Vers Beton en meer van die dingen

6481-vers-beton-en-meer-van-die-dingen (Door Ronald Sörensen)

In een debat kan ik soms zeer ongenuanceerd en impulsief uit de hoek komen, een reden om altijd even tot tien te tellen en om de sociale media te mijden. Dat ligt anders bij websites.


Al vrij snel na mijn verschijnen op het politieke toneel, bestond de mogelijkheid om via site’s - toen een net ontwikkeld fenomeen – de degens met elkaar te kruisen. Alle politieke partijen boden de mogelijkheid om via een site hun standpunten te bekritiseren. Voor mij een mer à boire. Iedere ochtend op kantoor een kop koffie en de sites van de opponenten afspeuren op eventuele politieke onregelmatigheden. Geen dagtaak maar een leuke bezigheid; zeker op de site van …. inderdaad de Peveda.

Bij het reageren – altijd met eigen naam - is het de bedoeling absoluut niet te schelden of te beledigen. Godwins dienen te worden vermeden, maar zeker niet te worden genegeerd als opponenten ze gebruiken. In de digitale woordenstrijd (digipolemiek?) heb ik een voordeel van mijn vooropleiding, mijn hobby en mijn politieke taak. Als contemporain historicus ben je vertrouwt met de wordingsgeschiedenissen van de bestaande politieke partijen en kan je godwins niet alleen bestrijden, maar ook het schofterige ahistorische karakter ervan aantonen. Daarnaast heb ik grote belangstelling voor religie, die is begonnen nadat ik ontdekte dat in 1944 de gereformeerden kerken vrijgemaakt (artikel 31) zich afscheidden; alsof er toen niks anders te doen was. Mijn politieke taak ligt dus voor de hand; ik bestudeer de partijprogramma’s van de bestaande partijen en zoek naar overeenkomsten en verschillen. Leuk is natuurlijk als ik iets ontdek, dat tegen de oorspronkelijke partijbeginselen ingaat. Smullen en uitgebreid vermelden op de website van de betreffende partij.

Voor de Peveda werd ik echt een probleem. Veel van hun plannen en artikelen werden door mij becommentarieerd en aan de kaak gesteld. De techniek is dat je soms ook wat goed vindt, om daarna weer uit te halen als het nodig is. Voorwaarde is en blijft dat je artikelen en partijkranten wel zelf leest. Uiteindelijk besloot de partij van het Rotterdamse establishment de site niet meer toegankelijk te maken voor commentaar. Een overwinning die we op het fractiekantoor lachend gevierd hebben. Ook omdat op de website van Leefbaar Rotterdam commentaar wel mogelijk blijft. Helaas moesten we ook daar regelmatig optreden tegen anonieme helden; één keer zelfs wegens grove belediging een klacht bij de wethouder over een ambtenaar neergelegd, die zo dom was haar positie te verraden. Een klacht waar wethouder Karakus zich volkomen in kon vinden en haar op de vingers tikte.

Daarna zag ik op een andere site (R V&M) een schrijver c.q. dichter c.q. tekenaar c.q. politicus waar ik een appeltje mee te schillen had. Meneer was al een decennium volhardend godwinner en weer las ik er één. Fortuyn indirect duidelijk geïnspireerd door Mussolini (met quasi bewijs) Ik fileerde vervolgens het artikel, maar ondervond zowaar enig tegenwicht. De schermutselingen duurden bijna een jaar, tot ik een reactie onder de gordel - ik was een zeer opdringerige cultuurbarbaar – kon pareren met een stukje over een vieze man die zich in de opera van Berlijn belachelijk had gemaakt (echt gebeurd!) Bingo, hoorde ik later van zijn mederedacteuren, toen we een biertje dronken. Natuurlijk niet de essentie van polemiek, maar het terugtreden van deze schromelijk overschatte figuur, deed me werkelijk veel goed.

Tegen die tijd had ik ook de site Vers Beton ontdekt en vrijwel direct rook ik onraad, omdat ik dezelfde stokpaardjes zag en ondertussen natuurlijk ook de namen van veel zogenaamd objectieve linkse drammers ken. Dezelfde webmaster als de Peveda en de schrijvers lieten toch ook blijken vooral kritiek te hebben op alles wat uit de Leefbaar koker kwam, daarbij godwins en tendentieuze berichtgeving niet schromend. Echt uit de Peveda kast kwamen ze toen als politiek commentator een oud fractie voorzitter aangetrokken werd. Het enige raadslid, dat door zijn eigen fractie op de vingers is getikt , omdat hij ondergetekende in de raadsvergadering uitschold en die bijna klappen kreeg in het stadhuis, omdat hij een jonge vrouw lastig viel. Een man met een zeer “objectieve” kijk op de gang van zaken, die niet begreep dat ik zijn partijblad spelde.

Uiteraard heb ik me ook tegen de voortdurende simplificaties verzet en zelfs een artikeltje ingestuurd, waarin ik aantoon dat de PVV slechts in één onderdeel afwijkt van de reguliere partijen en dat dat na de komst van NIDA (door V.B. in hoge mate bewonderd) helemaal niet meer het geval was. Het duurde twee weken voor de redactie het geplaatst had. Een ander stukje werd na enkele weken volkomen verminkt teruggestuurd met de vraag of het zo ook kon worden opgenomen: Natuurlijk niet. Wel werd een zeer vriendelijk en erg lang interview met me uitgezonden met als achtergrond: wat zijn mijn beweegredenen om me op latere leeftijd nog zo druk te maken? Met beide journalisten heb ik sindsdien een vriendelijke verstandhouding; het kan dus wel. Met de rest van de redactie ligt het anders. Mijn reacties worden vaak zonder opgaaf van redenen verwijderd. Voor mij een teken dat ik de open linkse zenuw weer eens goed geraakt heb. Ik zou ze graag blijven teisteren, die zogenaamd objectieve, semi intellectuele, subsidie slurpende pseudo kunstenaars. Helaas moeten al mijn bijdragen voor ze geplaatst worden eerst langs de (rode!) pen van de oppercensix. Diep beledigend, omdat ik nooit scheld en mijn persoonlijke bezwaren verstop in bijvoeglijke naamwoorden (zie boven).

Voorlopig dus gestopt met reacties, maar als ik stop geef ik ze hun zin.

Een dilemma, waar ik nog niet uit ben.

Jeroen Waardenburg. :
Dat dat nog bestaat Vers Beton een krantje van D66 en Groen-Links gekkies;met hun mentaliteit en opvattingen kunnen zo zo lid worden Adolfs Hitler Jeugdstorm.

Voor als men zelfrespect bezit wil je geen letter kwijt aan de Vers Beton.

dinsdag 18 apr 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

‘Turkendam’

Het is me weer een weekje wel geweest, met als ‘toppunt’ ons Heilige Paasweekeinde. Eerst gooit vorige week Donald Trump met keiharde spierballentaal ‘de moeder van alle bommen’ op een terroristenkamp in Afghanistan. Nu sterft het in dat land van dergelijke kampen En dan moet je dus wel donders goed geïnformeerd zijn of je de goede of de kwade te pakken hebt!

In Afghanistan heeft nog nooit iemand gewonnen. De Engelsen niet, de Russen niet en de Amerikanen niet. En dat moet je rustig zo blijven houden, in plaats voor de zoveelste keer de vlam in de pan te laten slaan. Nederlandse en andere Europese militairen hebben er helemaal niets te zoeken. De Afghanen vechten al eeuwenlang hun onderlinge stammenstrijden uit. En nogmaals dat moet je zo blijven houden.

Dan daarvoor nog gooit Donald Trump nog eens zo’n vijftig cruisemissiles op het vliegveld van Assad in Syrië. Maar daarvoor was Trump wel zo netjes om zijn nieuwe Russische ‘vrienden’ te bellen met de mededeling ‘wij gaan bombarderen!’. De Russen vertelden dit vanzelfsprekend door aan Assad en zijn kameraden. En dus…

Ooit de beelden gezien van dat vliegveld na de manhaftige aanval van Trump? Er zijn hooguit een aantal vliegtuigjes geraakt, maar die waren allemaal van karton!

En als klap op de vuurpijl zoekt Trump ook nog eens welbewust ruzie met de grootste gek in Azië, namelijk de ‘Grote Leider’ Kim Il-sun van Noord-Korea. ‘Als deze Kim niet onmiddellijk ophoudt met zijn speeltjes van het lanceren van ballistische raketten met of zonder dummy-kenrkoppen… Dan gaan wij bombarderen zo meteen met echte atoombommen.’

De hele wereld zodoende in grote spanning achterlatend in dit afgelopen Paasweekeinde. Maar er gebeurde dus totaal niets! Behalve dan die ene zogenaamde mislukte raket die Noord-Korea lanceerde net voor de Pasen. Jawel, volledig mislukt, op instigatie van ‘grote broer China.’ Dank zij hun grote wijsheid is de ‘koude’ weer even uit de lucht gehaald.

Maar vanwaar opeens deze buitensporige spierballentaal van ‘bullebak’ Trump? Het is de eeuwenoude truc om buiten je grenzen oorlogsvoerende taal te ‘trompetten’, als je in je eigen binnenland onder vuur ligt. Zoals met de CIA en FBI, afluisterschandalen, beweerde illegale gesprekken met de Russen, Obamacare en ga zo maar door.

Niets in deze is nieuw onder de zon. Tegelijkertijd kunnen deze laatste volkomen agressieve stappen van Trump ook levensgevaarlijk zijn. Niet alleen voor de USA zelf, maar zeker ook voor de rest van onze toeschouwers op onze planeet. Voor je het weet zitten wij met zijn allen in een grote nachtmerrie van een nog slechts beginnende atoomoorlog.

En, o ja, dan hadden wij in dit weekeinde nog de grote triomf van de absolute verliezer Erdogan in Turkije. Dat hij zijn referendum verloren heeft, weet hij als geen ander. Maar hij doet dus net of hij gewonnen heeft. Zoals de honderden Turken hier in Rotterdam die nog geen idee hebben wat hun allemaal te wachten staat. Die in massa toeterend door onze stad rijden met honderden Turkse vlaggen of zij wereldkampioen voetbal zijn geworden…

Erdogan in zijn toespraken: ‘Wij gaan door. Ook met een nieuw referendum over de doodstraf. En wij zijn een volk, een staat met een vlag!’ (Waar hebben wij deze retoriek eerder gehoord?!).

Laat Erdogan nu precies het omgekeerde hebben bereikt. Zijn land volkomen in tweeën gesplitst! En dat moet je dan uitvoerig hier in Rotterdam gaan vieren.

Of zoals die ene Rotterdamse terrasgast het verwoordde in de Zwartjanstraat.

‘Het lijkt hier op eens wel ‘Turkendam!’

Jim Postma.


  • Nieuw

  • Reacties