‘Zeeziek’ bij Zeeman

7367-zeeziek-bij-zeeman (Door Jim Postma)

Gisteren stond ik als eerste bij de kassa van Zeeman met twee spuitbusjes deodorant van 99 cent per stuk. In mijn hand had ik al vast een twee-euro-stuk voor een snelle betaling. In de zaak aan de Zwartjanstraat was het net als buiten, drukkend heet. Mijn busjes had ik voor de neus van de kassajuffrouw neergelegd of vlak daarop komt van rechts vandaan een vader met zijn twee zoontjes plotseling zijn beklag doe n bij dezelfde kassa.

Normaal doe ik direct mijn mond open als ik ook maar het lichtste vermoeden heb dat iemand dreigt voor te ‘piepen’. Maar in dit geval was ik daar niet helemaal zeker van. Het kon zijn dat hij daar ook bij de kassa te wachten stond, alleen dan aan de andere kant. De man, een Marokkaan, sprak helder, haast op zijn Rotterdams: ‘Mijn vrouw heeft de verkeerde boodschappen gedaan en nu kom ik ze terug brengen. De maten kloppen niet.’

Daarop haalde hij uit de zak van Zeeman een stapeltje witte sokken en witte onderbroekjes. Kennelijk bestemd voor zijn zoons van tussen de zeven en acht jaar. Toch, ook al geïrriteerd door het afmattende weer, kon ik een kleine verwensing niet onderdrukken. Zo van: ‘Dat heb ik nou weer!’ En inderdaad beschik ik over de ongelooflijke kunst om bij kassa’s haast altijd de verkeerde rij te kiezen. Je kan er dan meestal donder op zeggen dat er eentje voor mij staat met een klaagzang voor de kassa. Zoals deze keer dus weer.

Retour
Als de man met zijn twee zoons maar heel even naar mij had gekeken met slechts mijn kleine boodschap, had hij mij even laten voorgaan. Dat had mij veel ellende bespaard. Nu begon het gegoochel bij de kassa, terwijl de rij wachtende achter mij groter werd. De kassadame nam een codescan en begon alle artikelen voor het retour te scannen. Daarop verscheen een retour-kassabon. Met een balpen begon zij die vervolgens van vinkjes te voorzien om te kijken of het allemaal wel klopte. Dat deed zij niet een keer, maar minstens twee of drie keer.

Vervolgens zegt zij tegen de klant: ‘Als u los vijf cent heeft dan krijgt u van mij zeven euro terug’. Het bleken ook allemaal artikelen te zijn van 99 cent per stuk. De man pakt een vijfcentstuk uit zijn beurs en overhandigt die met een glimlach aan de juffrouw. Vervolgens legt zij een briefje van vijf en een twee euro-stuk voor hem op de toonbank.

Hè, hè, ‘klaar is Kees’, dacht ik. En legde vervolgens mijn twee-euro-stuk vast op tafel. Toen zei de man: ‘Het klopt niet. Het zijn acht items van 99 cent.’ Als ik even naar de rij achter mij kijk, zie ik gefronste blikken van veelal Marokkaanse vrouwen. En ook ik begin nu een beetje witjes weg te trekken.

(Daarvoor had ik het eens bij een kiosk op het Centraal Station meegemaakt dat daar een kassajuffrouw niet uit het hoofd kon uitrekenen hoeveel 6 x 5 was. Daar had zij dus een rekenmachinetje voor nodig (‘wie de jeugd heeft, heeft de toekomst’, dacht ik toen).

Ongelovig
De ‘Zeemeermin’ achter de kassa van de populaire textielketen keek op dit moment ongelovig naar de klant. Die zei nu: ‘Ja, telt u het maar na!’ Daarop begon zij wederom alle sokken en onderbroekjes weer te scannen. Zo verscheen er een tweede kassabon en uiteindelijk nog een derde. ‘Check en dubbelcheck’, heet zoiets. Vervolgens begon zij met haar balpen weer langs alle artikelen te vinken.

Met als resultaat dat de rij wachtende maar bleef groeien. Het aantal verwensingen dat ik op dat moment liet vallen, zal ik hier maar niet herhalen. Ook achter mij was het geroezemoes in die trend niet van de lucht. Zelfs voor de man met zijn zoons werd het allemaal te veel. Hij zei: ‘Dat controleren en zo kunt u toch wat later doen. Geef mij nu maar mijn euro en ik ben weg.’ (Het waren inderdaad acht items van 99 cent).

‘Reddende engel’
Maar deze simpele oplossing was aan dovemansoren. Nu verscheen de ‘reddende engel’ op het toneel. Althans dat dacht ik. Een wat oudere gezette dame kroop door het kassaluik en maakte aanstalte om de nog steeds gesloten kassa twee te openen. Dat dacht ik wederom. Maar in plaats daarvan ging zij nog verhaal halen bij de jongere collega. En die bleef maar tellen en tellen.

Nu brak mijn klomp. Ik ontplofte zo wat. ‘Ik wil nu afrekenen’, sprak ik op hoge toon, ‘anders loop ik zo de deur uit. Sta hier verdomme al een kwartier te wachten voor zo’n kleine boodschap.’ De vader, die eveneens met vol ongeloof naast mij stond, geeft mij daarbij een bemoedigende knipoog.

Op dat moment verschijnt er een derde medewerker bij het hok van de kassa en gaat informeren bij de wat oudere kassadame ‘wat er nu allemaal aan de hand is?’, zonder een blik te werpen op mij en alle anderen achter mij. De senior bij kassa 2 wil daar nog op ingaan. Ik pak mijn deodorant busjes op en was in staat om er mee naar de kassadames te gaan spuiten! (YouTube!).

In plaats daarvan knal ik ze bij kassa twee op de toonbank, gevolgd door een klets van mijn pasklare twee-euro-muntstuk. ‘Ik wil afrekenen, nu!’, roep ik keihard door de zaak. Hiervan schrikt de oudere dame, maar wel met een verwijtende blik naar mij toe. Met duidelijke tegenzin rekent zij uiteindelijk mijn boodschapje af. Anders had ik er nog gestaan…

In de tussentijd staat de vader bij kassa een nog te wachten op zijn euro. Terwijl ik met grote opluchting de zaak verliet kon ik het niet helpen de man een bemoedigende tik op zijn schouders te geven en sprak tot hem: ‘Nou, sterkte in de strijd!’

Toen ik even later op straat tussen het winkelende publiek terecht kwam, voelde ik mij als ‘zeezieke Zeeman!’.

Jim Postma

Jan Jansen :
Dankjewel Arie!

Dankzij jouw toelichting krijg ik langzamerhand een beeld van wat zich zoal afspeelt onder 's mans soutane. Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk liever niet had geweten.

Maar ja, in Jeroens vriendenclub kijk ik nergens meer van op.

woensdag 18 jul 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Uit dit alles blijkt wel weer dat Jeroentje met z'n ivoren ballen het genoegen zoekt in het kruis zodat hij het kruisslijm als glijmiddel langs z'n benen laat lopen zodat de ivoren ballen hun eigen weg kunnen gaan,ik vraag me af wat Gerda van dit alles vindt, of word haar niet om een mening gevraagd

woensdag 18 jul 2018

Jim Postma :
Trusten Jerommeke.

En vergeet niet je geit Gerda te melken voor het naar bed gaan, anders word je vanzelf totaal uitgemolken.

Intussen, intussen, ga ik 'blowen in the wind', high in the sky.

Discussie geopend: 'Till the end of your times.'

En vergeet vooral niet (23.57 uur yet) morgenochtend op te staan. Anders moet ik je als 'KLaas Vaak' weer komen wekken.

Slaap zacht. En doe je deuren en ramen dicht, vanwege je geronk bij de buren...@@@

dinsdag 17 jul 2018

Jeroen Waardenburg :
Jimmeke je neuzeld maar een eind weg voor jou gewoon en voorgoed Noord- Korea in een van de fijne vakantie kampen daar,je mocht willen dat je in een kamp zat van Pol-Pot had je nog een kansje nu niet meer bij de Raketman,Werken zal je daar 23 uur lang, en dat ene uurtje vrij is voor de latrine als er nog wat uit komt met die karige maaltijden daar; wordt is tijd dat je de echt wereld leert kennen.Voor jou is het daar einde oefening.

Discussie gesloten.

dinsdag 17 jul 2018

Jim Postma :
Wil je toch nog even voor zijn, Jerommeke, want die was écht voor je in te schieten....@@@@ Maar nu, 'te laat, te laat, zei Winnetoo, het zaad is reeds naar binnen toe.'

Pol Pot: 'Jeroen kan de Pot op! Net zo lang totdat ik hem finaal doortrek'. (Mocht je daar met godswonder ooit weer van boven komen, dan ziet deze wereld er totaal anders uit. Never mind ivoren hagelballen en stenen. Maar heerlijke hartverwarmende lavastromen en met superhete lavadampen, zodat je het nooit meer koud krijgt.
Wat zijn wij toch genadig!

Waarvan akte!

dinsdag 17 jul 2018

Jeroen Waardenburg :
Als je nou nog even zo doorgaat Jerommeke, dan stuur ik in plaats van Piet van der Pol,
POL POT op je af.CITAAT.

En jou laten we genezen in een van de fijne kampen van de Raketman Noord -Korea dus is kijken hoe lang dat Jimmeke het daar uit gaat houden.

dinsdag 17 jul 2018

Jim Postma :
Als je nou nog even zo doorgaat Jerommeke, dan stuur ik in plaats van Piet van der Pol,
POL POT op je af.

In zijn beruchte kampen van vernietiging piep je na drie dagen wel anders. Ben je bij Pol Pot voor eeuwig genezen verklaard!

dinsdag 17 jul 2018

Jeroen Waardenburg :
zonder vergiet op den kop.CITAAT.

Dan is er altijd nog het eitje van Willempie en een flesje Yoj in de hand en zijn Solex an de kant.
Laat Piet vd Pol maar komen met zijn ivoren biljartballen.

maandag 16 jul 2018

Jim Postma :
Uw 'ivoren biljartballen' zullen vroeger of later als gigantische hagelstenen uit de lucht vallen boven op uwen hersenen (zonder vergiet op den kop, overleeft Gij het vast niet). Bij leven en welzijn zal gij dit hopelijk nog meemaken.

Uwen keu met het bekende blauwe krijtje biedt daarbij geen enkele garantie. Nogmaals dus: U allen de ballen! Het Vaticaan in deze zit reeds vol met dergelijke 'spotvogels' als den Uwe. Om den gehelen mensheid in deze te verduisteren met de absolute waarheid. Alleen de 'Almachtige' laat beslist niet meer met zich spotten.

Waarvan akte!

maandag 16 jul 2018

Jeroen Waardenburg :
Zo niet, u allen de ballen CITAAT.

Toch wel mooie ivoren biljartballen mogen wij hopen.

maandag 16 jul 2018

Jim Postma :
'De jongens en meisjes achter de kassa...', bestaan straks niet meer. Zoals chauffeurs achter bussen, trams, metro's straks niet meer bestaan.
Zelfs piloten leggen straks het loodje. Het einde van de slavenarbeid achter de lopende banden, wat een gelukzaligheid.
De hele en ganse wereld op een automatische piloot, zodat wij met zijn allen nooit meer hoeven na te denken, nooit meer iets te hoeven doen!

Behalve dan onze planeet in leven houden. En anders heeft onze Moeder Aarde voor die armzalige een richtingsverkeer mensheid ('nemen, nemen en nog eens nemen, in plaats van geven') nog het een en ander voor ons in petto.

Zoals smeltende ijsbergen, gletchers en een alles verstikkende atmosfeer.

Waarvan akte.
p.s. Als je ijskast op tilt slaat met een kortsluiting, wat doe je dan als eerste?!
Juist, de stekker uit dit oververhitte wereldgebeuren.

Zo niet, u allen de ballen!

zondag 15 jul 2018

Jeroen Waardenburg :
Maar volgens mij ging het toen over sluitingstijden van de horeca en niet over het magere salaris van een paar winkeljongens en meisjes??CITAAT.

Klopt het ging inderdaad over sluitingstijden van de kroegen,en de toen zogenaamde journalisten voelde zich verheven boven alles, en zagen de jongens en meiden achter de kassa toch echt niet staan.

zaterdag 14 jul 2018

Jan Jansen :
Vakbonden? Wie heeft ze nodig?

Ik heb eerder in deze krant gelezen dat met een aantal hengels het hele armoedeprobleem kan worden opgelost. Lijkt me een stuk goedkoper.

zaterdag 14 jul 2018

Jan Tak :
Haha "Actievoerder Jim" was het niet in 1994 dat je, omringt met dansende kerels met veren in de reet dreigde de ruiten op de Coolsingel in te gooien?? Ik zie het weer helemaal voor me :-)
Maar volgens mij ging het toen over sluitingstijden van de horeca en niet over het magere salaris van een paar winkeljongens en meisjes??

Ja zeker, het geheugen van Jan is nog prima.


zaterdag 14 jul 2018

Jim Postma :
Heel goed Jeroen: 'En waar blijven de vakbonden nu'?!'

Van de week verhaal gelezen dat de grootste vakbond, de FNV dus, het komende jaar zo'n 24 miljoen euro tekort gaat komen. Dat betekent, aldus AD/rd, dat er zo'n 250 vakbondsmedewerkers (full-time!) ontslagen moeten worden.
En hoeveel van al die vakbondsmedewerkers (full-time) blijven er dan nog over. Om een stakingtje te organiseren bij het openbaar vervoer, ten koste van de gegoede reiziger en burger.

Wij, zonder vakbond ooit, hebben met drie man/vrouw, ooit de Coolsingel plat gelegd, tegen het toenmalige wan- horecabeleid in heel Rotteram, onder mijn latere 'goede vriend' Bram Peper.

Zelfs onze kosten en onkosten toen werden nooit vergoed, terwijl toen op de Coolsingel heel medialand (inclusief NOS/NOB-journaal) en alle landelijke en regionale dagbladen/radiostations bij ons op de stoep stonden en ik als totaal geen vakbondsman als woordvoeder mocht optreden (begin negentiger jaren).Inderdaad, wat doet dit hele FNV-MONSTER-apparaat nu daadwerkelijk?!

zaterdag 14 jul 2018

Jeroen Waardenburg :
En zo gaat het beste Jan, bij de Aldi, bij Albert Heyn, bij de Liddle, de COOP, de Super en noem maar op.CITAAT.

En de meesten van die kassa meisjes en jongens zijn nog heel vriendelijk ook,en maar werken voor een grijpstuiver,dat er nog mensen zijn die dat werk willen doen voor een salaris wat eigenlijk geen salaris is; en waar blijven de vakbonden toch!!!!!

vrijdag 13 jul 2018

Jim Postma :
En zo gaat het beste Jan, bij de Aldi, bij Albert Heyn, bij de Liddle, de COOP, de Super en noem maar op.

Weliswaar allemaal 'moderne loonslaven' voor inderdaad een slavenuurtje per uur, maar er is verder geen 'hond' die daarop in opstand komt.

Hoewel, ik bij AH en de Liddle bijvoorbeeld anders heb meegemaakt, met een 'big smile', of is dit alles en blijft dit alles een grote komedie.

Neemt verder niet weg om je 'hersens' in alle winkellogica te laten zegenvieren. En anders stap je gewoon uit deze moderne 'slavernij'.

Waarvan akte!

vrijdag 13 jul 2018

Jan Jansen :
Heb je goed gedaan, Jim! Let maar niet op Jan, zo slecht heeft het Zeemanpersoneel het niet. Ze hebben in ieder geval een baan. En ze schijnen soms wel € 4,00 per uur te verdienen! Dus ze kunnen makkelijk een kastekort van een paar euro zelf bijleggen.

Nee, daar hoeven we geen meelij mee te hebben.

vrijdag 13 jul 2018

Jim Postma :
Ja, ja, Jan, gooi jij nog maar eens olie op het vuur.

Daar kan geen deodorant meer tegen op.

vrijdag 13 jul 2018

Jan Tak :
Een beetje compassie met het arme kassakind heb ik toch wel.
Je zal maar twee van die kerels ter gelijkertijd aan de kassa krijgen, ze lopen een kwartier om voor een paar onderbroekjes uit foute derde wereldlanden en deo-bussen uit het Oostblok en dan moet jij, als manusje van alles (zo werkt dat bij Zeeman) met ze in discussie over een dubbeltje.

Ga verdomme dan naar een degelijke zaak daar kan je eisen stellen maar ga niet bij dat arme kind, dat voor een absoluut minimum loon door miljardair Jan Zeeman wordt uitgebuit staan O.H,en.
Ik heb gezegd.
Ps Jim je hebt toch wel de goede geur gekozen? Anders even ruilen :-)

vrijdag 13 jul 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties