‘Engel op stadhuis hielp Dirk Kuyt’

6519-engel-op-stadhuis-hielp-dirk-kuyt (Door Jim Postma)

Jaren geleden al weer schreef ik hier een column over de gouden ‘Vredesengel’ op het stadhuis. Daar heb ik ooit naast gestaan en het was een verhaal op zich hoe ik daar terecht was gekomen. Daar is toen een foto van gemaakt en daarvan weer een poster met de tekst: Jim Postma voor burgemeester. Dat was in de begin jaren negentig toen hier de Stadspartij werd opgericht (2 zetels in de raad).

Gelukkig is het deze stad bespaard gebleven dat ik daadwerkelijk burgemeester van Rotterdam ben geworden. Anders hadden nu alle hooligans in Siberië gezeten met onderlinge potjes sneeuwballen gooien bij zo’n 40 graden onder nul.

Later realiseerde ik mij dat ik waarschijnlijk de nu nog alleen levende Rotterdammer ben die ooit naast onze engel had gestaan.

Totdat ik tot mijn grote verbazing een mail kreeg van Henk Bast met foto’s als bewijsmateriaal. Daaruit blijkt dat zijn vader Hendrik Bast in 1920 (zie zwart-wit-foto) op het stadhuis is geweest om de engel te repareren van enkele beschadigingen. Dit in opdracht van de gemeente Rotterdam. Deze Hendrik is inmiddels lang overleden.

Maar nu schrijft zijn zoon Henk Bast mij het volgende: ‘Ik kreeg de kans om op dezelfde plek te komen staan, (zie kleurenfoto) toen er wederom gerenoveerd moest worden. De projectleider van deze klus was Hans Helbers. Deze gaf mij de gelegenheid om de steiger te beklimmen via het carillon waar men ook bezig was. De tijdspanne was 1988/89 en het was in oktober, bijzonder koud toen.

Het blijft wel dezelfde engel die pas bij Dirk Kuyt op zijn schouder geeft gezeten toen hij afgelopen zondag Feyenoord kampioen maakte. Tijdens de tv-opnamen bij de huldiging op de Coolsingel gisteren vergat de cameraman onze engel met Dirk in beeld te brengen. ‘Een beetje dom’, dacht ik’, aldus Henk Bast.

Onze ‘stadhuisheld’ Henk Bast is op 20 maart 1927 in Hillegersberg geboren. En is dus reeds 90 jaar ‘jong’. Van harte gefeliciteerd Henk, namens Rotterdam Vandaag & Morgen.

Op de zwart-wit foto hierboven is dus Hendrik Bast te zien in 1920 naast de engel op het stadhuis.

Op de kleurenfoto hierboven is de zoon van Hendrik, Henk Bast te zien, eveneens naast de engel in 1988/89.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De kluts kwijt


Je zou ze de kost moeten geven die gedurende

deze enorme hittegolven de kluts zijn kwijt

geraakt. Waarvan recentelijk weer ondergetekende.


In de bloedhitte ben ik op zoek naar een

Kringloopwinkel in het dorp Oude-Tonge. Daar

buiten, midden in natuurgebied en boerenland,

bivakkeer ik vaak om de hitte in de stad te ontvluchten.


Hoewel, zo ontdek je al snel van stad naar platteland:

‘Vluchten kan niet meer.’


Afijn. Een keer had ik daar jaren geleden in dit vriendelijke

dorpje een matras gekocht voor mijn buitenhuisje.

Maar nu kon ik de tweedehands-winkel niet meer

direct terugvinden.


Geheel de weg kwijt stopte ik mijn oude bestelwagentje

langs de kant van de weg, toevallig in de buurt van

een autogarage. Zo’n vijftig meter daar vandaan.


De goedlachse automonteur wees mij onmiddellijk

de goede richting. Namelijk naar de volgende rotonde.

Ik had mij dus eenvoudig vergist. Omdat de monteur

mijn auto niet zag, vroeg hij: ‘Bent u lopend?! Het is nog

wel zo’n driekwart kilometer hier vandaan?’


Geruststellend antwoord ik hem: ‘Nee, mijn wagen

staat wat verder op. Ik was alleen even de kluts kwijt.’


Op dat moment loopt de monteur naar een van de

auto’s en vraagt met een ‘big smile’: ‘Zo, u was de kluts

kwijt, hè? Nou, dan heeft u geluk. Heb er hier nog eentje

liggen voor een goedkoop prijsje. Hoeft u ook niet meer

naar de Kringloopwinkel.’’


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties