Fractiediscipline, de hoeksteen van ons politieke bestel

7827-fractiediscipline-de-hoeksteen-van-ons-politieke-bestel (Door Ronald Sörensen)

Bij het kiezen van onze volksvertegenwoordigers kunnen we een naam invullen; we hoeven niet altijd op de nummer één van een lijst te stemmen. In de praktijk gebeurt het zelden, dat anderen dan de lijstrekker direct gekozen worden. Om met voorkeurstemmen gekozen te worden is één vierde van de kiesdeler (gemiddeld aantal stemmen om één zetel te krijgen) nodig. Dries Mosch van Leefbaar Rotterdam was vier jaar geleden een uitzondering. Dit jaar was Kuzu van Denk de gelukkige, maar hij wil niet in Rotterdam werken dus zijn kiezers komen bedrogen uit.

Volksvertegenwoordigers worden geacht namens de bevolking het stadsbestuur te controleren. Ook kunnen ze voorstellen en suggesties doen om de stad besturen. Het gros heeft zijn of haar positie te danken aan de partij die hen gekandideerd heeft en de lijstrekker, die de stemmen heeft gehaald. Over het algemeen zijn raadsleden heel blij met hun positie. Het is een leuk en redelijk betaald tijdverdrijf en vaak een springplank naar een betere maatschappelijke positie; tenminste als je bij één van de kartelpartijen zit. Een leuke bijbaan met perspectief dus.

Na de verkiezingen wordt een college gevormd en een coalitieprogramma opgesteld. Een meerderheid van de raadsleden conformeert zich aan dit coalitieprogramma en levert dan de controlerende functie in. Niet kijken of het bestuur zich goed van haar taak kwijt, is dan de belangrijkste taak, maar het in het zadel houden van het college.

Zo kan het gebeuren, dat fracties tegen hun eigen principes stemmen. Onder bewind van de VVD zijn de laatste 12 jaar de dagelijkse lasten voor de burgers alleen maar omhoog gegaan, omdat coalitiegenoot PvdA dat graag ziet en de PvdA heeft ooit gestemd voor het plaatsen van de vervuilende kolencentrale’s, omdat de VVD dat zo graag wilde. De toenmalige Groen Links wethouder Grashoff bleef overigens ondanks die plaatsing gewoon zitten. Kortom het gaat om behouden van de wethouderszetels i.p.v. het adequaat controleren van het stadsbestuur. Een wethouder wordt alleen in het eigen achterkamertje soms op de vingers getikt.

Ook de komende vier jaar zal dat de rode draad zijn die door het stedelijk bestuur loopt. Ergerniswekkend, omdat een flink deel van de wethouders geen enkele ervaring c.q. scholing heeft en dus aan de hand van de door hen aangestuurde ambtenaren zal lopen. Een gebruikelijke gang van zaken bij de laatste vijf door de PvdA gedomineerde stadsbesturen. Het stadsbestuur legt het oor te luister bij topambtenaren en legt binnenskamers verantwoording af aan een (heel kleine) meerderheid van de door de Rotterdammers aangestelde gemeenteraad.

Nu kan ieder fractielid natuurlijk een eigen weg kiezen, maar dat betekent meestal een einde van de politieke carrière; weg kans op een betere positie: Zie columnist Jos Verveen. Dus alle kritiek blijft sub rosa. Dat alles onder de noemers democratisch en transparant.

Op dit moment vecht in een ander democratisch land premier May om zelfbehoud. Ze heeft geen meerderheid gehaald voor haar brexit deal. Waarom kan ze geen beroep doen op fractiediscipline? Omdat in Engeland de volksvertegenwoordigers wel op eigen naam gekozen worden en ten eerste verantwoording moeten afleggen in hun eigen kiesdistrict. Ze zullen dus hun eigen belang laten prevaleren boven algemeen belang. Daarom pleit ik landelijk en gemeentelijk voor een gedeeltelijke invoering van het kiesdistricten stelsel. Laat de helft van de volksvertegenwoordigers via traditionele evenredige vertegenwoordiging gekozen worden en de andere helft via het districtenstelsel. Zo ondervang je de nadelen van beide systemen en benut je de voordelen.

Dat was ook de gedachte achter het door de geallieerden gedwongen ingevoerde systeem in het voormalige West Duitsland. Een combinatie van beide bestaande stelsels, dat ook nu nog in de Bondsrepubliek in de praktijk wordt gebracht.

Het zal de democratie – en daar gaat het toch om – een enorme impuls geven. 22 raadsleden op eigen naam gekozen door de wijkbewoners en 23 volgens het huidige systeem van evenredige vertegenwoordiging.

O, laten we dan ook zo snel mogelijk een kiesdrempel van minimaal 5% invoeren.


Ook gepubliceerd op Dagblad010.

Jim Postma :
2). Op zeker! Met alle stijgende huizen- en kantoorgebouwenruimtes had de gemeente rijk geweest (zonder om onze belastingen van WOZ jaarlijks grandioos te verhogen, ten koste van al onze burgers). Wie duikt er hier in deze gigantische 'beerput' die op de dag van vandaag overal in de stad nog steeds gaande is.

Of zijn PvdA, Leefbaar, VVD en noem ze allemaal maar op ontzettend bang om in hun eigen 'strontput' te gaan lopen graven. En anders wordt dit een zaak voor Den Haag (de Algemene Rekenkamer en/of de Rotterdamse Rekenkamer). Er zal een onthullend en haast 'misdadig onderzoekrapport uit komen), mits die totaal onafhankelijk is.
In deze neem ik het geheel objectief op voor de wederom zeer geschade burger en niet voor welke sterk nalatige partij ook.
Sör, als jij in deze ook over je eigen partijbelang kan heenspringen ('to be able to jump over your own shadow), ben ik je man om deze schandalige praktijken in onze stad te onthullen!

vrijdag 01 feb 2019

Jim Postma :
Een ander miljoenen euro verslindend item in zeer beknopte vorm (kom hier uitgebreid op terug in onderzoek- achtergrondverhaal).

De gemeente (zowel destijds PvdA en consorten en Leefbaar en consorten (maak hierbij weinig onderscheid tussen, de 'macht is de macht', nietwaar), huren al decennia lang (20 tot 30 jaar) tegen schrikbarende hoge huren kantoorruimtes voor SoZaWe, WWW en Gemeentelijke Schuldsaneringen (gemeente betaalt). De betrokken vastgoedeigenaren zijn hier schathemeltje rijk van geworden. Zo werd er door een (naam en toenaam mij bekend) een gigantisch kantoorpand aangekocht op de hoek van de Schiekade/Teilingerstraat. Voor slechts 'enkele miljoenen' (toen geheel leegstaand). Via de gemeentelijke huren heeft hij (slechts een persoon) er tientallen miljoenen uitgesleept. Via onze gemeentelijke belastingcenten.
Als de gemeente dit gebouw (en vele anderen) met vooruitziende blik zelf hadden aangekocht, had dit in de hele stad honderden miljoenen kunnen besparen. Zie -2-

vrijdag 01 feb 2019

Ronald Sörensen :
Fractiediscipline wordt weer aktueel, omdat de raad waarschijnlijk een raadsenquete over het verdwijnen van miljoenen in het Schieblok project niet wil laten doorgaan.

De raad wil dus niet controleren: Dat is hun primaire taak!
Alles om een paar absolute nitwits hun wethouders baantje te laten behouden.

Democratie in Rotterdam anno 2019.

donderdag 31 jan 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties