Glaasje

7411-glaasje (Door Alek Dabrowski)
Het woord Amsterdammertje heeft vele betekenissen, zoals een paaltje, een koekje, een kereltje uit Amsterdam of een bierglas. De benaming Amsterdammertje voor het taps toelopende glas is niet uniek. Het glas wordt ook wel Vaasje, Emmertje of in België Boerke genoemd. Zelfs hoorde ik iemand eens – in nuchtere staat - dit glas aanduiden met Rotterdammertje. Een belediging, want echte Rotterdammers weten dat met Rotterdammertje een heel ander bierglas wordt bedoeld. Een Rotterdammertje is breder, ronder en drinkt gewoon lekkerder dan een gewoon pilsglas.

Het Rotterdammertje is bijna honderd jaar geleden door Heineken ontworpen; vieren we binnenkort het eeuwfeest? Ik kom het glas regelmatig tegen in Rotterdamse cafés, bijvoorbeeld in Timmer. Jos Gommers uit het gelijknamige café in Delfshaven noemt Rotterdammertjes onze kindjes, “ze mogen nooit verdwijnen.”

Het nadeel van Rotterdammertjes is wel dat je ze niet goed kunt stapelen. En het randje gaat snel stuk. Een Rotterdammertje is overigens ook een worstje of een mannetje uit Rotterdam. Sinds kort bestaan er koekjes die Rotterdammertjes heten. Ze zijn niet te vreten en doen mij te veel denken aan Amsterdam-imitatie en 010-marketing.

Is er keus tussen een Amsterdammertje (een Vaasje) en een Rotterdammertje dan kies ik voor het laatste. Alles beter dan een fluitje! Bierbrouwer Brand heeft dit wangedrocht in de jaren zestig van de vorige eeuw uitgevonden. Het fluitje heeft weinig met bier drinken te maken. Je neemt een flinke slok en je glas is bijna leeg. Bovendien zorgt zo’n slok vaak tot bierverlies langs de mondhoeken. Uit frustratie knijp je net iets te hard en het glas is stuk, nog meer bierverlies. Het enige wat je kunt doen, mocht je onverhoopt een gevulde fluit in je poten gedrukt krijgen, is het voorzichtig in één teug leegdrinken en snel een echte pils bestellen.

Mijn vader kwam ooit teruggereden uit Zuid-Duitsland. Na een week louter bierpullen ledigen op uitgestrekte terrassen waar je wordt bediend door blonde vrouwen in klederdracht, maakte het gezelschap een korte stop net over de grens in Limburg. Hij bestelde een biertje. Tot zijn grote schrik werd het vocht getapt in een fluitje. Hij sprak de ober bestraffend toe: “Wat is dit? Daar drinken wij thuis wodka uit.” Hij besloot er dan maar meteen drie te bestellen. Na een kwartier reden ze snel door naar Rotterdam.

Hoe lekker bier drinken uit Rotterdammertjes ook is, laten we wel wezen: na een paar slokken is het glas leeg. Nederland is bij uitstek het land van de glaasjes. Het fluitje past bij deze kruideniersmentaliteit De Belg drinkt zijn bier uit een mooi gevormde bokaal. Op de Britse eilanden tappen ze bier in pinten. En vanaf de Duitse grens Oostwaarts reizend tref je gelukkig steeds minder glaasjes aan. In Polen beginnen de biervolumes van zowel blik, fles als glas bij een halve liter. Kleiner bestaat niet. Niemand die het mist.

Een paar jaar terug was ik met een maat in Gdansk. In een bijzonder gezellig café dronken we bier uit een normaal glas, een halve liter dus. Er kwam laat op de avond een Amerikaanse de zaak binnen die perse een klein glas bier wilde. Aan de bar werd verbaasd opgekeken. Het bedienend personeel begreep eerst haar vraag niet: wat was hiervan de zin? Na enig aandringen van haar kant gingen twee obers op zoek. Even later verscheen een van de mannen van onder de bar met… een wijnglas. Dat was alles wat hij haar kon bieden. Hoofdschuddend tapte hij het glaasje vol. Uit medelijden kreeg zij het bier gratis mee.

Ronald Sörensen :
Kan ook betekenen: Nog iets gebeurt, terwijl ik sliep?

In Duitsland/Oostenrijk/Tsjechië zijn soms pullen. Nadeel is dat je niet kan zien hoe groot de schuimkraag is. Opvallend is dat het bier blijft bruisen al is het 't laatste slokje van een liter.
Grappige bijkomstigheid in die landen is dat je ongevraagd een nieuw glas kijgt als je je bierglas leegdrinkt. Wil je niet meer (zelden) dan moet je een bodemmpje laten zitten.
Dat Amsterdammertje in de haven klopt. Losgeslagen of gevallen hijs. Een hijs met bomen, die ging scharen werd ook wel een armen-benen hijs genoemd.

dinsdag 07 aug 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
"ga door-ga door"

Ik denk eerder dat het "Pfff ben je nog niet klaar...."was, om over de losgeslagen homo cultuur maar te zwijgen

dinsdag 07 aug 2018

Jan Tak :
Een "Amsterdammertje" was in de Rotterdamse haven de bijnaam voor een verkeerd aangeslagen last welke, half verwegen de hijs, uit elkaar donderde. De G.V.D,s waren dn niet van de lucht.
In de kroeg was het de term voor het laatste restje uit de jeneverfles waarmee je net niet een borrelglaasje vol kreeg, zo'n Amsterdammertje was dan gratis mits je het glas snel leegde voordat de kroegbaas bijschonk.
Uiteraard werden de genoemde situaties in A.dam "Rotterdammertjes" genoemd :-)

Dit was nog de tijd dat er een gezonde rivaliteit was tussen beide steden, thans kijkt de Rotterdammer meewarig naar de hoofdstad met zijn verkeerschaos, zijn rolkoffertjes en een red light district waar Oost-Europeesche meisjes in het Roemeens "ga door-ga door" in je oor kreunen.

dinsdag 07 aug 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Bier in een klein glaasje b.v. wijn of sherry glas noemen ze in Spanje Penalty. Gelukkig drinken we in m'n woonland halve liters uit bokalen met een kraag van twee vingers en soms een bolhoed....proost.

maandag 06 aug 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De kluts kwijt


Je zou ze de kost moeten geven die gedurende

deze enorme hittegolven de kluts zijn kwijt

geraakt. Waarvan recentelijk weer ondergetekende.


In de bloedhitte ben ik op zoek naar een

Kringloopwinkel in het dorp Oude-Tonge. Daar

buiten, midden in natuurgebied en boerenland,

bivakkeer ik vaak om de hitte in de stad te ontvluchten.


Hoewel, zo ontdek je al snel van stad naar platteland:

‘Vluchten kan niet meer.’


Afijn. Een keer had ik daar jaren geleden in dit vriendelijke

dorpje een matras gekocht voor mijn buitenhuisje.

Maar nu kon ik de tweedehands-winkel niet meer

direct terugvinden.


Geheel de weg kwijt stopte ik mijn oude bestelwagentje

langs de kant van de weg, toevallig in de buurt van

een autogarage. Zo’n vijftig meter daar vandaan.


De goedlachse automonteur wees mij onmiddellijk

de goede richting. Namelijk naar de volgende rotonde.

Ik had mij dus eenvoudig vergist. Omdat de monteur

mijn auto niet zag, vroeg hij: ‘Bent u lopend?! Het is nog

wel zo’n driekwart kilometer hier vandaan?’


Geruststellend antwoord ik hem: ‘Nee, mijn wagen

staat wat verder op. Ik was alleen even de kluts kwijt.’


Op dat moment loopt de monteur naar een van de

auto’s en vraagt met een ‘big smile’: ‘Zo, u was de kluts

kwijt, hè? Nou, dan heeft u geluk. Heb er hier nog eentje

liggen voor een goedkoop prijsje. Hoeft u ook niet meer

naar de Kringloopwinkel.’’


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties