Grollen van een beer.

7906-grollen-van-een-beer (Door Alek Dabrowski)

Ter nagedachtenis aan Jim Postma

Jim Postma is niet meer. Hij behoorde tot een van de monumenten uit het Rotterdamse krantenbedrijf. Ik kende hem vroeger slechts van naam en uit de verte. Hij leefde en werkte op het snijpunt van literatuur en journalistiek. Zijn beroepsmatige, maar niet onvrijwillige cafébezoek droeg bij aan het arsenaal aan verhalen dat hij altijd bij zich droeg.

De laatste jaren zag ik hem met enige regelmaat. Voor Rotterdam Vandaag & Morgen schreef ik een paar columns over het caféleven in Rotterdam. Al snel werd ik tot de redactie toegelaten. Vergaderen deed de redactie niet. Wel vroeg Jim de redactieleden om geregeld met elkaar het glas te heffen, bijvoorbeeld tijdens de nieuwjaarsbijeenkomsten bij hem thuis. Daar moest je wel met lege maag verschijnen, want de hele benedenwoning was voorzien van schalen met een grote diversiteit aan hapjes. Tegen de dorst was er eveneens voldoende ingekocht. Aan het einde van de avond bleef een selecte groep van acht mannen en één vrouw over. Gezeten aan de grote tafel tapten we luidkeels moppen. Jim hoefde zijn stem niet te verheffen. Wanneer hij begon te praten, viel de gemeente vanzelf stil. De Beer sprak. Ik luisterde ademloos naar zijn verhalen, waarvan ik pas na afloop besefte dat ik ze al eerder had gehoord. Dat maakte de magie er niet minder om.

Jim had de eigenschap overal gastheer te kunnen zijn. Ik tipte hem eens voor een borrel, ergens in het Rotterdamse. Toen ik aankwam, was hij al helemaal geïnstalleerd. Terwijl hij mij een glas aanreikte, ontving hij de bezoekers alsof hij zelf de gastheer was. Even later stonden we in de bekende kring. Grappen & grollen gingen over en weer. Wijn en pils waren gratis aan de bar te verkrijgen.

Dit jaar bezocht ik in de Doelen de Nieuwjaarsreceptie van Poetry International. Ik stapte de ruimte binnen en kreeg onmiddellijk een glas in de handen geduwd, van een lachende Jim. Later volgde het officiële programma. Nadat de programmeurs van Poetry en de burgemeester hun verhalen hadden afgestoken betrad Jim het podium. Dit stond duidelijk niet in de draaiboeken. Alsof hij aan de toog stond, begon hij een verhaal. Het bleek een mop van Bijbelse proporties. Hoog en groot als een beer stond Jim boven ons. Ik zag de menigte splijten. De ene helft van de aanwezigen, waaronder de meisjes van de organisatie, verstarde; de andere helft begon breeduit te grinniken.

1 februari was de laatste keer dat ik Jim zag. Er stond een redactieborrel gepland, aan de Oude Binnenweg. Het was in café Rotterdam, de hoek om bij Timmer… Uiteraard was het gewoon Timmer waar geborreld werd. Wie van de redactieleden was erin getrapt? Jim, ik geef toe, ook ik was even Timmer voorbij gelopen.

Jim Postma heb ik slechts een paar jaar gekend, veel te kort. Zijn warmte, zijn verhalen en zijn grappen & grollen zal ik missen. Hij was een beer, een goedaardige beer.

Alek Dabrowski

Op de foto: Feline Streekstra en Jim tijdens van de nieuwjaarsreceptie van Poetry in de Doelen. (Foto: Wim de Boek)

Hans Waasdorp :
De leraar met de sleutel tot vele oplossingen is niet meer. Voor Jim waren er geen omheiningen, als die er waren wist hij die te omzeilen of sprong er gewoon overheen met plotseling en origineel instinct voor vrijheid! De man had een niet omkoopbare werklust, en er was iedere keer weer een soort van hergeboorte. Was dit zijn laatste gevecht een zelf gewilde dood? Met zijn manier van leven wist hij natuurlijk zelf ook wel dat hij geen honderd zou worden. In zijn laatste gedicht maakt hij onmiskenbaar duidelijk hoe hij de toekomst ziet .Ieder mens met een gezond verstand zal hem daarin gelijk geven. Hij was/is een ziener die alles op zijn klompen aan voelde komen. Was dit je laatste sprong ? R.I.P.Jim

donderdag 14 feb 2019

Jana Beranová :
De krant (papieren en later digitaal) is opgericht door Geert-Jan Laan en Jim Postma en heet al ruim tien jaar 'Rotterdam Vandaag & Morgen' (R V & M), Hans.

Het eerste nummer, eigenlijk het 0-nummer, verscheen als augustus & september 2008. Groet, Jana

donderdag 14 feb 2019

Hans Roodenburg :
Jan Tak: Haha. Dat is de kat op het spek binden. Maar goed dat Jim dat niet heeft geweten. Toen (in 1976) lustte hij volgens mij al een alcoholisch drankje. Het werd steeds erger. Ik kon er ook wel wat van. En Geert-Jan Laan, een van de oprichters van Vandaag & Morgen Rotterdam. Vergaderingen hadden we met Jim, GJ en ik altijd - op voorstel van Jim - in de kroeg. Inmiddels bestaat Vandaag & Morgen Rotterdam inmiddels al ruim tien jaar.

donderdag 14 feb 2019

Alek Dabrowski :
Ja, ik begreep dat de borrel begon in café 'Oude Binnenweg'. Ik kon pas om 5 uur aanschuiven. Toen zat het gezelschap in Timmer, en niet in het spookcafé Rotterdam, waar ik eerst nog even (tegen beter weten in) naar op zoek ging.

donderdag 14 feb 2019

Jan Tak :
Mooi verwoord Alek, Jim ten voeten uit, een beer met een klein hartje.

Zelf ken ik Jim nog niet al te lang...… of eigenlijk wellicht het langst van ons allemaal nl. sinds 1976 toen wij beiden werkten voor de bouwcombinatie ANDOC, ik als toezichthouder en Jim die, als chroniqueur van de sleep van de grootste betonconstructie ooit over water vervoerd, met de slepers meevoer naar Stavanger.
Wat hij eigenlijk nooit heeft geweten is dat wij 8 jerrycans sterke drank in die constructie hadden verborgen, bij deze alsnog Jim.

Overigens de laatste borrel waarvoor ook jij was uitgenodigd was in café "Oude Binnenweg" naast Timmer waar het gezelschap als gewoonlijk toch weer eindigde.

donderdag 14 feb 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Schreven de goden de Illias en mensen de Odyssee?

Julian Jaynes (1920-1997) was een Amerikaans psycholoog en een avontuurlijk wetenschapper van groot formaat.

Ik citeer uit Wikipedia:

Jaynes was eén van de eersten die een bewustzijnstheorie als puur wetenschappelijk propageerde. In zijn boek The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind uit 1976 beschrijft hij zijn "bicameral mind", ofwel bicamerale of tweekamerige geest, theorie.

Jaynes opvatting is dat de twee hersenhelften, tot circa 3000 jaar geleden, vrijwel onafhankelijk van elkaar hebben gewerkt. In die tijd zouden mensen onbewust zijn geweest en hebben geleden onder het fenomeen ‘stemmen horen’ en andere soorten hallucinaties en zelfs onder vormen van dissociatie zoals die van de meervoudige persoonlijkheid.

De doorbraak van ‘bicamerale geest’ tot bewustzijn zou ongeveer 2700 jaar geleden, ten gevolge van de opkomst van geschreven en gelezen teksten en de spraakevolutie van de oude Grieken, hebben plaatsgevonden. In die tijd, zesde eeuw voor onze jaartelling, werden door de Grieken de democratie en natuurfilosofie ontwikkeld, dat hij ziet als een bewijs voor zijn theorie.

Wanneer we dus, aldus Jaynes, deze definitie volgen, zouden we moeten inzien dat geen van de personages in bijvoorbeeld de Ilias een bewustzijn had. Woorden worden erin niet figuurlijk maar in hun letterlijke oorspronkelijke betekenis gebruikt. ‘Psyche’ betekent adem, niet ziel, geest of bewustzijn; ‘thumus’ betekent beweging/trilling, niet emotie; ‘nous’ betekent waarneming, niet voorstellingsvermogen enz.

Jaynes neemt aan dat de wereld van de Ilias van voor 3500 jaar geleden gedomineerd werd door een tweedelige 'bicamerale geest', waarvan de rechterhelft uitvoerend is en god heette en een linkerhelft die volgzaam was en mens werd genoemd. Het waren de goden die de mensen direct of indirect (via priesters etc.) bevelen tot handelen gaven.

De 'bicamerale mens', aldus Jaynes, ontstond zo'n 11000 jaar geleden ten noorden van de zee van Galilea waar toentertijd een theocratisch georganiseerde nederzetting was gevestigd. Deze samenlevingsvorm verspreidde zich gestaag. De bicamerale beschavingen ondergingen zo'n 3500 jaar geleden geweldige culturele (uitvinding en verspreiding van het schrift) en vulkanische uitbarstingen die vele koninkrijken uiteen deed vallen. In deze chaos kon alleen het bewustzijn zich handhaven. Deze verandering wordt, volgens Jaynes, verhaald in de Odyssee die een eeuw later dan de Ilias werd geschreven. Hierin vinden we bewuste personen en psyche, nous en thumus als metaforen van bewustzijn. Tot zover Jaynes.

(door Kees Versteeg)

De foto is van azquotes.com

  • Nieuw

  • Reacties