COLUMNS

De ideologische veren van Kok

7612-de-ideologische-veren-van-kok
(Door Ronald Sörensen)

Toen Wim Kok zijn eerste paarse kabinet smeedde samen met D66 (52 jaar niets bereikt) en de VVD sprak hij over het afschudden van de ideologische veren. Drie partijen die samengaan en geen belemmeringen willen van de ideologie die ten grondslag ligt aan het bestaan van hun partij. Een concessie om het land bestuurbaar te maken en om de christen democraten eindelijk eens buiten de landelijke bestuurlijke macht te houden. Hun partij, het CDA, had in 1988 die religieus gekleurde ideologische veren afgeschud en sindsdien op alle niveaus bestuurlijke functies naar zich toe kunnen trekken.

Dat leek de sociaal democraten en de liberalen eigenlijk ook wel wat. Hun onderling overleg verliep prima en het zgn. “poldermodel” volgde. Natuurlijk je reinste kiezersbedrog want de kiezer had zich natuurlijk wel op die ideologische grondslag gericht. Het bleek geen probleem.

Het poldermodel werd geroemd door werkgevers- en werknemers organisaties en de media. Zeker de laatste gingen vol op het orgel in hun loftuitingen en vleierij. De keerzijde van de paarse medaille werd niet of nauwelijks genoemd. Dat de pers aan de leiband van de politieke partijen liep en de werkgevers en werknemers vooral samen dineerden deerde niemand. Dat terwijl politieke strijd en voor 100% opkomen voor je achterban een voorwaarde is voor een goed functionerende democratie; zowel op landelijk maar zeker ook op lokaal niveau.

De positie van alle kartelpartijen op lokaal niveau leek vaste grond onder de voeten te hebben gekregen. Het gevolg was een enorme dans rond de “banenboom”: Niet capaciteit, maar anciënniteit en loyaliteit aan de partijtop leverde een bestuurlijke positie op. Op congressen en vergaderingen werd nogal eens een ideologisch ballonnetje opgelaten, maar verder heerste er dociliteit en stilte. Ook het succesvol optreden van enkele lokale partijen in Hilversum en Utrecht, deed bij het kartel geen belletje rinkelen.

Toen kwam de steen in de rimpelloze politieke vijver. Pim Fortuyn legde zijn vinger op de zere plek en onderbouwde dat later met zijn boek :”De puinhopen van acht jaar paars” De reacties van alle partijen – ook het CDA – waren gelijkluidend. Deze aanval op hun machtspositie en hun banencircuit moest met alle middelen worden gepareerd. Plotsklaps kregen ze ook weer een ideologisch tintje: Ze waren tegen Fortuyn; tegen populisme! Dat het begrip populisme niet eens goed gedefinieerd was, deed er niet toe. Het kwam van Fortuyn en was dus fout. Niet het poldermodel was het bindmiddel, maar de gemeenschappelijk afkeer van Fortuyn en zijn aanhang. Zijn onderbouwde kritiek op de Islam werd discriminatie en islamofobie genoemd en zijn kritiek op de multiculturele samenleving was “onderbuikgevoel” Van de Islam mocht geen slecht woord gezegd worden en islamieten moesten - zelfs ten koste van de waarheid - altijd beschermd worden tegen de aanvallen van die vuige populisten. Weer een ideologisch uitgangspunt met wederom een niet al te sterke onderbouwing. Maar bij de media ging het er in als koek. Ook zij verenigden zich achter het partijkartel en vielen zonder uitzondering over Fortuyn en zijn groeiende aanhang heen. De gevolgen zijn bekend.

Ik kom tot deze ontboezeming toen ik het stadscollege op bezoek in Ommoord en Zevenkamp zag: De wijken waar Leefbaar Rotterdam veruit de grootste is. Voor het eerst wemelde de parkeerplaats van dikke BMW ’s. Het kritiekloze verslag van RTV Rijnmond was beschamend! Niets over de half gevulde zaal. Niets over de aanwezigheid van voornamelijk leden van het kartel, die toch wel vragen kunnen stellen. De geschiedenis herhaalt zich in onze stad. Niet capaciteit, maar anciënniteit en loyaliteit aan de partijleiding zijn de selectie criteria. Geen inhoudelijke kritiek op de politieke opponent, maar gewoon tegen Leefbaar, die partij van 50.000 Rotterdammers met “onderbuikgevoelens” De dociele fracties kijken toe en keuren het goed.

Het adagium in die kringen is ook: Nu jij, morgen ik. Dus mondjes dicht en oogjes toe. Over vier jaar komt die lucratieve baan, wellicht aan mij toe!

Deze column werd eerder gepubliceerd in dagblad010.

Lees verder

De arrogantie van 020 afstraffen

7601-de-arrogantie-van-020-afstraffen
(Door Ronald Sörensen)
De ludieke actie van Rob Lagerdijk om Rotterdam de hoofdstad van ons land te maken was grappig en vestigt terecht de [...]

Nieuw-Amsterdam

7586-nieuw-amsterdam
(Door Alek Dabrowski)
In ‘de meest Rotterdamse krant van Rotterdam’ een column over Amsterdam? Het moet niet gekker worden. Maar soms i[...]

Selectieve verontwaardiging

7517-selectieve-verontwaardiging
(Door Ronald Sörensen)
In een poging de meest vooruitstrevende en linkse partij van onze stad te zijn hebben PvdA, Gl en NIDA de discussie o[...]

Stop Woorden

7492-stop-woorden
(Door Jim Postma)
Super! Of zo? ‘Snap je?!’ Als er iets is dat mij mateloos irriteert in het gebruik van onze moedertaal,[...]

Vakantie in Renesse

7451-vakantie-in-renesse
(Door Alek Dabrowski)
In de tijd dat vliegen naar Spanje voor jongeren op Rotterdam-Zuid buiten de financiële mogelijkheden lag, ging men [...]

Co2 wat moet je er mee?

7416-co2-wat-moet-je-er-mee
(Door Frank Drion)
Uitkomst van het klimaatakkoord: zo snel mogelijk afbouwen van de CO2 uitstoot. Daartoe zijn de ‘klimaattafels’ o[...]

Glaasje

7411-glaasje
(Door Alek Dabrowski)
Het woord Amsterdammertje heeft vele betekenissen, zoals een paaltje, een koekje, een kereltje uit Amsterdam of een bi[...]

Een ergerlijk apothekerskartel

7410-een-ergerlijk-apothekerskartel
(Door Ronald Sörensen)
Een ergerlijk apothekerskartel Op mijn zomeradres kwam ik tot de conclusie een verkeerd stripje medicijnen te hebben [...]

Deugende PvdA fractie

7395-deugende-pvda-fractie
(Door Ronald Sörensen)
In het RD krijgt de fractie van de PvdA de gelegenheid hun solidariteit te uiten met de BN’ers die het nodig vonden [...]

W.A. Scholten, rijk geworden in de aarda

7383-w-a-scholten-rijk-geworden-in-de-aardappelzetmeelindustrie
(Door Geert-Jan Laan)
In het Veenkoloniaal museum in het stadje Veendam in Groningen is een opmerkelijke tentoonstelling te zien over de inn[...]

Social media

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties