Wachten op de tram

7701-wachten-op-de-tram (Door Alek Dabrowski)

Ik ben er zeker van dat er op Charlois een café heeft bestaan met de naam ‘Voorheen Lijn Twee’. Internet geeft echter geen enkele treffer. Het café zal dus al enige tijd de deuren hebben gesloten. Het was eind jaren tachtig dat ik als jongeman de kroegen in Charlois bezocht. ‘Voorheen Lijn Twee’ zat in een zijstraat van de Wolphaertsbocht, de straat waar tramlijn 2 rijdt.

Hoe het café precies aan zijn naam kwam weet ik niet. Er liep ooit een tweede tramlijn vanaf station Maashaven. Dit was lijn 12. Vanaf de tramhalte bij het metrostation zag je tram 12 soms passeren, altijd leeg. De tram sloeg een zijstraat in en verdween naar een onbekend eindstation. In een andere zijstraat zat het bewuste café. Misschien dat hier vroeger ook een zijlijntje van de tram reed. Niemand die het nog weet.

Ik heb ‘Voorheen Lijn Twee’ een enkele keer bezocht. De in onze ogen stokoude clientèle stond keurig naast elkaar opgesteld aan de bar. Een rij zwijgende mannen, starend in het niets. Ik vroeg of men op de tram stond te wachten. Niemand reageerde. De grap werd waarschijnlijk vaker gemaakt door nieuwkomers. Ik begreep al gauw dat deze stamgasten nergens meer op stonden te wachten. En dat er ook niemand thuis op hen zat te wachten.

Caféruimtes combineren goed met openbaar vervoer. Je bezoekt volkomen legitiem een stationsrestauratie om de tijd te doden, ondertussen drink je een pils, of twee. In de praktijk blijven mannen die nergens heen hoeven er hele avonden hangen. In de Gastronoom, onder het Zuidplein gelegen, zag je vroeger zelden een toerist. De ruiten waren beslagen en de bedompte ruimte nodigde niet uit om, al wachtend op de volgende streekbus, gezellig een kopje koffie te drinken. De stamgasten hingen er aan de bar of hielden zich op rond de fruitautomaten.

Met de komst van het nieuwe, prachtige Centraal Station werd in Rotterdam de ouderwetse stationsrestauratie opgedoekt. De ruimte fungeerde ooit als wachtruimte, maar was tevens een hangplek voor halvegaren en daklozen, die nergens anders welkom waren. Voor de schrijver A. Moonen was het een geliefd jachtterrein om een nieuwe liefdespartner op te doen, bij voorkeur van Turkse komaf.

In Nederland zijn de traditionele stationsrestauraties zo goed als verdwenen. In België bestaan ze nog. De hoge ruimtes zijn dag en nacht geopend. In een stil hoekje kun je een tukje doen, niemand die je stoort. De ober ziet er keurig gekleed uit. Maar zijn witte overhemd vertoont vlekken, die alleen van dichtbij zichtbaar zijn, omdat het licht altijd is gedempt. Hij vertrekt geen spier wanneer je op dinsdagochtend negen uur een Westmalle Triple besteld.

Deze vorm van caféleven bestaat helaas niet meer: onder het mom van wachten op tram of trein helemaal niets doen behalve een vers glas pils bestellen. Op het nieuwe C.S. verwacht ik geen terugkeer van dit cultuurgoed. De latte-drinkende hipster zou zich rotschrikken van het publiek dat hier op af zou komen. Misschien dat wachten in de tram een beter idee is. Er bestaat al een toeristentram. De snerttram en de restauranttram doen het ook goed. Waarom geen cafétram, of tramcafé? De tram rijdt een vast traject door de binnenstad, met haltes in de buurt van cafés. Bezoekers stappen in en tappen maar! Wil je afnokken, dan stap je uit bij de halte die het dichtst bij je huis is. En blijf je nog even, dan roep je luid: ‘nog één rondje!’

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties