Slechts de namen der grote drinkers leven voort

6804-slechts-de-namen-der-grote-drinkers-leven-voort (Door Alek Dabrowski)

De titel is van Riekus Waskowsky. Hij gebruikte hem in 1968 voor zijn tweede poëziebundel. Café Hensepeter was de plek waar hij zelf werkte aan het grote drinken. Om voort te leven moet je schrijven, of beschreven worden. Er zijn veel grote drinkers waarvan de daden nooit zijn opgetekend. Iedereen kent deze stamgasten.

Ik kom van Zuid. Dé grote drinker, ons voorbeeld van een man die alles achter zich had gelaten om zich ten volle op het drinken te kunnen storten was Willem Maas. Zo kenden wij hem uit buurtcafés en jongerencentra in Pendrecht en Zuidwijk halverwege de jaren tachtig. Hoe hij woonde en of hij familie of vrienden buiten de kroeg had, we wisten het niet. Wij waren jong, allemaal rond de 18 jaar. Willem was oud en droeg altijd een lichtgrijs pak. In onze ogen was hij minstens vijftig. Waarschijnlijk was hij net dertig.

Wij verstonden Willem maar half. Met een hese stem bestelde hij in de Chillup zijn favoriete bier, in tweevoud met twee vingers in de lucht: “Twee Hannen Alt!” Door die stem was een gesprek voeren met Willem lastig. Het was meer proosten aan de bar en lachen naar elkaar. Dat was ook de reden dat wij niets over zijn persoonlijke leven wisten.

Dat grijze pak werkte de gassies rond Plein 1953 op de zenuwen. Willem hing er wel eens rond. Zij vonden dat zijn pak stonk en gooide Willem in het water om het schoon te krijgen. Willem reageerde laconiek. Niet veel later stond hij gewoon aan de bar. Met een druipend pak bestelde hij twee bier.

Dat hij een grote drinker was, ontdekte we tijdens een Koninginnedag. Er mocht in het jongerencentrum, bij wijze van uitzondering, al voor vier uur bier gedronken worden, tegen de zeer schappelijke prijs van 1 gulden per glas. De combinatie met een darttoernooi was niet handig. Spelregels werden snel aangepast en de finale werd vervroegd om zware ongevallen te voorkomen.

Foto hiernaast: De cover van het boek van de in deze column genoemde schrijver Riekus Waskowsy

Willem was er die dag vroeg bij. Omdat de Hannen Alt op was, schakelde hij over op pilsjes. Nog voor dat aan het eind van de middag de band ging spelen had hij er zonder blikken of blozen vijftig op. Wij pasten in die tijd een puberale drankrangorde op basis van het stratego spel toe. Willem werd die dag spontaan tot drankmaarschalk uitgeroepen.

Vanuit Zuid werd zo nu en dan de stad aangedaan. Na een avond doorzakken was het traditie om lopend de Maastunnel via de autobaan te nemen. Langs de enkele voortrazende auto kun je namelijk een vluchtvoetpad volgen. Uiteraard was dit ten strengste verboden en meestal gedoemd te mislukken. Willem Maas was samen met een drinkmaat. Zij waagden het erop, want zei Willem: ‘ik heet niet voor niets Maas van achteren’. Zij kwamen halverwege de tunnel, alwaar de politie hen een lift aanbood. De agenten moesten er om lachen, maar schreven toch een prent uit.

Door de genuttigde drank in de stad en het onverstaanbare keelgeluid van Willem lukte het de dienstdoende agent niet zijn achternaam, die toch voor de hand ligt bij een aanhouding in de Maastunnel, juist op papier te krijgen.

Willem heeft nooit meer over een proces-verbaal gehoord. Uit het bewijs van aanhouding konden wij geen wijs worden. Het handschrift van de agent blonk niet uit in helderheid. Stond er Wouter Mars, Willie Aap, Mama Wis? In ieder geval geen Willem Maas. Slechts de namen der grote drinkers leven voort. Maar dan moet er wel iemand zijn die een naam correct noteert. Aan de politie kon je dat in die tijd niet overlaten.

Bron kopfoto: beerinfinity.com

Schrijf uw reactie








Type de code over: