Vakantie in Renesse

7451-vakantie-in-renesse (Door Alek Dabrowski)

In de tijd dat vliegen naar Spanje voor jongeren op Rotterdam-Zuid buiten de financiële mogelijkheden lag, ging men in de zomer naar Renesse. Hier was in de jaren tachtig het vermaak van hetzelfde niveau als in de huidige Zuid-Europese badplaatsen. Het voornaamste verschil met nu was, naast dat de zon niet de hele zomer op je knar brandde, dat we een stuk armer waren dan de huidige generatie. Je kon niet veel: je zette je tent op en ging ervoor zitten.

Ik heb ooit in Renesse een weekje vakantie gevierd, op een camping die zoiets als Duinzicht heette. Het was een Rotterdamse camping, dat wil zeggen: de gasten die je de rest van het jaar tegenkwam in jongerencafés op Rotterdam-Zuid, lagen nu voor hun tenten bier te lurken. Vanaf het Zuidplein ging er een rechtstreekse bus naar Renesse. We torsten veel te zware tenten en blonken niet uit in aardrijkskunde, dus liepen we eindeloos langs een verkeersweg voordat we de beruchte camping hadden gevonden.

Bij aankomst moesten we van de kampleider direct onze paspoorten inleveren en werden wij gewaarschuwd geen rotzooi te trappen. Hij somde een hele reeks zaken op die niet waren toegestaan. Een lijst die ons onmiddellijk op ideeën bracht. Slalommend over het campingterrein, langs groepjes langharige jongens en in badpak gehulde meisjes vonden wij een plekje. Rechts van ons was een muur van bierkratten opgebouwd. Links klonk gekreun uit een tent. Wij keken vol verwachting rond.

Eenmaal geïnstalleerd maakten wij onze plannen. Stappen in het dorp Renesse leek ons het meest verleidelijk. Diezelfde avond voerden we dit fameuze plan uit. Na een lange busrit kwamen we aan in het bruisende centrum. Ons doel was café De Stulp. Dat scheen zoiets als de Blokhut te zijn. Er werden althans geen discostampers gedraaid en bezoekers liepen er rond in hardrock-outfit. Daarmee hield de vergelijking op. De Stulp was een geoliede consumptiemachine, waar die avond weinig gedenkwaardigs gebeurde. Alles was gericht op het blije vakantiegevoel, dat wij ons nog niet helemaal hadden toegeëigend. Wij moesten vooral wennen aan de bierprijzen. Gezien ons budget zou dit bezoek eenmalig zijn. Geld voor een taxi terug was er niet. Lopend langs eindeloos lijkende Zeeuwse wegen zagen wij auto’s met hoge snelheid voorbij scheuren. Meiden hingen joelend uit de raampjes. Wij deelden niet in hun vreugde. Voor ons werd niet gestopt, wij liepen voort.

Omdat het dorp Renesse als amusement afviel, bleef het strand over. Nu was het vervelende dat ook het strand op zekere afstand lag dat je daar niet vlot terecht kwam. De lange wandeling vonden wij al snel te veel moeite. Bij een ijscokar of bierterras lastten we een pauze in om daarna terug te keren naar de camping. Wat had het ook allemaal voor zin? Overal lag zand en die zee, daar gingen we toch niet in zwemmen.

Wat ons restte was rondhangen op de camping: bier drinken en blowen. ’s Avonds vraten we ons vol bij het snackloket, want niemand had eraan gedacht kookbenodigdheden mee te nemen. Gezeten voor onze tenten maakten we al snel vrienden. Met het benaderen van meisjes hielden we ons niet bezig. Volgens een gladde jongeman, die de laatste avond aanschoof bij onze tent, was dat nu juist het vermaak alhier. Hij vertelde dat hij ieder avond prijs had. Eenmaal liep hij in het donker naar het washok. Een tent ging open en een vrouwenhand wenkte hem. Hij ging op de tast de kleine tent binnen. Woorden waren niet nodig. Vol verbazing luisterden wij naar zijn verhalen. Deze attractie hadden wij ook gemist.

De enige herinnering die beklijfde en nog maandenlang in onze hoofden hing was de hit Annabel. Dit nummer van Hans de Booij klonk bijna ieder uur op uit onze transistorradio’s. De hele camping schroefde dan de volumeknop open en zong mee, gek makend. Voortaan brachten we de zomer in Rotterdam door.

Jan Tak :
Het Pinasplein daar was overigens normaal geen k.t te beleven :-) en zonder die politie was dat ook zo gebleven.
Knip en plak:
http://www.deoudrotterdammer.nl/archief/dor/2008/week26_jaargang4.pdf

dinsdag 11 sep 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
even ter verduidelijking, ik spreek hier over de jaren'54-55 tot 60, O.K. ja ik weet het, toen gebruikten de meeste van jullie nog de driewieler of de step.....

zondag 09 sep 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
geen "echte mannen" brommer't

nou ja Jan, ik moest het eerst met een eitje doen en later een tweedehands pikketriller (solex) welke al snel vervangen werd door een "Mobilette" bij het zingen van "als ik 2x met m'n fietsbel bel nou dan weet je't wel, spring maar achterop (etc) Eddy Christiani, nou ja en als er dan toevallig een verloren loslopend grietje achterop sprong dan maakte je toch een doodsmakker, omdat de genoemde vervoersmiddelen niet geschikt waren voor zo'n agresie, daar had je dan wel een Puch voor nodig.....

zondag 09 sep 2018

Jan Tak :
Ach Ronald zo'n Puch was ook geen "echte mannen" brommer't natuurlijk:-) Maar volgens mij had die in beslagname niets met "de ballen van de juut" vandoen maar met klachten van de bewoners aan het Pinasplein die hun eigen jeugd waren vergeten en de zon niet konden zien schijnen.
Zo'n relletje was toentertijd was meestal niets anders dan dat jongelui elkaar op zochten en daarbij wat luidruchtig overkwamen, drie keer heen en weer over de Laan of de Kruiskade was toen al voldoende om je aan te houden voor controle en inbeslagname van de brommer omdat er een ander sproeiertje op zat.
Liep je op woensdagavond de z.g. pantoffelparade op de Binnenweg en sprak je een meisje aan dan hoorde je "Pling-Plong - Doorlopen jullie" Die saggerijnen waren hun eigen jeugd vergeten.
Vergelijk dat maar eens met de huidige voetbalrellen of de Turken-opstand op de Westblaak zoiets hebben wij toch nimmer mee gemaakt.

zondag 09 sep 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Ja Jim en een lange neus trekken naar de vrienden, van een middelvinger opsteken hadden we nog nooit gehoord, toen hadden we nog beschaving en was geluk nog heel gewoon.

woensdag 05 sep 2018

Jim Postma :
Jongens, jongens, wat een jongensdromen allemaal.

Met je Puch en met je blonde paardenstaart vriendin achterop, dat waren nog eens avonturen, mijne heren!

woensdag 05 sep 2018

Ronald Sörensen :
Mijn Puch is in beslag genomen, omdat de politie toen nog ballen had.
Mijn decennia lange verblijf op de campings in Haamstede is vooral zielig voor mijn vrouw en nageslacht, die altijd die stoere vakantieverhalen hebben moeten aanhoren.

zondag 26 aug 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Ik zit er nu nog op de camping.

Zielig man,.. doet de Puch het niet meer, en wil niemand je komen halen....

zondag 26 aug 2018

Ronald Sörensen :
Al vanaf mijn 11e naar Haamstede met mijn ouders.

Vanaf mijn 17 met vrienden met de Puch op de pont van Numansdorp naar Zijpe. Op de camping in Nieuw Haamstede en soms stappen in Haamstede (De Graaf) en Renesse(De Wereld)
Verder voetballen op het strand, zwemmen in zee en kroelen in de tent (ik scoorde alleen als ik mijn bril afdeed, dus sosm viel de verovering ietwat tegen)

Ik zit er nu nog op de camping.

zondag 26 aug 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
In de jaren 50/60 gingen we kamperen in Oostvorne of Rokanje voor de beter gesitueerde, en als er helemaal geen cent te makken was naar Oosterhout bij de boer camperen.
Zo herinner ik me een weekend in Oosterhout met de maten, onze buren waren een familie uit Leiden met een prachtige dochter waar al heel snel kennis gemaakt moest worden, natuurlijk in onze tent een van de maten voor de tent om indringers of ongewent bezoek tegen te houden, tot haar pa belangstellend vroeg "Magda, waar ben je en wat ben je aan het doen" waarop Magda antwoorde , We zijn aan het spelen paps, tja hier hebben we nog menig maal omgelachen, toen de buurtjes naar het dorp gingen en vroegen of we een oogje in het zeil wilden houden, wat geen probleem was, alhoewel, na enig nadenken kwam er een op het brillante idee om de tent van de dochter te bezoeken en met de daar aanwezige Camera enige naaktfoto's te maken, tot de dag van vandaag vragen we ons af hoe dit ludike gebeuren ge-eindigd is na het ontwikkelen van de film uit de Agfa-clac

vrijdag 24 aug 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Militairen ‘blauw ‘ op straat


Gratis ochtendkrant Metro kopte gisteren:
‘Politie zal straks ‘nee’ moeten zeggen’.
En: De werkdruk bij de politie is zo hoog,
dat het aantal overtredingen van de
Arbeidswet dit jaar zal uitkomen op 200.000.

Gevolg: Politiemensen stukken minder gemotiveerd,
te hoge werkdruk leidt tot stress, burn-outs en
aantal ziekmeldingen onder onze wethandhavers
neemt alarmerende vormen aan.

Met nu zo’n 1100 nieuwe agenten erbij en dure
langdurige opleidingen, blijft het landelijke
Nationale Politiekorps dweilen met de kraan open.

Interview met hoofdagent: ‘Wat je alleen wel ziet,
Is dat de burgers langer moeten wachten op een
aangifte die ze hebben gedaan. En ze zullen minder
blauw op straat zien?’

Nog minder blauw op straat? Nog langer wachten
voor de burgers op aangiften? Kan het nog gekker.

De misdaad, zeker de zware criminelen tieren
tegenwoordig zo welig als nooit te voren. Gelegenheid
maakt de dief. Pakkansen steeds kleiner, de
veiligheid op straat en in het verkeer nemen
intussen eveneens alarmerende vormen aan.

Waarom op korte termijn geen militairen tijdelijk
betrekken als noodagent nu de nood het hoogst is.
Wat doen militairen eigenlijk in vredestijd?
Oefenen in de kazerne, in het bos, op het strand
En waarom dus niet direct op straat en in het verkeer?

Met zeer effectieve korte opleidingen tot agent, overal
direct inzetbaar, van terrorismebestrijding tot
invallen bij zware criminelennesten.

Simpel zolang de nood het hoogst is tijdelijk
met een het wisselen van een
groen naar een ‘blauw’ uniform. Met daarbij een
besparing van honderden miljoenen euro’s.

En anders, Opstelten zei het al in alle toonaarden:
'Blauw op straat,
meer blauw op straat,
nog meer blauw op straat.’

Allemaal, allemaal, hartstikke blauw op straat!


Jim Postma.

  • Nieuw

  • Reacties