Postoplossing

7711-postoplossing (Door Corry Grijn)

Zoals u weet zijn er gigantische problemen met de bezorging van ‘de post’. Van de week hoorde ik op de radio al de kreet: “De post wordt in het vervolg bezorgd bij uw pizza!”.

Natuurlijk was dit een soort wanhoopspoging van de overheid om nog enigszins de moed er in te houden, want laten we wèl wezen: bestelt ú elke week 4 keer een pizza? Hoe gek ik ook ben op pizza: moet er niet aan denken om dat zo vaak te eten. Daarbij komt nog het feit dat ik dan liever zelf zo’n Italiaans gerecht in elkaar draai.

Was er afgelopen maanden ook nog het punt dat ‘we’ meer moeten gaan bewegen; want ‘we’ gaan met z’n allen richting Obesitasland no.1.

Kreeg ik me daar toch een sublieme inval!

Als we nu eens alle oudjes mobiliseren die in het bezit zijn van een rollator, en door die groep de post laten bezorgen. Twee vliegen in één klap: de groep ouderen meer beweging en de post op tijd bezorgd!

Ik zie het al helemaal voor me: ’s morgens om een uurtje of 05:00 worden er bij de diverse tehuizen in ons land grote balen postzakken afgeleverd. Die worden dan door het personeel van die tehuizen verdeeld over de (nog) mobiele bewoners met rollator. Ieder zijn of haar eigen wijk, naar gelang de conditie van de bezorger. De meest fitte bejaarden krijgen de meest afgelegen wijken, en degenen wiens conditie te wensen overlaat de dichtstbijzijnde. Ik bedoel maar: onze ouderen meer beweging, lekker in de buitenlucht, en wij onze post op tijd. Kunnen ze ondertussen óók nog fungeren als een soort ‘handhavers’ voor ons onvolprezen politieapparaat. Want ook díe kampen met een personeelstekort van heb-ik-jou-daar. Welk weldenkend mens wil zich verrot laten schelden en zelf niets mogen doen? Degenen die graag bij de politie willen gaan werken hebben wat mij betreft écht een roeping! Ik zou het niet kunnen.

Probleem opgelost toch, mevrouw Keijzer? Wat zeg ik: 3 problemen opgelost!

En daar hoef ik écht geen geldelijke beloning voor, hoor! Een megafles whisky en een koud/warm buffet voor mij alleen is voldoende…

Arie C. Torcque Zaanen :
Ach ja de Post... Bij de post is het ook een Multiculti beweging.
Vorig jaar een pakketje verstuurd naar Rotterdam. duidelijk adres met koeieletters op het pakje.
drie weken later komt het pakje terug met de mededeling "Adres Onbekend" met een stempeltje van 020 Amsterdam dus.
Gebeld met de dienstdoende post beambte welke me tewoord stond in gebrekkig Engels omdat hij dat beter verstond dan NL, naar z'n chef gevraagd en gesproken maar helaas deze kon me niet uit leggen waarom het naar 010 geadresseerde pakje in 020 terecht is gekomen, ja het is wel zo volgens de dienst doende hufter dat er in Amsterdam geen Slinge met het aangegeven postkode bestaat.

vrijdag 30 nov 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties