Kinderen, dronken mensen en uiteindelijk Nieuwsuur

7221-kinderen-dronken-mensen-en-uiteindelijk-nieuwsuur (Door Ronald Sörensen)

De onthullingen van Nieuwsuur over salafisme binnen door Nederland gesubsidieerde moskeeën heeft veel mensen de ogen geopend. Maar is dat niet rijkelijk laat? Velen waaronder de arabist wijlen prof. Hans Jansen, kenner bij uitstek, waarschuwden al jaren.

Kinderen en dronken mensen vertellen de waarheid luidt de volkswijsheid. Als docent op een grote scholengemeenschap in het Westen van onze stad hoorde ik soms met verbazing de opvattingen van mijn brugklassertjes, die voor het eerst werden geconfronteerd met mijn manier van lesgeven: Meedenken en meedoen! De zaken die ze – takiyya nog niet echt bekend – glimlachend uitspraken waren soms ijzingwekkend. Nederlandse meisjes en vrouwen kwamen er zeer slecht af (ik zeg het weer netjes) en over ongelovigen waren ze ook duidelijk. Kortom: “Salafisme avant la lettre” want dat begrip kwam pas later om de hoek kijken.

Uiteraard besprak ik het met collega’s die vaak dezelfde ervaring hadden. Onze conclusie was eenvoudig: dat moeten ze thuis of in de moskee gehoord hebben. Opvallend was ook dat naarmate ze ouder werden ze hun mond meer hielden. Het werd duidelijk dat ze verteld was voorzichtig te zijn met uitingen naar “ongelovigen”

In de hogere klassen bemerkte ik een scheiding tussen gematigden en strengen. Rekkelijken en preciezen zoals we ze binnen de protestantse kerken noemen. Van die rekkelijken heb ik veel opgestoken. Ze vertelden me over de geloofsdwang en de sterke sociale controle binnen hun islamitische gemeenschap. Daarom kozen sommigen maar eieren voor hun geld en gedroegen zich naar de regels van de preciezen. Zij voelden zich terecht het grootste slachtoffer. ”Ik doe maar een hoofddoek om meneer, dan ben ik af van het gezeur”

Een ander typisch verschijnsel was de dubbele moraal of zoals een Nederlandse leerling het ooit verwoordde: “Ze willen met jouw zus naar bed, maar als je naar hun zus kijkt vermoorden ze je” Jongens mogen alles en meiden helemaal niets.

Veel moslima’s een ”uithuwelijk” zwaard van Damocles boven het hoofd. Sommigen waren al vlak na hun geboorte “beloofd” aan hun toekomstige familie, vaak ook nog eens verwant. Anderen vreesden op vakantie naar het thuisland gehuwd terug te keren. Ieder jaar weer stress, ook voor meisjes onder de zestien, omdat het huwelijk in landen van herkomst op jongere leeftijd kon worden gesloten.

Uiteindelijk besloot ik het niet meer te pikken en mijn bevindingen openbaar te maken en me te scharen onder de aanhangers van Fortuyn, die in 1997 de kat de bel had aangebonden en daarvoor voor “minderwaardig” mens werd uitgemaakt. Hoon en gescheld was ook mijn deel, maar een groot deel van mijn collega’s gaf me (in het geniep) gelijk.

Wat nu? We weten dat generaties jongeren zijn opgevoed - wat mij betreft vergiftigd - met opvattingen die tegen de universele rechten van de mens ingaan. Die aanzetten tot geweld tegen andersdenkenden en die vrouwen geen gelijke rechten willen geven. En het verontrustende is dat het niet minder, maar meer wordt.

Ik ga de oplossingen die mijn politieke stroming voorstaat niet herhalen, maar als we dan perse vluchtelingen moeten opnemen, waarom dan niet de echte: De vervolgde andersdenkenden uit islamitische gebieden. Zij kunnen ons vertellen, wat de gevolgen zijn van het salafisme, dat policor Nederland zo kritiekloos heeft binnengehaald en gesubsidieerd.

Jan Tak :
Even iets anders Ronald: Is er morgen nog een korte herdenking?

zaterdag 05 mei 2018

Jan Tak :
Ik lees dit artikel met tegelijkertijd een mooie gevoelige column van Rein Heijne rechts in beeld, beiden het gelijk aan hun zijde maar dan wel 180 graden verschoven.
Zelf geloof ik graag de visie van Rein maar ben ik er tegelijker tijd van overtuigd dat uiteindelijk Ronald gelijk zal krijgen.
Arm Nederland



woensdag 02 mei 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De kluts kwijt


Je zou ze de kost moeten geven die gedurende

deze enorme hittegolven de kluts zijn kwijt

geraakt. Waarvan recentelijk weer ondergetekende.


In de bloedhitte ben ik op zoek naar een

Kringloopwinkel in het dorp Oude-Tonge. Daar

buiten, midden in natuurgebied en boerenland,

bivakkeer ik vaak om de hitte in de stad te ontvluchten.


Hoewel, zo ontdek je al snel van stad naar platteland:

‘Vluchten kan niet meer.’


Afijn. Een keer had ik daar jaren geleden in dit vriendelijke

dorpje een matras gekocht voor mijn buitenhuisje.

Maar nu kon ik de tweedehands-winkel niet meer

direct terugvinden.


Geheel de weg kwijt stopte ik mijn oude bestelwagentje

langs de kant van de weg, toevallig in de buurt van

een autogarage. Zo’n vijftig meter daar vandaan.


De goedlachse automonteur wees mij onmiddellijk

de goede richting. Namelijk naar de volgende rotonde.

Ik had mij dus eenvoudig vergist. Omdat de monteur

mijn auto niet zag, vroeg hij: ‘Bent u lopend?! Het is nog

wel zo’n driekwart kilometer hier vandaan?’


Geruststellend antwoord ik hem: ‘Nee, mijn wagen

staat wat verder op. Ik was alleen even de kluts kwijt.’


Op dat moment loopt de monteur naar een van de

auto’s en vraagt met een ‘big smile’: ‘Zo, u was de kluts

kwijt, hè? Nou, dan heeft u geluk. Heb er hier nog eentje

liggen voor een goedkoop prijsje. Hoeft u ook niet meer

naar de Kringloopwinkel.’’


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties