Mijn vaders stamkroeg

6889-mijn-vaders-stamkroeg (Door Alek Dabrowski)

Timmer is een roemrijk Rotterdams café. Eén manier om de faam van een café vast te stellen is om na te gaan of er een boek over is geschreven. Over veel Rotterdamse cafés bestaan er boeken; om er een paar te noemen: Pardoel, De Schouw, De Fles, De Pijp en Melief Bender.

Over café Timmer zijn er twee boeken uitgebracht! In 1983 het boekje ‘Nou en? Timmers dagboek’ met prachtige drank- en andere verhalen van en over de stamgasten. In 1996 verscheen ‘Nou, nog eentje dan…’ ter gelegenheid van honderd jaar café Timmer. Op pagina 23 staat een foto van mijn vader, Luc Dabrowski (oud) gemeentevoorlichter. In een verder leeg café proost hij met een vol biertje naar de fotograaf. Op de bar staat voor hem een leeg glas. Naast hem heeft de fotograaf twee volle glazen staan. Die fotograaf was Wim de Boek. Kennelijk waren er meerdere foto’s (en biertjes) nodig geweest om mijn vader goed vast te leggen.

In 1980 poseerde mijn vader voor een Zeven-up reclame op een terras aan het stadhuisplein. De fotograaf was Henk Hartog. Het goedje is natuurlijk volstrekt ondrinkbaar. De eerste pogingen mislukten jammerlijk. Luc was niet vrolijk op een foto te krijgen. Pas na het toevoegen van wat borrels aan de zoete vloeistof kon er een lachje vanaf.

Café Timmer bezocht mijn vader vanaf half jaren zeventig vrijwel iedere doordeweekse dag. Het voorlichtingswerk vereiste van hem dat hij goed moest weten wat er in de stad speelde. Waar kon je beter je oor te luisteren leggen dan in een café waar de lokale media ruim vertegenwoordigd was. Zo kon hij het aangename met het nuttige(n) verenigen. Of hij de gemaakte onkosten kon declareren, betwijfel ik.

Mijn vader kon smakelijk vertellen over Timmer. Het was een plek waar de functie van een café tot de essentie was teruggebracht. Er werd geen muziek gedraaid en geen koffie geschonken. Ingewikkelde drankjes kon je er niet kopen. Het meest exotische was een Timmer-kruidenbittertje. Vrouwen zag je er nauwelijks. Er was niet eens een damestoilet. Het draaide om bier drinken en eindeloos ouwehoeren. Er kwamen vooral mannen die op weg van werk naar huis nog even een pilsje kwamen halen. Het café ging vroeg in de avond al dicht.

Ik ging een enkele keer met mijn vader mee naar Timmer, maar werd geen vaste klant. Daar was ik nog te jong voor. Als ik weleens langs het café liep zag ik door de beslagen ruiten en zware rookwalmen een rij oudere mannen met hun jassen nog aan zich aan de toog vast houden. Voor een zeventienjarige geen uitnodigend gezicht.

Gemeentevoorlichter bleef mijn vader tot begin jaren 80. In 1982 werd Bram Peper burgemeester. De sfeer op de afdeling voorlichting veranderde op slag. Met André van der Louw was het altijd gezellig op kantoor. Peper vond dat de ambtenaren wel iets harder mochten werken. Hij vroeg zich steeds luider af wat mijn vader eigenlijk deed tijdens kantooruren.

Luc trok het niet. Voorheen kwam hij tussen de middag wel eens een biertje in Timmer halen. En na werktijd schoof hij aan de bar aan. Nu begon zijn cafébezoek vanaf de lunch tot aan het moment dat hij op het stadhuis, even voor vijven, gedag kwam zeggen tegen zijn collega’s. Op de hoogte blijven van wat er in de stad speelde werd een dagtaak. De vlucht uit het stadhuis, mede vanwege de met veel energie ingezette reorganisatie, werd een conflict. Een afvloeiingsregeling vormde de oplossing.

Mijn vader kon nu zijn volledige vrije tijd in Timmer doorbrengen. Zijn Poolse vrouw had hier andere ideeën over en zette die kracht bij met de nodige vuistslagen. Dit noodzaakte hem op den duur tot thuis drinken. Een enkele keer bezochten we samen café Timmer. Ik vormde natuurlijk het excuus om af en toe zijn neus buiten de deur en in een glas getapte pils te steken. Het café was niet veranderd, maar hij was geen stamgast meer. Hij hoorde niet meer tot het meubilair.

Marieke Robijn-Voorn :
Prachtig Alek!

zaterdag 17 feb 2018

Kees Versteeg :
Ik bedoel natuurlijk Alek ;-) Oh, autocorrect!

maandag 11 dec 2017

Jana Beranová :
Wat een mooie column, Alek, ik loop al zo lang mee in Rotterdam dat ik me jouw vader goed herinner. Had geen idee dat jij zijn zoon bent. Wij-Jim en ik- hebben ons ook met het tot stand komen van het boekje Nou en bemoeid. Ik hoop dat je nog meer van zulke columns gaat schrijven. Groet, Jana

maandag 11 dec 2017

Kees Versteeg :
Leuke column, Alex.

zondag 10 dec 2017

Jeroen Waardenburg. :
Even Cafe Timmer als oud Cafe buiten beschouwing gelaten dus de inrichting enz enz enz,maar de mensen die er komen op de uitzonderingen na gelaten;als men daar voorbij loop zie je nou niet direct de vrolijkste mensen daar zitten eerder veel droefgeestigheid.Voorts is dat jammer, Cafe Timmer zou een bruisend cafe kunnen zijn een openbare huiskamer die uitnodigt kom binnen!!!!

Maar goed het is wel een cafe waar je uit het Rotterdamse glas nog bier kan drinken en dat is weer een blijde Rotterdamse drink cultuur vaststelling.

vrijdag 08 dec 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over: