Een ergerlijk apothekerskartel

7410-een-ergerlijk-apothekerskartel (Door Ronald Sörensen)
Een ergerlijk apothekerskartel

Op mijn zomeradres kwam ik tot de conclusie een verkeerd stripje medicijnen te hebben meegenomen. Niet zomaar medicijnen, maar bètablokkers om een eventueel hartinfarct te voorkomen.

Op zich geen probleem, omdat ik m.i. best wel een dag zonder zou kunnen en ik de huisartsenpost, waar ik als patiënt sta geregistreerd direct kon inschakelen.
Na ongeveer tien keer: “Er is nog één wachtende voor u” kon ik mijn boodschap overbrengen. “Wilt u zo vriendelijk zijn om naar de apotheek in Zierikzee door te zenden dat ik mijn medicijn nodig heb?” vroeg ik.

Soms hoor je aan de stem van iemand of iets goed gaat komen of niet. In dit geval had ik mijn twijfels. Drie keer mijn naam moeten noemen en de vraag: “welk medicijn ook en weer?” deden mij angstig vermoeden. Ook de mededeling dat ze een faxnummer nodig had, deed in 2018 een beetje achterhaald aan. Maar ja, je staat met de rug tegen de medicinale muur.
Volgende dag naar regiohoofdstad Zierikzee met angstige voorgevoelens. Omdat ik van iets slechts graag iets goeds overhoud, wedde ik met mijn vrouw dat ik het eten zou klaarmaken en de hele afwas zou doe als ik met medicijnen naar buiten kwam. Zo niet dan was zij de klos.

Toen ik aan de balie mijn naam gaf werd zonder probleem mijn gebruik van diverse middelen op het scherm getoond. Ik heb ooit getekend om dit mogelijk te maken. Privacy maakt meer kapot, dan het beschermt (ze mogen ook mijn dna in een landelijke dna-bank gooien)
De vriendelijke juffrouw ging even kijken of mijn medicijn al klaar lag en kwam na enige tijd met een vraagtekengezicht terug. “Hoe is het besteld?” “Ik heb jullie faxnummer doorgegeven” antwoordde ik. “U kunt voortaan beter mailen” was de te verwachten opmerking. Na een korte zoektocht: geen fax.

“U ziet mijn medicijnlijst kan ik één strip van de bètablokkers krijgen?” Nee dat kon niet? Ze waren wel op voorraad, maar dit medicijn mocht niet zomaar worden meegegeven. ”Bent u bang dat ik het verhandel, ineens allemaal inneem of er iemand mee ga vergiftigen?” vroeg ik. Nee dat was niet het geval, maar zo waren nu eenmaal de voorschriften. “Maar waarom sta ik dan nationaal geregistreerd? Was mijn logische vraag. “Om te zien of u de juiste medicijnen krijgt” Ik: “maar ik krijg niets, dan is het toch altijd goed?” Mijn eigen apotheek heeft me in een soort gelijk geval (moest op vakantie en had te laat een aanvraag gedaan) wel de hand over het hart gestreken” “Ik betaal er wel gewoon voor” probeerde ik nog, maar ik kon haar glimlachen niet veranderen in handelen. Geheel volgens de cursus “omgaan met moeilijke klanten” vroeg ze of ze verder nog iets kon doen. “Zijn er reguliere medicijnen die vrij te koop zijn, die ook als bètablokker functioneren?” “Nee” glimlachte ze dat was niet het geval. “Kan ik het een paar dagen overslaan?” was mijn volgende vraag, maar dat werd me ten sterkste afgeraden. “Dus ik moet terug naar Rotterdam naar mijn eigen apotheek” zei ik zonder krachtterm, omdat zo’n kind natuurlijk ook gewoon haar werk doet. “Daar ziet het wel naar uit” antwoordde het nog steeds glimlachende apotheek meisje.

“Jij kookt vanavond en wat de afwas betreft heb je mazzel, want we eten thuis” vertelde ik mijn vrouw toen ik moedeloos de auto was ingestapt.

Jan Tak :
Wie heeft het over stampij maken Ronald? Gewoon de procedure volgen.
De wet geeft medici het recht op raadpleging van het Patiëntdossier mits met toestemming van de patiënt, dit is gebeurd (alleen mondeling maar ala), maar geeft de apotheker geen recht op uitgifte van medicijnen, daarvoor is een voorschrift van de behandelend arts noodzakelijk en dit ontbrak.
De oplossing was om de huisarts te vragen een medicijnvoorschrift naar de apotheker te faxen.
Wallah probleem legaal opgelost.

Overigens worden de eisen in 2020 met de wet "Cliëntenrechten"strikter aangehaald, hoog nodig want het systeem rammelt.

dinsdag 07 aug 2018

Ronald Sörensen :
Ach Jan, natuurlijk kan je om de chef brullen en stampij maken, maar dat had niets uitgehaald.
De fout zat het bij het medisch centrum waar ik cliënt bij ben.
Deze oud senator doet alleen bij het koken een schort voor. Niet bij het afwassen, dat alleen bij afwezigheid van een afwasmachine in de caravan nodig is.
Maar mijn vraag blijft: Waarom mijn medische gegevens openbaar als er niets mee gedaan wordt?

dinsdag 07 aug 2018

Jan Tak :
Nou, deze schoolmeester kan je om een boodschap sturen :-) Je laat je toch niet zomaar het bos insturen Ronald?
Had die Zeeuwen laten zien hoe een "Rotterdammert" dit soort situaties fluitend beheerst, een verzoekje aan je eigen huisarts om een recept te "faxen" had de situatie opgelost of anders een bezoekje aan een lokale arts die dus ook in het systeem kan kijken.
Tja, een dagje ouder dan ga je dit soort problemen krijgen, anderzijds hadden wij dan geen verhaal gehad en nooit geweten dat ook een senator thuis {met een schortje voor?) de afwas doet :-)


dinsdag 07 aug 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties