijn tranen die ik heb mogen zien en de onverbiddelijke liefde voor zijn Jana.

Mon dieu, ik hoop zo dat hij daarboven internet heeft en gewoon nog kan meedoen. Het stoofpotje wat ik heb beloofd te maken houdt hij nog tegoed. De belofte om in dit nieuwe jaar weer te gaan schrijven kom ik bij deze na . Zoveel te schrijven en zoveel te delen over de herinneringen met onze Jim.

Een moment met Jim die gelijk naar boven kwam na het horen van zijn overlijden was dat hij mij opzocht in het ziekenhuis waar ik gekluisterd in mijn rolstoel moest vertoeven wegens een gecompliceerde enkelbreuk. Hartje zomer en het begin van het haring seizoen. Ik was net geopereerd en vol gedouwd met medicatie. Volgens Jim was haring de beste remedie. Ik weet niet waar hij ze vandaar toverde maar er zaten wel 8 in zijn tas. En niet alleen dat….ook de korenwijn ontbrak niet. Ik vond dat zo geweldig en apart. Nog nooit korenwijn gedronken en zeker niet in combinatie met medicatie maar het sloeg aan. Ik weet nog dat ik zei…zo, dat was lekker, jammer dat het op is. Dacht je dat? zei hij; en daar was de andere fles. Ja dat was Jim. En heel even vergat ik het verblijf in de omgeving waar ik niet wilde zijn.

Maar door Jim heb ik geweldige mensen mogen ontmoeten, heeft hij mij en velen de kracht gegeven te blijven schrijven.

Een mooi mens die in onze gedachten blijft voort bestaan.

Marcella Deen :
Dank je wel Rinus

woensdag 20 feb 2019

Rinus Vuik :
Wederom een prachtige ode aan Jim. Mooi geschreven Marcella, met twee heerlijke foto's!

woensdag 20 feb 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Op de vlucht

Boekenweek 2019 is van 23 t/m 31 maart met als thema: de moeder de vrouw

Het was Rembrandt
of Poincaré,
of Einstein,
of Chatsjatoerian,
zijn moeder
werd doodgeschoten
of onder het puin bedolven
op de vlucht
en ze drukte hem,
twee jaar oud,
tegen haar borst,
toen ze viel,
stikte hij,
verdween, zonder te zijn verschenen.

Als we
witte kiezels
of gele schelpjes vinden,
spelen we ermee,
we schikken ze in
stapeltjes,
lettertjes
en kringetjes.

Het is een
ongewild
rouwritueel
in een tijd zonder
grafheuvels,
crematieplekken,
bronzen grepen,
waarin maar
een paar miljoen
moeders
constant ergens,
ergens naartoe
vluchten.

Miroslav Holub
vert. Jana Beranová

  • Nieuw

  • Reacties