Lawine aan hulp

7280-lawine-aan-hulp (Door Geert-Jan Laan)

Sinds ruim een jaar is mijn leven aangrijpend veranderd. Een hartaanval, veertien dagen in coma, mijn rechterbeen noodzakelijk verwijderd. Inmiddels hersteld, zwaar gehandicapt. Mijn leven speelt zich nu af in een rolstoel.

Maar ik leef nog En kan me steeds beter redden dankzij een lawine aan hulp en assistentie.

Twee ziekenhuizen, een revalidatiecentrum, goede vrienden verder hebben mijn herstel bevorderd. En nu reis ik weer per trein. Kan ik een landelijk telefoonnumer bellen om de diensten van een netwerk aan rolstoeltaxi's voor mij te laten rijden.

De Nederlandse Spoorwegen helpen me ook met een uitklapbare soort lift waarmee ik vanaf het perron de trein makkelijk kan binnenrijden. En aan het einde van de rit weer op het perron wordt afgezet. Het zijn over het algemeen wat oudere goed gehumeurde dames die je assisteren.

Hulptroepen
Afgelopen week ben ik op deze manier enkele honderden kilometers verder gekomen met al deze hulptroepen De dames op de perrons stonden overal klaar. De rolstoeltaxi's stonden klaar bij de uitgang van het station.

En dat kost allemaal een fractie van de werkelijke kosten.

Wie op z'n zomerse dag per trein ons land doorkruist ziet goed onderhouden, mooi geverfde woningen met leuke tuinen of tuintjes.

Wie het gezeur, de klachten en zelfs de scheldpartijen op sommige sites ziet, denkt dat hij in een ander land woont.

Mijn nieuwe ervaringen zijn samen te vatten in een zin. ‘We leven in een land waar het leven goed is’.

Arie C. Torcque Zaanen :
Respekt en bewondering, ondanks alle ongemakken toch positief blijven denken en doen is bewondering waard. Laat het een voorbeeld zijn voor ons allemaal want wie weet komen wij morgen aan de beurt

maandag 16 jul 2018

Frank Drion :
Beste Geert Jan, je bent en blijft een moedige kerel. Houd je taai, maar dat is een overbodige opmerking, want je bent een doorzetter. zoals ik altijd heb ervaren.
groet Frank.

maandag 16 jul 2018

Jan Maneij :
Ik bewonder jw wilskracht. Hulde aan je hulptroepen.

zaterdag 02 jun 2018

Jim Postma :
Mijn beste Geert-Jan. Op een been kan je niet staan. Maar met twee borrels lukt het stukken beter!

vrijdag 01 jun 2018

Jana Beranová :
Dit is ook het land waar veel goede schrijvers en journalisten wonen. Blijf schrijven, Geert-Jan, je bent er één van.

donderdag 31 mei 2018

Jeroen Waardenburg :
Zeer verdrietig om te lezen @Geert-Jan;het leven is soms heel weerbarstig.Diep diep respect voor jou !!!!!

woensdag 30 mei 2018

Jan Tak :
Respect voor uw positieve instelling Geert Jan en goed om te lezen dat Nederland zo slecht nog niet is.

woensdag 30 mei 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Geert-Jan Laan

Geert-Jan Laan (1943, Delfzijl) is mede-oprichter van de nieuwe weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen.
Laan begon zijn journalistieke carrière bij Het Vrije Volk en het Rotterdams Parool, werkte van 1970 tot 1975 als sociaal economisch redacteur bij Het Vrije Volk en bedreef tussen 1975 en 1982 samen met Rien Robijns onderzoeksjournalistiek, o.a. naar Lockheed/Northrop, OGEM, etc. Ze wonnen de persprijs 1980 en publiceerden samen vijf boeken.

Daarna werkte Laan tot 1990 als plaatsvervangend hoofdredacteur/directeur van Het Vrije Volk te Rotterdam. Via zijn eigen PR- en journalistiek productiebureau deed hij in 1991 ,in opdracht van Robert Maxwel, onderzoek naar de eerste Nederlandse tabloid.

Hij was tot 2003 hoofdredacteur van Nieuwsblad/Dagblad van het Noorden en was onder meer voorzitter van het Nederlands Persmuseum te Amsterdam. Tevens was hij voorzitter van de Commissie Dag van de Persvrijheid.

KOPSTOOT

De kluts kwijt


Je zou ze de kost moeten geven die gedurende

deze enorme hittegolven de kluts zijn kwijt

geraakt. Waarvan recentelijk weer ondergetekende.


In de bloedhitte ben ik op zoek naar een

Kringloopwinkel in het dorp Oude-Tonge. Daar

buiten, midden in natuurgebied en boerenland,

bivakkeer ik vaak om de hitte in de stad te ontvluchten.


Hoewel, zo ontdek je al snel van stad naar platteland:

‘Vluchten kan niet meer.’


Afijn. Een keer had ik daar jaren geleden in dit vriendelijke

dorpje een matras gekocht voor mijn buitenhuisje.

Maar nu kon ik de tweedehands-winkel niet meer

direct terugvinden.


Geheel de weg kwijt stopte ik mijn oude bestelwagentje

langs de kant van de weg, toevallig in de buurt van

een autogarage. Zo’n vijftig meter daar vandaan.


De goedlachse automonteur wees mij onmiddellijk

de goede richting. Namelijk naar de volgende rotonde.

Ik had mij dus eenvoudig vergist. Omdat de monteur

mijn auto niet zag, vroeg hij: ‘Bent u lopend?! Het is nog

wel zo’n driekwart kilometer hier vandaan?’


Geruststellend antwoord ik hem: ‘Nee, mijn wagen

staat wat verder op. Ik was alleen even de kluts kwijt.’


Op dat moment loopt de monteur naar een van de

auto’s en vraagt met een ‘big smile’: ‘Zo, u was de kluts

kwijt, hè? Nou, dan heeft u geluk. Heb er hier nog eentje

liggen voor een goedkoop prijsje. Hoeft u ook niet meer

naar de Kringloopwinkel.’’


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties