Heksenklauwtjes

7699-heksenklauwtjes (Door Corry Grijn)

Nee, beste lezer, dit is niet de naam van een exotisch gerecht maar van een nieuwe aandoening. Want naar mijn bescheiden mening zit die er aan te komen.

En als u mij vraagt “Hoezo?” geef ik u het advies om eens goed om u heen te kijken.

Op straat, in winkels, wachtkamers, restaurants ja zelfs waarschijnlijk in uw eigen huiskamer met een verjaardag ontkomt u er niet aan: de Smartphoneverslaafde Medemens. Andere benaming: de App-junk.

Een groot deel van de mensheid wereldwijd kan namelijk niet meer zonder dat vermaledijde apparaat en die alomtegenwoordige “PING” . Want, ó, je zou maar iets missen van wat een ander aan het doen is! Dat zou toch vréselijk zijn!

Loop maar eens een wachtkamer binnen en roep: “Goedemorgen!”. Wedden dat er hooguit 1 persoon iets terugmompelt.

Met een verjaardag ben je als enige zonder Appapparaat toch eigenlijk een soort tragische figuur, en wordt er nauwelijks tegen je gesproken. Wat soms ook zijn voordelen heeft, maar dit terzijde.

Al winkelend word je van alle kanten gedwongen om het soms oeverloze gewauwel van je medemensen aan te horen. Want waar gáát het over: “Die pudding waar je om vroeg is uitverkocht! Wat moet ik nú?”. Dan krijg ik de schier onbedwingbare behoefte om zo iemand toe te schreeuwen: “Gewoon zèlf een beslissing nemen, SUKKEL!!!”. Dat is namelijk ook een bijkomstigheid van het altijd maar bereikbaar zijn voor een ander: men durft zelf geen mening meer te hebben blijkbaar.

Ik sta dagelijks te wachten voor de pont, en moet je dan eens kijken naar alle gebogen hoofden van jong en oud om je heen. In de auto, op de fiets, maakt geen bal uit: er moet op dat schermpje worden gekeken!

Ook dan krijg ik die drang om te gillen. “Kijk verdorie eens om je heen, stelletje zombies! Kijk wat er allemaal voor moois om je heen te zien is!”. Want wat missen dat soort mensen?

Een Visdiefje die pijlsnel naar het water duikt en weer opvliegt met een lekker visje in z’n snavel. De Fuut die telkens “FLOEP!” onderduikt en meters verder weer boven komt. Fladderende vlinders rond het Moeraskruiskruid met z’n stralend gele bloemen, de Springbalsemien en de Kattenstaart. De mooie zeilboten die kalmpjes over de rivier voorbij glijden. De majestueuze passagiersschepen die de bocht om komen, richting de molens. De honden die aan het zwemmen zijn en met zichtbaar plezier telkens het water induiken. En heel soms kun je ook nog iets bijzonders spotten: een Purperreiger die opvliegt uit het riet. Dan is mijn dag in elk geval weer goed. Maar al die arme mensen missen dit gewoon!

Die hebben dat stuk elektronica in hun handen geklemd op een manier waar van ik denk: “Wanneer zouden ze het loslaten?”. Waarschijnlijk alleen als ze hun kont af moeten vegen…

Kijk maar eens in een restaurant: met rechts het eten naar binnen schuiven, met links de Phone vasthouden. Op een terrasje: twee mensen naast elkaar aan een drankje. Allebei met gebogen hoofd het schermpje bekijkend zonder te communiceren. Wàt een armoe!

Maar let eens op die handen: dat moet over pakweg 10 jaar toch helemaal vergroeid zijn? Dat is dan goed nieuws voor de Farmaceutische industrie: worden er nóg meer pijnstillers voorgeschreven. En de fabrikant van pols- en duimbraces zit zich alvast in z’n handen te wrijven: “De toekomst ziet er zéér rooskleurig uit. KASSA! Dat tweede huis aan de Côte d’ Azur zit er aan te komen, schatje!”.

Tsja, en daar zit je dan als één van de weinige mensen zonder App…

Maar ik durf te zeggen dat ik veel mooiere dingen zie, waarvan akte!

Arie C. Torcque Zaanen :
Ja Corry weer zo'n mooi verhaal, ik zit er momenteel midden in, ik heb m'n vrouw voor het blok gezet, of je laat die verdriet box in je tas of op je werk of je pakt je biezen.
haar reactie was zeer verhelderend, "nou dat doe ik dan maar" en begon haar eigendommen in te pakken, daar is ze al twee weken mee bezig, dus moet ik maar zien wat het gaat worden.
Ach ja,.. beter alleen eenzaam dan met z'n tweetjes.
Zo zag ik gisteren een "Apper" lopen met een blindegeleidehond.

maandag 26 nov 2018

Corry Gryn :
Dank, meneer Postma! Maar dan liever nog: "Mensch, durf te leven!". Lekker antiek, o zó!

maandag 26 nov 2018

jim postma :
Weer zo'n 'lekker stuk', Corry, geheel uit mijn hart en tong gegrepen.

Ja, er zijn nog zulke prachtige mooie dingen te zien, als je ze maar ziet (en hoort), zonder app, zonder getwitter, zonder Facebook.

"Ik verscheurde je hele Facebook, met je appjes daarbij.'

Mens durf te leven!

maandag 26 nov 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties