Op pad met Jim

7908-op-pad-met-jim (Door Rinus Vuik)

Jim leerde ik kennen tijdens de wisseling van de Stadsdichter Rotterdam in 2010 in de Bibliotheek Rotterdam. Zijn partner en levensgezellin Jana Beranovà waarmee ik eerder in dat jaar op een bijzondere wijze kennis had gemaakt, droeg het stokje over aan Naomi Perquin.

In de pauze uitte Jim zijn ongenoegen over het vervolg van het programma waarin voor zijn Jana geen plaats meer was ingeruimd! Met een hoogrood gelaat en vuurspuwende ogen gaf hij, druk gebarend, blijk van z'n ongenoegen, (m.i. terecht), mij aankijkend, op zoek naar bijval. Ik wist niet goed wat ik er mee aan moest, maar herkende de oprecht verontwaardigde man in hem, die geen blad voor de mond nam, en dus zei waar het op stond.

Na niet al te lange tijd was hij weer tot rust gekomen en zag ik een heel andere Jim, die ik in de loop der jaren heb mogen leren kennen en waarderen. Jana had ik foto's van haar (buiten) optreden in Hoogvliet via email doen toekomen en nam ook Jim kennis hiervan. Hij publiceerde elke week zijn zeer veel gelezen column in de regionale krant Dichtbij, uitgegeven door de Telegraaf (TMG).

Jim was het die mij als fotograaf introduceerde bij Dichtbij, waarvoor ik enkele jaren mijn bijdrage heb mogen leveren, maar was ondertussen ook al bezig voor Rotterdam Vandaag&Morgen, toen nog onder leiding van Geert-Jan Laan. Vanaf mjn eerste 'missie' met Jim veranderde mijn voortkabbelend bestaan als vervroegd gepensioneerde in een aangenamer en leuker leven.

Ik kan ook nu nog genieten van de vele malen die ik met Jim op pad mocht gaan, met afspraak in één van de vele kroegen die hij frequenteerde. Dan werd er koffie gedronken, want Jim huldigde een voor hem ijzeren discipline: Geen alcohol voorafgaande aan een interview! Daarna was een geheel andere zaak, dan streken we neer op één van de terrassen in de omgeving van de Oude Binnenweg om nog éven' bij te praten. Een dag met Jim werd voor mij altijd een mooie dag, een dag om met plezier op terug te kijken.

In de loop der jaren heb ik Jim van dichtbij in vele hoedanigheden mogen meemaken. Hij had o.a. een gloeiende hekel aan onrecht, en liet dit ook blijken: Op een dag, ik was met hem in Café Centraal, alwaar een groepje jongeren een luidruchtige discussie aan het voeren was. De aard van deze discussie, en ook het taalgebruik ergerde Jim mateloos, die van z'n kruk kwam en richting deze bron van ergernis toog. Zonder een spoor van ergernis en in alle kalmte stond hij voor de groep, die stil was gevallen en Jim wees de heethoofden op hun gedrag en ….ze accepteerden dat van hem! Jim's postuur zal hierin best wel een rol hebben gespeeld, maar de beheerstheid waarin en de toon waarop hij ze terecht wees deden veel meer.

Jim was een mensenmens, die ook als journalist, dichtbij en voor de gewone medemens bleef staan. Hij had niets met de snelle manier van journalistiek bedrijven. De actualiteit werd meer dan genoeg de wereld in geschreeuwd was zijn mening. Niet dat hij de actualiteit schuwde, maar deze moest aansluiten aan hetgeen hij de lezers wilde meegeven: nieuws in een vorm en van aard die de gevestigde, grote partijen in de media wereld links lieten liggen en/of niet konden en ook niet wilden publiceren.

Met name in het wel en wee van de Rotterdamse kunstscene lag een groot deel van zijn (journalisten-)hart, hetgeen blijkt uit zijn vele, niet te evenaren bijdragen in de vorm van een In Memoriam t/m een volledig verslag van de begrafenis/crematie van wederom een ons ontvallen kunstenaar. Journalistieke juweeltjes van grote klasse waaraan ik een bescheiden bijdrage mocht leveren.

Het laatste interview van Jan de Koning dat Jim van hem mocht afnemen en waarbij ik aanwezig was maakte (en maakt nog steeds) een zeer grote indruk op mij! Toen ik met lood in m'n schoenen richting atelier/woning toog was ik bang voor hetgeen mij te wachten stond, in mijn ogen een teneergeslagen doodzieke man in afwachting van zijn dood.

Ik daalde het trapje naar het atelier af en ontwaarde een bed met hierin een levendige man met in de ene hand een flesje Heineken en in de andere een reeds ontstoken sigaret. Even voor het eind van het bed, op gepaste afstand, zat Jim zijn aantekeningen te maken, en ik zag dat Jan de Koning zich bij hem ontspannen en op zijn gemak voelde. Alsof ik thuis kwam in dit bijzondere voorportaal van de dood, en maakte mijn foto's. De uitvaart van Jan de Koning vanuit de Jacobus tuin was eveneens indrukwekkend.

Jim moest je, als hij eenmaal het woord had, niet onderbreken, want dan kreeg je de wind van voren! Ik presteerde dit tijdens een vergadering van de redacteuren van deze krant. Had ik niet moeten doen, want hij stopte met zijn betoog, keek me vernietigend aan en beet me toe: 'Ik heb het woord, laat me dus uitpraten' Ik schrok me een hoedje, maar dat was niet nodig achteraf beschouwd, want Jim verontschuldigde zich, maar maakte ook nu,deze keer op een milde wijze, duidelijk dat hij een hekel had aan het inbreken op zijn betoog.

Ik heb op één dag niet zoveel gelachen als toen Jim, Marcella (Deen) en ik per watertaxi naar Dordrecht gingen om kennis te maken met bepaalde mensen van Avant Webdiensten, de websitebeheerder van Rotterdam Vandaag&Morgen. Marcella en ik waren ruim op tijd op de plaats van afspraak, maar van Jim kon je dit niet verlangen, die had veelal een eigen tempo en haastte zich zelden. Het begon licht te regenen en werd er in het achterportaal van Maritime geschuild. Na een kwartier wachten- geen Jim te bekennen-, vonden we het tijd om er een telefoontje aan te wagen, maar deze werd niet beantwoord. Tien minuten en een paar nieuwe pogingen later, ja hoor, Marcella kreeg verbinding met Jim die, geloof het of niet, op nog geen 20 mtr. afstand, met z'n mobieltje aan het oor ons ontwaarde en riep: 'Ja hallo, ik sta hier al 10 minuten lang op jullie te wachten. Laten we maar gelijk naar de boot gaan, want die vertrekt zo meteen'.

Jim had onderweg een noodstop moeten maken en miste vervolgens de eerstkomende tram! Eenmaal aan boord en al varende, dook Jim in een plastic boodschappentasje, haalde een glazen(pot)fles te voorschijn om ons te trakteren op een bekertje vruchtensap. Nietsvermoedend draaide hij de dop van de fles los en de gehele inhoud, een niet nader te definieren drab van onbestendige kleur spoot met enorme kracht richting plafond, om vervolgens op de vloerbedekking van de boot te belanden. Beduust om zich heen kijkend stamelde hij: 'Gossie, wat krijgen we nou?' Vervolgens vroeg hij aan een in de buurt opgedoken lid van de bemanning een doekje om de boel schoon te maken, en ja hoor, met veel te kleine velletjes papier ging Jim op z'n knieen om de klus, met de hulp van Marcella te klaren.

Na ook de inmiddels schoongemaakte fles des onheils aan een onderzoek te hebben onderworpen, mompelde hij: 'Tja, dat begrijp ik'. Bleek de uiterste datum van houdbaarheid met bijna 2jr te zijn overschreden!!

Op de terugweg, deze keer per trein, zouden we ons bij Marcella voegen die al in trein aanwezig was.Bij het station aangekomen hadden Jim en ik snel in de gaten dat onze trein op een tegenover liggend perron op punt van vertrekken stond, dus snel het viaduct door! Zelden heb ik Jim zo hard zien lopen, en ik kon hem amper bijhouden. Halverwege de laatste trap hoorden we de eerste fluittoon van vertrek. 'Stop,stop...stoooop,' brulde Jim uit alle macht, en waarachtig, de trein vertrok niet zonder ons. Eenmaal in de trein kreeg ik een slappe lach die aanhield tot CS Rotterdam.

Ook Jim zag de humor van zijn eigen doen in en moest er ook hartelijk om lachen.

Ik heb ook kennis gemaakt met de gevoelsmens Jim Postma, die zich zorgen maakte om de toestand waarin de wereld verkeerde. De onnodige vernietiging van natuur, het leed van mensen op de vlucht, de vele aanslagen, een altijd op de loer liggende derde wereldoorlog,noem maar op.

Het greep hem steeds vaker bij de keel en werd er depressief van.

Maar eenmaal op z'n stekkie, met of zonder Jana, in Zuidzijde (Goeree Overflakkee), dat volgens hem in Zeeland ligt, dan kwam hij tot rust en had veel plezier van een tweetal paarden op het aangrenzend weiland.

Zodra Jim aan het hek verscheen kwamen de paarden naar hem toe gesloft en lieten zich de appels en gras die hij aanbood, lekker smaken.Ze aten letterlijk uit z;n hand.Jim genoot van zulke momenten. Ook Klaartje de koe een stukje verderop bediende hij op dezelfde wijze..

Meerdere keren ben ik bij hem overgebleven en genoot met volle teugen van zijn gezelschap!

Jim tobde al een geruime tijd met zijn gezondheid, maar de gang naar de huisarts was hem vreemd.

Jana moest hem meerdere malen bewegen om naar de dokter te gaan, want zij maakte zich grote zorgen om zijn gesteldheid. Jim overleefde 2x een ernstige longontsteking, maar overleed afgelopen maandag. Veel te jong, maar ook na een rijk leven, nooit saai en altijd onder de mensen, en last but not least met zijn lieve Jana!

Vlak voor mijn vetrek naar mijn vriendin in Rusland voor een verblijf van 3mnd, ging ik bij Jim en Jana langs om afscheid te nemen, niet wetende dat ik Jim niet meer zou terugzien. Het leven kan hard zijn, zo hard en zeker na de kennisname van Jim's veel te vroege heengaan, Ongeloof en verdriet werden mijn deel, en dat zal lang blijven.

Mijn leven zonder Jim zal niet meer hetzelfde zijn..wat zal ik hem missen! We hadden nog plannen genoeg, maar de deur van zijn hart, zo groot als een huis, die altijd open stond, is voorgoed dicht gegaan. Een voorrecht was het voor mij om één van zijn gasten te mogen zijn, ik had zo graag wat langer willen blijven.

Heel veel sterkte Jana.

Note:

Door omstandigheden kan ik niet bij de crematie van Jim zijn, maar voel me geen toeschouwer op verre afstand.

Jim draag ik voor altijd mee in mijn hart. Mogen de fijne en mooie herinneringen aan Jim ook op vrijdag 15-02-2019 de boventoon voeren.

Op de foto: Maar eenmaal op z'n stekkie, met of zonder Jana, in Zuidzijde(Goeree Overflakkee), dat volgens hem in Zeeland ligt, dan kwam hij tot rust en had veel plezier van een tweetal paarden op het aangrenzend weiland. (Foto: Rinus Vuik).


Dirk Mellema :
Rinus, wat een mooi verhaal.

zaterdag 16 feb 2019

Janny Kok :
Rinus, ik heb je verhaal met tranen in mijn ogen gelezen. En wat een ontroerende foto van Jim met paard heb je gemaakt. Een voorbeeld van verbondenheid van een Goed Mens en Dier!

vrijdag 15 feb 2019

Mary Kraat :
Mooi Rinus, dank je dat je dit met ons wil delen.

donderdag 14 feb 2019

wim de boek :
Rinus, wat een puik verhaal ! Kom snel terug want jij ben ook nog es de enige echte Huis/Buiten-fotograaf van Vandaag en Morgen, Jim zal dit vanaf boven beamen.... Mijn condoleance ook aan jou , de Amigo van de Caballero

donderdag 14 feb 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Aforismen 2: Oscar Wilde (1854 – 1900)


(Door Kees Versteeg)

Oscar Wilde was een schrijver van Ierse afkomst, die aan het eind van de negentiende eeuw de leider werd van een esthetische cultus; zijn credo luidde l'art pour l'art – kunst om de kunst. In zijn werk wemelt het van de aforismen. Voordat hij als toneelschrijver doorbrak strooide hij al met geestige aforismen op bijeenkomsten van de Londense society. Na een succesvolle reis naar Amerika in 1882 werd hij volgens sommigen de eerste popster uit de wereldgeschiedenis. Maar de geaffecteerde dandy riep ook veel weerstand op. Na een beroemd geworden proces in 1895 werd hij gevangen gezet voor het in de praktijk brengen van zijn homoseksualiteit. In 1900 stierf hij totaal verarmd in Parijs. Hij ligt naast tal van andere beroemdheden begraven op het Cimetière du Père-Lachaise, de grootste begraafplaats van Parijs.

Men moet altijd een tikje onwaarschijnlijk zijn.

De prettigste mensen zijn mannen met een toekomst en vrouwen met een verleden.

Het is monsterachtig hoe mensen tegenwoordig allerlei dingen achter iemands rug zeggen die volkomen waar zijn.

Een cynicus is iemand die overal de prijs, en nergens de waarde van kent.

  • Nieuw

  • Reacties