Discriminatie op de arbeidsmarkt

7055-discriminatie-op-de-arbeidsmarkt (Door Ronald Sörensen)

Tijdens het eerste verkiezingsdebat bij RTV Rijnmond vond de objectieve gespreksleider het nodig om de woordvoerder van Denk te helpen door te suggereren, dat armoede ook veroorzaakt wordt door discriminatie op de arbeidsmarkt.

Ik verkeer in kringen waar veel werkgevers komen. Ze hebben me wel eens verteld (bakkie op natuurlijk) dat Kaapverdianen, Surinamers, Molukkers en de spaarzame Chinezen op de arbeidsmarkt eigenlijk meer waard zijn. Ze tellen als niet Westers allochtoon en hebben een laat ik het voorzichtig zeggen: “Een doorsnee Nederlands arbeidsethos”

De redenen waarom ze liever geen onbekende moslims aannemen, vertelden ze me ook. Ik herhaalde die argumenten acht jaar geleden op een bijeenkomst met Marokkanen; je wil helpen toch? Uiteraard werd ik voor racist uitgemaakt, maar achteraf hoorde ik heimelijk fluisteren dat ik gelijk had: Islamitische werkgevers waarschijnlijk. De argumenten om bij gelijke bekwaamheid te kiezen voor Nederlanders zonder islamitische afkomst zijn namelijk vrij valide.

Ten eerst is bij moslims gedurende de periode van Ramadan de boog niet erg gespannen. Door het vasten wordt men afwezig, slordig, nonchalant en te vaak worden de ziekmeldingen gedaan. Ook op tijd komen is i.v.m. de late Iftar maaltijden vaak een probleem. Vervelend als je maat op een karwei een uur moet wachten.

Een ander probleem is de vakantieperiode. De reis naar het land van herkomst is duur en daarom is het prettig als het verblijf vrij lang duurt. Twee of drie weken is gewoon te kort. Een ziekte - net voor de vakantie van de baas afloopt - verlengt zo’n vakantie. Makkelijk omdat dokters in die verre landen heel vaak “bereid” zijn een ziektebriefje te verschaffen. Wij hadden op school leerlingen, die regelmatig zo hun vakantie verlengden. Inspectie deed niets, want je kan niet verwachten dat kinderen zonder hun ouders naar huis reizen om op tijd op school te beginnen.

Bij grotere bedrijven waar meerdere moslims werkzaam zijn, zien werkgevers het verschijnsel dat op een bepaald moment met artikel 1 en 6 van de Grondwet in de hand religieuze eisen gesteld worden. Gebedsruimte met wasgelegenheid en tijd voor het vijfdaagse gebed. Dat laatste geeft trouwens spanning op de werkvloer , omdat ook niet Islamitische collega’s last kunnen hebben van die pauzes en omdat met twee maten gemeten wordt.

Dan is het toch logisch dat een werkgever die dat één of een paar keer heeft meegemaakt ondanks het feit, dat hij ook ongetwijfeld islamitische medewerkers in dienst heeft waar bovenstaande niet voor geldt, het schijnbaar zekere voor het onzekere kiest? Is hier sprake van discriminatie of pragmatisme?

Jeroen Waardenburg :
Tja eigenlijk zouden de Christenen dat ook moeten doen eisen dat er een Kapel komt in het bedrijf want de Christen bidt 8 keer per dag de kleine uren en de grote uren De Getijden. (de meesten weten dat natuurlijk niet los van hun eigen wortels) dan zou er hooguit maar een paar uur gewerkt kunnen worden,je dient schoon en behoorlijk gekleed te verschijnen voor de Allerhoogste dus geen werkkleding dat gaat dan heel wat tijd kosten.En in de 40 dagentijd merk je ook niet dat de Christen vast hij/zij werken gewoon door.

De realiteit is dat de Christen die zich houdt aan de Getijden dat gewoon bidt onder de werkzaamheden door.

Voorts heeft de mohammedaan niets te eisen maar zich gewoon aan te passen zo niet, het thuisland wacht op u waar toch alles beter is.

vrijdag 02 maart 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over: