Ik wacht even met het gasfornuis

7684-ik-wacht-even-met-het-gasfornuis (Door Jan D. Swart)

Mijn vrouw moest en zou een hoge rendementsketel. Ze had van Arno Bonte gehoord dat ze zuinig moest zijn met energie, bovendien had hij voorgerekend wat het ons zou schelen, dus stel op sprong belde zij een installateur, die haar handig had toegesproken in de trant van ik mats je wel en inderdaad na driekwart jaar kwam de firma Roest B.V. voorrijden.

Driekwart jaar!
Dat begreep mijn vrouw niet helemaal, maar gelukkig ben ik er dan altijd nog om haar voor de tweehonderdeenendertigste keer uit te leggen dat als je gematst wordt, je moet wachten.

Er stapten twee uit de kluiten gewassen jongemannen uit het busje, die vervolgens de nieuwe ketel enthousiast op hun nek namen en naar binnen sjouwden. Mijn vrouw ging hun voor, zoals haar dit vroeger bij de majorettes geleerd was, af en toe ook achterwaarts om zich ervan te overtuigen dat de jongens volgden, en ik keek toe. Ik kijk altijd toe onder die omstandigheden, omdat ik me er niet mee mag bemoeien.

Een minuut later passeerden ze me wéér. Nu in omgekeerde volgorde. En de nieuwe ketel ook. Ze hadden er namelijk geen van drieën aan gedacht dat het wellicht verstandiger was geweest om eerst de oude te verwijderen. Dat gaf stof, roet en roest, dus per uur zag ik het gezicht van mijn vrouw een gevaarlijk percentage zakken. Zelfs de hond droop af, gevoelig als hij is voor gebeurtenissen waarbij mijn vrouw niet is opgewassen tegen het verband der dingen en de gevolgen ervan.

Het succes van een hoge rendementsketel hangt in niet geringe mate af van de manier waarop de condens, die normaal gesproken door de schoorsteen verloren gaat, via een ingenieus pijpensysteem weer wordt ingevoerd en hergebruikt. Ik leg het nu even heel erg simpel uit, Arno kan dat beter, maar het kwam er bij ons op neer dat het bestaande afvoerkanaal daarvoor niet kon worden gebruikt. Dat was er helaas niet bij gezegd toen mijn vrouw door de firma Roest werd gematst. Mijn vrouw dacht: ze hangen ‘m op en rijden weer weg.

Het aanleggen van een schoorsteenkanaal geeft stof, zaagsel en afgezien van een enorme ravage ook nog eens twee dagen langer werklui over de vloer. Daar had ze niet op gerekend. Ik heb wel twintig keer per uur moeten horen dat als ze ’t allemaal had geweten, afijn, dan was ze er niet aan begonnen en als ze dat gaat zeggen, weet ik wat er volgt. Dan moet ik twintig keer per uur aan die werklui vragen hoe lang het nog duurt. Zelf is ze dan heel laf even geen majorette meer.

Drie dagen later reed het busje weg. Op de factuur was geen spoor van enig matsen te ontdekken, zodat het hoge rendement van onze hoge rendementsketel alsnog volledig in rook was opgegaan. Op slag was de lol eraf. Bij mijn hond ook. Die had inmiddels roos. Niet van de zenuwen, maar van de kou. Wat hem betreft kon de firma Roest de pot op.

We hebben daarom ook maar besloten met de sloop van het gasfornuis heel even te wachten tot onze Arno het matsen echt in de vingers heeft.

Deze column staat ook op www.dagblad010.nl

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties