Lawine aan hulp

7280-lawine-aan-hulp (Door Geert-Jan Laan)

Sinds ruim een jaar is mijn leven aangrijpend veranderd. Een hartaanval, veertien dagen in coma, mijn rechterbeen noodzakelijk verwijderd. Inmiddels hersteld, zwaar gehandicapt. Mijn leven speelt zich nu af in een rolstoel.

Maar ik leef nog En kan me steeds beter redden dankzij een lawine aan hulp en assistentie.

Twee ziekenhuizen, een revalidatiecentrum, goede vrienden verder hebben mijn herstel bevorderd. En nu reis ik weer per trein. Kan ik een landelijk telefoonnumer bellen om de diensten van een netwerk aan rolstoeltaxi's voor mij te laten rijden.

De Nederlandse Spoorwegen helpen me ook met een uitklapbare soort lift waarmee ik vanaf het perron de trein makkelijk kan binnenrijden. En aan het einde van de rit weer op het perron wordt afgezet. Het zijn over het algemeen wat oudere goed gehumeurde dames die je assisteren.

Hulptroepen
Afgelopen week ben ik op deze manier enkele honderden kilometers verder gekomen met al deze hulptroepen De dames op de perrons stonden overal klaar. De rolstoeltaxi's stonden klaar bij de uitgang van het station.

En dat kost allemaal een fractie van de werkelijke kosten.

Wie op z'n zomerse dag per trein ons land doorkruist ziet goed onderhouden, mooi geverfde woningen met leuke tuinen of tuintjes.

Wie het gezeur, de klachten en zelfs de scheldpartijen op sommige sites ziet, denkt dat hij in een ander land woont.

Mijn nieuwe ervaringen zijn samen te vatten in een zin. ‘We leven in een land waar het leven goed is’.

Arie C. Torcque Zaanen :
Respekt en bewondering, ondanks alle ongemakken toch positief blijven denken en doen is bewondering waard. Laat het een voorbeeld zijn voor ons allemaal want wie weet komen wij morgen aan de beurt

maandag 16 jul 2018

Frank Drion :
Beste Geert Jan, je bent en blijft een moedige kerel. Houd je taai, maar dat is een overbodige opmerking, want je bent een doorzetter. zoals ik altijd heb ervaren.
groet Frank.

maandag 16 jul 2018

Jan Maneij :
Ik bewonder jw wilskracht. Hulde aan je hulptroepen.

zaterdag 02 jun 2018

Jim Postma :
Mijn beste Geert-Jan. Op een been kan je niet staan. Maar met twee borrels lukt het stukken beter!

vrijdag 01 jun 2018

Jana Beranová :
Dit is ook het land waar veel goede schrijvers en journalisten wonen. Blijf schrijven, Geert-Jan, je bent er één van.

donderdag 31 mei 2018

Jeroen Waardenburg :
Zeer verdrietig om te lezen @Geert-Jan;het leven is soms heel weerbarstig.Diep diep respect voor jou !!!!!

woensdag 30 mei 2018

Jan Tak :
Respect voor uw positieve instelling Geert Jan en goed om te lezen dat Nederland zo slecht nog niet is.

woensdag 30 mei 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Geert-Jan Laan

Geert-Jan Laan (1943, Delfzijl) is mede-oprichter van de nieuwe weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen.
Laan begon zijn journalistieke carrière bij Het Vrije Volk en het Rotterdams Parool, werkte van 1970 tot 1975 als sociaal economisch redacteur bij Het Vrije Volk en bedreef tussen 1975 en 1982 samen met Rien Robijns onderzoeksjournalistiek, o.a. naar Lockheed/Northrop, OGEM, etc. Ze wonnen de persprijs 1980 en publiceerden samen vijf boeken.

Daarna werkte Laan tot 1990 als plaatsvervangend hoofdredacteur/directeur van Het Vrije Volk te Rotterdam. Via zijn eigen PR- en journalistiek productiebureau deed hij in 1991 ,in opdracht van Robert Maxwel, onderzoek naar de eerste Nederlandse tabloid.

Hij was tot 2003 hoofdredacteur van Nieuwsblad/Dagblad van het Noorden en was onder meer voorzitter van het Nederlands Persmuseum te Amsterdam. Tevens was hij voorzitter van de Commissie Dag van de Persvrijheid.

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties