Wachten op de tram

7701-wachten-op-de-tram (Door Alek Dabrowski)

Ik ben er zeker van dat er op Charlois een café heeft bestaan met de naam ‘Voorheen Lijn Twee’. Internet geeft echter geen enkele treffer. Het café zal dus al enige tijd de deuren hebben gesloten. Het was eind jaren tachtig dat ik als jongeman de kroegen in Charlois bezocht. ‘Voorheen Lijn Twee’ zat in een zijstraat van de Wolphaertsbocht, de straat waar tramlijn 2 rijdt.

Hoe het café precies aan zijn naam kwam weet ik niet. Er liep ooit een tweede tramlijn vanaf station Maashaven. Dit was lijn 12. Vanaf de tramhalte bij het metrostation zag je tram 12 soms passeren, altijd leeg. De tram sloeg een zijstraat in en verdween naar een onbekend eindstation. In een andere zijstraat zat het bewuste café. Misschien dat hier vroeger ook een zijlijntje van de tram reed. Niemand die het nog weet.

Ik heb ‘Voorheen Lijn Twee’ een enkele keer bezocht. De in onze ogen stokoude clientèle stond keurig naast elkaar opgesteld aan de bar. Een rij zwijgende mannen, starend in het niets. Ik vroeg of men op de tram stond te wachten. Niemand reageerde. De grap werd waarschijnlijk vaker gemaakt door nieuwkomers. Ik begreep al gauw dat deze stamgasten nergens meer op stonden te wachten. En dat er ook niemand thuis op hen zat te wachten.

Caféruimtes combineren goed met openbaar vervoer. Je bezoekt volkomen legitiem een stationsrestauratie om de tijd te doden, ondertussen drink je een pils, of twee. In de praktijk blijven mannen die nergens heen hoeven er hele avonden hangen. In de Gastronoom, onder het Zuidplein gelegen, zag je vroeger zelden een toerist. De ruiten waren beslagen en de bedompte ruimte nodigde niet uit om, al wachtend op de volgende streekbus, gezellig een kopje koffie te drinken. De stamgasten hingen er aan de bar of hielden zich op rond de fruitautomaten.

Met de komst van het nieuwe, prachtige Centraal Station werd in Rotterdam de ouderwetse stationsrestauratie opgedoekt. De ruimte fungeerde ooit als wachtruimte, maar was tevens een hangplek voor halvegaren en daklozen, die nergens anders welkom waren. Voor de schrijver A. Moonen was het een geliefd jachtterrein om een nieuwe liefdespartner op te doen, bij voorkeur van Turkse komaf.

In Nederland zijn de traditionele stationsrestauraties zo goed als verdwenen. In België bestaan ze nog. De hoge ruimtes zijn dag en nacht geopend. In een stil hoekje kun je een tukje doen, niemand die je stoort. De ober ziet er keurig gekleed uit. Maar zijn witte overhemd vertoont vlekken, die alleen van dichtbij zichtbaar zijn, omdat het licht altijd is gedempt. Hij vertrekt geen spier wanneer je op dinsdagochtend negen uur een Westmalle Triple besteld.

Deze vorm van caféleven bestaat helaas niet meer: onder het mom van wachten op tram of trein helemaal niets doen behalve een vers glas pils bestellen. Op het nieuwe C.S. verwacht ik geen terugkeer van dit cultuurgoed. De latte-drinkende hipster zou zich rotschrikken van het publiek dat hier op af zou komen. Misschien dat wachten in de tram een beter idee is. Er bestaat al een toeristentram. De snerttram en de restauranttram doen het ook goed. Waarom geen cafétram, of tramcafé? De tram rijdt een vast traject door de binnenstad, met haltes in de buurt van cafés. Bezoekers stappen in en tappen maar! Wil je afnokken, dan stap je uit bij de halte die het dichtst bij je huis is. En blijf je nog even, dan roep je luid: ‘nog één rondje!’

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Who wants to live forever?


(Op vrijdag 1 februari 2019 publiceerden we deze kopstoot van Jim voor het eerst....)


Hier op ons aller planeet Moeder Aarde

heeft de hele en complete mensheid

op aarde maar één keus:

Or : We learn to live all together,

Or: We will all die together


Take your pick.

There will be absolutely no other way.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties