Wandelen en genieten op het kerkhof

6435-wandelen-en-genieten-op-het-kerkhof (Door Ronald Sörensen)

Mij wordt wel gevraagd of de multiculturele samenleving in mijn ogen ook goede zaken heeft voortgebracht? Jazeker wel: De dood is weer geaccepteerd en wordt niet meer weggestopt.

Toen een dierbare van me in de jaren tachtig overleed kregen we enkele weken na haar crematie het bericht dat de as verstrooid was. We mochten er niet bijzijn. In de jaren zestig en zeventig was geen tijd voor rouw en verwerking. De graven bleven vrij monotoon en de crematies werden afgeraffeld. Eén bezoekje rouwkamer- gang naar het crematorium - praatje – muziek – praatje – muziek – weglopen en kist groeten – koffie met cake en wegwezen.

De Hindoestanen waren de eerste die met een beroep op artikel 6 van de grondwet eisten aanwezig te mogen zijn bij de crematie. Daarnaast wilden ze volkomen terecht het recht om de as zelf te mogen verstrooien; het liefst in de Ganges. Na ampele overweging werden de terechte eisen via wetgeving ingewilligd. Ook in Islamitische kringen wilde men de mogelijkheid om zich aan de religieuze voorschriften te houden. Dat lag wat moeilijker, omdat begraven zonder kist in ons land niet kon worden toegestaan (oudere verordening i.v.m. miltvuur) Eén van de redenen waarom veel moslims in het land van herkomst willen worden begraven. Op Islamitische delen van Nederlandse begraafplaatsen wordt wel zo begraven dat de doden bij de wederopstanding richting Mekka staan. Ook mag het lichaam van de overledene door familieleden worden gewassen en wordt het lichaam van de overledene uit de kist gehaald en dan in doeken gewikkeld begraven binnen een soort bekisting. De beleving rond de dood kwam daardoor in een stroomversnelling. Ineens werden begraven, rouw en verwerking herontdekt.

Niets nieuws in een land waar de regenten in hun grachtenpanden een speciale vaste rouwkamer hadden en in de kerk hun eigen familiegraf (rijke stinkers) Het ruimen van graven was een publieke attractie. Ook in de Laurens zien we nu nog de (nu lege) indrukwekkende sarcofagen van lokale maritieme helden als Witte de With, Kortenaer en Van Brakel. De vele stoffelijke overschotten, die na het bombardement van 1940 werden geruimd zijn samen herbegraven op de Algemene Begraafplaats Crooswijk, dat een nationaal monument is.

Toen een ooit bekend Rotterdams politicus meende dat onze stad een herdenkingsplek voor de Franse filosoof Pierre Bayle nodig had , kon ik hem vertellen dat die al bestond: Op dezelfde begraafplaats, want ook de knekels die bij de afbraak van de gebombardeerde Waalse kerk opgegraven werden, zijn samen herbegraven op Crooswijk. Op de knekelput staat een steen met o.a. de naam van Bayle, omdat de mogelijkheid groot is dat ook zijn overblijfselen er tussen liggen.

Ik wist dit, omdat ik regelmatig wandel over begraafplaats Crooswijk om te genieten van de rust en de vele vaak ontroerende monumenten: Kunst in optima forma. Onze stad kent vele van deze monumenten waar niet erg vaak naar gekeken wordt, omdat bezoeken van en wandelen over begraafplaatsen nog steeds niet veel gedaan wordt. Jammer.

Het beste bewijs dat het omgaan met de dood vroeger een heel gewone dagelijkse zaak was, is het indrukwekkende oude poortgebouw van de algemene begraafplaats Crooswijk aan de Rotte: Het is de te toegangspoort tot een andere wereld, die aan duidelijkheid niets te over laat, omdat in een nis boven de poort duidelijk een opgebaarde dode ligt. De schitterende smeedijzeren hekken bevatten gebruikelijke funeraire symbolen als de zeis en de zandloper met vleugels van een adelaar en een vleermuis. De zeis – het gereedschap van Charon of de Dood – symboliseert het doorsnijden van de band tussen lichaam en geest en de zandlopers de tijdelijkheid van het bestaan en de vlucht van de ziel naar een andere wereld. Die vlucht kan zowel overdag (adelaar) als in de nacht (vleermuis) plaats vinden. Op het hek zitten de symbolen van de nacht. De uil en de vleermuis, ook in het donker (dodenrijk) is leven! Het opgebaarde lijk in de nis is waarschijnlijk de eerste begravene, de 41 jarige Jan de Koning, die zelf meegewerkt had bij de aanleg van het nieuwe kerkhof. Hij stierf aan Cholera.

De Rotterdammers waren zo trots op hun begraafplaats, dat ze er zelfs een ansichtkaart van maakte (zie onder)


Bron foto: PostCardsFrom.nl

jim postma :
Werd vanochtend toch, na allerlei droomscènes waarin elke keer weer een rol speel zoals in een (speel-)film, op een vreemde manier weer wakker. Ik had gedroomd van vrienden, geliefden en cafévrienden, die al lang deze aarde hebben verlaten. Haast soms om jaloers op te worden met onze dagelijkse stress van buitenaf. Blauwe brieven, deurwaarders om voor velen van ons gek van te worden.

En dan gaan we weer naar de zoveelste uitvaart. Niet zelden gevraagd om daar nog een laatste 'zegje' te doen (omdat ze vinden dat je daar toevallig goed in bent, alleen maar vanwege de emotiebeheersing en de relativering van dit hele leven.

En na afloop..., haast niemand de moeite neemt om een wandeling te maken door dit fantastische, rustige, groene, dodenrijk. Wat missen wij met zijn allen toch erg veel in dit dwangmatige leven. Waarin velen worden geleefd in plaats van om zelf nog even te leven...@@@

vrijdag 24 maart 2017

Jeroen Waardenburg. :
Het is maar goed dat de kerkhoven op een bepaald uur dicht gaan,hebben de mensen aan zich zelf te danken daar zij zich niet kunnen gedragen dus in de avond en nacht als er geen toezicht is ,dan is het helemaal dans macabre.

Voorts zijn er nog steeds kerkhoven in Rotterdam die gewoon 24 uur toegangkelijk zijn althans een jaar of twee geleden was dat in ieder geval zo,alleen deze kerkhoven moet je wel weten waar ze gelegen zijn.

dinsdag 21 maart 2017

Ronald Sörensen :
Ik had dezelfde 16.00 uur ervaring op Oud Kralingen waar ik het mausoleum van fam. Kruiff wilde bekijken. Gelukkig werd ik door de beheerder gewaarschuwd anders had ik met fiets en al opgesloten gezeten.

maandag 20 maart 2017

jim postma :
P.S> Nog een tip voor ons aller Hans Roodenburg. Gewoon een kuil laten graven in het Kralingse Bos en dan in één, twee, in godsnaam, in een jutezak het gat in rollen. Natuurlijk nog wel met een paar forse stenen en met mos daarop, mocht ons 'Roodje' zich op het allerlaatste moment nog gaan bedenken.

Ook goed voor het doorgaande pensioen voor onze Nel (Roodenburg) die zonder alle zorgen van onze Drees kan blijven trekken....@@@

Geen haan die daar nog naar kraait. En goedkoper kan haast niet.

Amen!

maandag 20 maart 2017

Jim postma :
Bij de begraafplaats Crooswijk arriveer ik om 15.45 uur in de middag. Wilde nog even (een maand geleden daar begraven) mijn goede kameraad en collega Piet Koster van het toenmalige Het Vrije Volk bezoeken.

Totdat ik met mijn neus stootte valk bij de ingang: 'De begraafplaats is vanaf 16.00 uur gesloten voor het publiek.'

Hoe kan je nu in hemelsnaam een begraafplaats ('de eeuwige jachtvelden') sluiten om reeds 16.00 uur, terwijl deze voor ons allen 24.00 uur per dag hoort geopend te zijn.

De 'dood', onze aller begraven zielen, kent geen tijd. Net zoals in de eeuwigheid.

Juist in deze eeuwige rustplaats, behoort geen kruideniersmentaliteit!

maandag 20 maart 2017

Jan Tak :
Even een correctie heren, dit is geen kerkhof maar een gemeentelijke begraafplaats al moet ik toegeven dat het woord kerkhof algemeen wordt gebruikt.

Crooswijk werd reeds in 1832 in gebruik genomen voorheen lag er op deze plaats een vuilnisbelt en in de bocht van de Rotte de buitenplaats Huis ter Krooswijk.

Het bijzondere is dat men hier in droge grond wordt begraven hetgeen de ontbinding bevorderd dit i.t.t. de RK Laurentius aan de Nw. Crooswijkseweg.
Als gemeentelijke begraafplaats kent Crooswijk plaatsen voor alle gezinten en is men op alle rituelen voorbereid.

Zelf bezoek ik hier verscheidene familiegraven en soms wordt je dan ongevraagd met andere rituelen geconfronteerd, laatst een Creoolse uitvaart met veel muziek en vrolijk dansende dragers.

Weer eens iets anders.

dinsdag 14 maart 2017

Jeroen Waardenburg. :
Dank Ronald voor dit mooie artikel;ook wij lopen veel en bezoeken veel kerkhoven er valt van alles te zien ook is het de moeite waard(wij staan dan op afstand)een begrafenis ritueel mee te maken;er zijn mensen die maken er een potje van van alles los en ze doen maar wat som zeer beschamend.

Wij moesten is een studie doen over begraven en de gebruiken rond om begraven en wetenschappelijk bleek dat Katholieke begraaf ritus ijzersterk is en onvervangbaar ,geeft mensen zee veel troost en men kan echt afsluiten en afscheid nemen.

De Wereld stad Rotterdam heeft prachtige kerkhoven en er zijn er bij die niemand weet daar ze verborgen liggen soms midden in de stad.

Tja en iemand die zich zelf niet respecteert laat zich opruimen als oud vuil;enig zelfrespect is ze vreemd laat staan voor anderen.

dinsdag 14 maart 2017

Hans Roodenburg :
Wist ik allemaal niet. En dat zegt heel wat! Ik wil als ik dood ga gecremeerd worden. Maar ik besef dat mijn nabestaanden daarover - over minimaal 10 jaar! - gaan. Haha. Ze weten inmiddels wel wat ik wil. Hooguit ook in besloten familiekring. Liefste eigenlijk helemaal niks... Gewoon doodgaan en opruimen.

dinsdag 14 maart 2017

Jan Tak :
Die ansichtkaart moet altijd een beetje gniffelen om de tekst.
Zie het helemaal voor, me je koopt een stapeltje ansichtkaarten en vraagt de uitvaartondernemer om die een maand na de uitvaart aan de familie te verzenden.

Groeten uit Crooswijk :-)

dinsdag 14 maart 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Kampioen 2016 – 2017


Met de kampioensschaal in de hand

hand in hand door het hele land


win je wedstrijden door het ganse land


JP.


  • Nieuw

  • Reacties