Zijn mooiste uren

6994-zijn-mooiste-uren (Door Geert-Jan Laan)

Op dit ogenblik viert de Britse acteur Gary Oldman triomfen in de Nederlandse bioscopen met zijn vertolking van Winston Churchill in de mei dagen van 1940 toen Hitler geheel Europa leek te bezetten.De film heet "His finest hour". Ik zou dat vertalen in het Nederlands als:,, Zijn mooiste uren."

Ik ben zo langzamerhand een van de weinige mensen die Churchill nog echt, in wekelijkheid -levend en wel- nog hebben gezien. Ook de datum weet ik nog precies. Dat was op 7 juli 1960. Ik was een jong studentje op de Regent Street Polytechnic in Londen

Er vielen een paar lessen uit en mijn vriend Neil Farmer zei voor de grap:,Zullen we eens op de publieke tribune van het Lagerhuis gaan kijken." Dat vond ik een goed plan. De enige veiligheidsmaatregel bestond uit het invullen van een formulier waarin wij beloofden geen bommen of explosieven naar beneden te gooien. De dag tevoren was Britse labour politicus Aneurin Bevan overleden.. Hij was in de jaren dertig een gevreesde vakbondsleider van de vakbond voor havenarbeiders, zeelieden en aanverwante bezoekers.

Hij was minister van Arbeid geweest in het oorlogkabinet van Winston Churchill. In de film staat Churchill onder hevige druk een aparte vrede met Adolf Hitler.te sluiten. Vooral vooraanstaande conservatieven dringen daar op aan. Churchill zat helemaal rechts op de eerste bank, die verder helemaal gevuld was met ministers van de Conservatieve Partjj Aan de overzijde zaten de prominente leden van de Oppositie De labourleden dus. Nye Bevan. had recht tegenover Churchill gezeten. De voorzitter roemde de kwaliteiten van de overleden linkse politicus. Churchill leunde op zijn stok en zweeg. Na de toespraak liep het Lagerhuis leeg. Alleen Churchill bleef zitten. Toen vrijwel iedereen weg was kwam hij overeind en liep hij naar de overkant. Vlak voor de plek waar Bevan had gezeten boog hij zijn hoofd en knikte.

In het verslag van de Britse krant The Guardian noemde de verslaggever dit eerbetoon :Zijn "dearest ennemy." Zijn meest geliefde vijand.En ik was erbij.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Geert-Jan Laan

Geert-Jan Laan (1943, Delfzijl) is mede-oprichter van de nieuwe weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen.
Laan begon zijn journalistieke carrière bij Het Vrije Volk en het Rotterdams Parool, werkte van 1970 tot 1975 als sociaal economisch redacteur bij Het Vrije Volk en bedreef tussen 1975 en 1982 samen met Rien Robijns onderzoeksjournalistiek, o.a. naar Lockheed/Northrop, OGEM, etc. Ze wonnen de persprijs 1980 en publiceerden samen vijf boeken.

Daarna werkte Laan tot 1990 als plaatsvervangend hoofdredacteur/directeur van Het Vrije Volk te Rotterdam. Via zijn eigen PR- en journalistiek productiebureau deed hij in 1991 ,in opdracht van Robert Maxwel, onderzoek naar de eerste Nederlandse tabloid.

Hij was tot 2003 hoofdredacteur van Nieuwsblad/Dagblad van het Noorden en was onder meer voorzitter van het Nederlands Persmuseum te Amsterdam. Tevens was hij voorzitter van de Commissie Dag van de Persvrijheid.

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties