Achter de toonbank 3

6397-achter-de-toonbank-3 (Door Corry Gryn)

Je hebt van die dagen dat je beter in je bed kan blijven! Zo ook afgelopen vrijdag, een dag die de boeken in kan als Uitzonderlijk .

’s Morgens begon het al: na een onontbeerlijke beker koffie met een door mijn diëtiste aangeraden boterham met 30+ kaas kwam de ellende. Winkel vol klanten (gelukkig!),collega achter om een pasfoto te maken, werkgever continu aan de telefoon. Vóór de toonbank een stuk of 8 klanten die graag wilden afrekenen.

De dame die ik aan het helpen was wilde nog graag het één en ander weten over een bepaald product, ondertussen lichtelijk gestoord door een meneer die heftig met een boodschappenbriefje stond te wapperen, in MIJN gezicht, wel te verstaan! Stond ik bij mijn vorige baan bekend om mijn engelengeduld, dat liet me nu, zo’n 30 jaar later toch danig in de steek. Met alle vriendelijkheid die ik op kon brengen bracht ik de betreffende heer aan zijn verstand dat ik A: een klant aan het helpen was en B: dat de mensen links van mij toch echt eerder aan de beurt waren.

Waarop de heer amechtig hijgend te kennen gaf dat hij alleen iets wilde vragen. Ja, dat ken ik! De klant die ik aan het helpen was, was een schat met een hoop begrip en zei dat ze “volgende week wel een keer terug kwam”, en verliet de winkel na mij nog van harte sterkte te hebben gewenst.

Welgemoed begon ik de file klanten links van mij op te lossen, tot de betreffende heer aan de beurt was. En wat was nu het probleem? Op het boodschappenbriefje stond een soort shampoo die al jaren uit de handel was. Of dat er niet meer was, was de vraag. “Nee meneer, al jaren niet meer! Dit kunt U nergens meer kopen, sorry!”. Het was een merk shampoo waarvan bekend stond dat je er nog net geen schurft van kreeg, maar dat hield ik maar wijselijk achter de kiezen.

Teleurgesteld droop de man af, met hangende schouders, waarschijnlijk bang om naar huis te gaan, waar hem een Kenau opwachtte met de koffie…en een reprimande omdat ‘ie zich ‘had laten afschepen met een flutantwoord’. Ik ken mijn pappenheimers namelijk!

Vervolgens richtte ik mij op de volgende rij klanten, die zich ondertussen voor de toonbank gevormd had. Voor de eerste klant moest ik een kadootje inpakken, wat altijd enige minuten vergt. Waar de rest van de klanten gezellig met elkaar aan het babbelen was, stond er één dame van half 70 ongedurig heen en weer te springen. “Bent U vóór mij?” vroeg ze aan een drietal anderen. Ik dacht “Nee, hè, wéér zo’n geraniumgluurder met alle tijd van de wereld!”. Potverdorie mens, hou je kakel toch eens even!!! Je hebt verdikkie de hele dag geen reet te doen, en dan ga je hier de boel op staan naaien! Ben je nu helemáál van de pot gerukt!!!

Dat dacht ik dus, hè, dat zei ik uiteraard niet! Maar het is zo lekker om hier eens even te schrijven wat ik bij tijd en wijle allemaal denk. Ik lìjk wel aardig, maar dat is maar schijn…..Whahahahahaaaa!!!!

De dag vloog vervolgens voorbij, en net tegen zes uur zag ik een dame bij de luxe huidverzorging staan. Ik róók omzet, dus met gezwinde spoed repte ik me naar achter, en vroeg de dame of ik haar wellicht kon helpen. Vervolgens voltrok zich een wonder: deze dame presteerde het om mij met open mond te laten staan, met een ‘bek vol tanden’ zeg maar, niet wetende wat te zeggen, totaal verbluft, flabbergasted zo U wilt. En dat wil wat zeggen, na bijna 40 jaar op de winkelvloer doorgebracht te hebben!

Want wat geschiedde? De betreffende dame zei jolig op mijn vraag: “Nee, hoor, ik heb gezien wat die crème kost. Mij te duur!”, draaide vervolgens het deksel van de testerpot, dook met haar HELE vinger de pot in, draaide het deksel weer dicht en spoedde zich de winkel uit, intussen druk bezig de grote hoop crème weg te werken.

Mijn lieve collega stond het vóór in de winkel met stijgende verbazing te bekijken, kwam naar me toe en zei: “Ik mag hopen dat ze morgen compleet onder een vreselijke uitslag zit!”.

Aangezien het een olie-in-crème was, hield ik het op vreselijk geïrriteerde ogen….

Vindt U het gek dat ik blij was toen ik naar huis kon? Thuisgekomen een vette neut ingeschonken, een verschrikkelijk vol bord eigengemaakte spaghetti Bolognese verorberd en later op de avond (geheel tegen het advies van mijn diëtiste in!) een glas rood met een hand borrelnoten weg zitten werken! Sorry, Suzanne!!!

Maar ondertussen is er wèl zo’n 7 kilo af! OZO!!!

Maar dan moet je niet elke dag zulke klanten in je toko krijgen: vreselijk slecht voor de lijn!!!!

Bron foto: Rivas

Jeroen Waardenburg. :
7 KILO ---------ER ----AF!!!!
Gewoon door gaan tot je een den bent.
Je bent een vrouw van stavast.....en blijf je glas rood gewoon drinken maakt het hart blij.

woensdag 15 feb 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

All in the family

Als je heel toevallig
In hetzelfde nest
geboren bent

Wat is toevallig?

Wil nog niet zeggen
dat je broers en
zussen hebt.


Jim Postma

  • Nieuw

  • Reacties