Achter de toonbank 3

6397-achter-de-toonbank-3 (Door Corry Gryn)

Je hebt van die dagen dat je beter in je bed kan blijven! Zo ook afgelopen vrijdag, een dag die de boeken in kan als Uitzonderlijk .

’s Morgens begon het al: na een onontbeerlijke beker koffie met een door mijn diëtiste aangeraden boterham met 30+ kaas kwam de ellende. Winkel vol klanten (gelukkig!),collega achter om een pasfoto te maken, werkgever continu aan de telefoon. Vóór de toonbank een stuk of 8 klanten die graag wilden afrekenen.

De dame die ik aan het helpen was wilde nog graag het één en ander weten over een bepaald product, ondertussen lichtelijk gestoord door een meneer die heftig met een boodschappenbriefje stond te wapperen, in MIJN gezicht, wel te verstaan! Stond ik bij mijn vorige baan bekend om mijn engelengeduld, dat liet me nu, zo’n 30 jaar later toch danig in de steek. Met alle vriendelijkheid die ik op kon brengen bracht ik de betreffende heer aan zijn verstand dat ik A: een klant aan het helpen was en B: dat de mensen links van mij toch echt eerder aan de beurt waren.

Waarop de heer amechtig hijgend te kennen gaf dat hij alleen iets wilde vragen. Ja, dat ken ik! De klant die ik aan het helpen was, was een schat met een hoop begrip en zei dat ze “volgende week wel een keer terug kwam”, en verliet de winkel na mij nog van harte sterkte te hebben gewenst.

Welgemoed begon ik de file klanten links van mij op te lossen, tot de betreffende heer aan de beurt was. En wat was nu het probleem? Op het boodschappenbriefje stond een soort shampoo die al jaren uit de handel was. Of dat er niet meer was, was de vraag. “Nee meneer, al jaren niet meer! Dit kunt U nergens meer kopen, sorry!”. Het was een merk shampoo waarvan bekend stond dat je er nog net geen schurft van kreeg, maar dat hield ik maar wijselijk achter de kiezen.

Teleurgesteld droop de man af, met hangende schouders, waarschijnlijk bang om naar huis te gaan, waar hem een Kenau opwachtte met de koffie…en een reprimande omdat ‘ie zich ‘had laten afschepen met een flutantwoord’. Ik ken mijn pappenheimers namelijk!

Vervolgens richtte ik mij op de volgende rij klanten, die zich ondertussen voor de toonbank gevormd had. Voor de eerste klant moest ik een kadootje inpakken, wat altijd enige minuten vergt. Waar de rest van de klanten gezellig met elkaar aan het babbelen was, stond er één dame van half 70 ongedurig heen en weer te springen. “Bent U vóór mij?” vroeg ze aan een drietal anderen. Ik dacht “Nee, hè, wéér zo’n geraniumgluurder met alle tijd van de wereld!”. Potverdorie mens, hou je kakel toch eens even!!! Je hebt verdikkie de hele dag geen reet te doen, en dan ga je hier de boel op staan naaien! Ben je nu helemáál van de pot gerukt!!!

Dat dacht ik dus, hè, dat zei ik uiteraard niet! Maar het is zo lekker om hier eens even te schrijven wat ik bij tijd en wijle allemaal denk. Ik lìjk wel aardig, maar dat is maar schijn…..Whahahahahaaaa!!!!

De dag vloog vervolgens voorbij, en net tegen zes uur zag ik een dame bij de luxe huidverzorging staan. Ik róók omzet, dus met gezwinde spoed repte ik me naar achter, en vroeg de dame of ik haar wellicht kon helpen. Vervolgens voltrok zich een wonder: deze dame presteerde het om mij met open mond te laten staan, met een ‘bek vol tanden’ zeg maar, niet wetende wat te zeggen, totaal verbluft, flabbergasted zo U wilt. En dat wil wat zeggen, na bijna 40 jaar op de winkelvloer doorgebracht te hebben!

Want wat geschiedde? De betreffende dame zei jolig op mijn vraag: “Nee, hoor, ik heb gezien wat die crème kost. Mij te duur!”, draaide vervolgens het deksel van de testerpot, dook met haar HELE vinger de pot in, draaide het deksel weer dicht en spoedde zich de winkel uit, intussen druk bezig de grote hoop crème weg te werken.

Mijn lieve collega stond het vóór in de winkel met stijgende verbazing te bekijken, kwam naar me toe en zei: “Ik mag hopen dat ze morgen compleet onder een vreselijke uitslag zit!”.

Aangezien het een olie-in-crème was, hield ik het op vreselijk geïrriteerde ogen….

Vindt U het gek dat ik blij was toen ik naar huis kon? Thuisgekomen een vette neut ingeschonken, een verschrikkelijk vol bord eigengemaakte spaghetti Bolognese verorberd en later op de avond (geheel tegen het advies van mijn diëtiste in!) een glas rood met een hand borrelnoten weg zitten werken! Sorry, Suzanne!!!

Maar ondertussen is er wèl zo’n 7 kilo af! OZO!!!

Maar dan moet je niet elke dag zulke klanten in je toko krijgen: vreselijk slecht voor de lijn!!!!

Bron foto: Rivas

Jeroen Waardenburg. :
7 KILO ---------ER ----AF!!!!
Gewoon door gaan tot je een den bent.
Je bent een vrouw van stavast.....en blijf je glas rood gewoon drinken maakt het hart blij.

woensdag 15 feb 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

‘Turkendam’

Het is me weer een weekje wel geweest, met als ‘toppunt’ ons Heilige Paasweekeinde. Eerst gooit vorige week Donald Trump met keiharde spierballentaal ‘de moeder van alle bommen’ op een terroristenkamp in Afghanistan. Nu sterft het in dat land van dergelijke kampen En dan moet je dus wel donders goed geïnformeerd zijn of je de goede of de kwade te pakken hebt!

In Afghanistan heeft nog nooit iemand gewonnen. De Engelsen niet, de Russen niet en de Amerikanen niet. En dat moet je rustig zo blijven houden, in plaats voor de zoveelste keer de vlam in de pan te laten slaan. Nederlandse en andere Europese militairen hebben er helemaal niets te zoeken. De Afghanen vechten al eeuwenlang hun onderlinge stammenstrijden uit. En nogmaals dat moet je zo blijven houden.

Dan daarvoor nog gooit Donald Trump nog eens zo’n vijftig cruisemissiles op het vliegveld van Assad in Syrië. Maar daarvoor was Trump wel zo netjes om zijn nieuwe Russische ‘vrienden’ te bellen met de mededeling ‘wij gaan bombarderen!’. De Russen vertelden dit vanzelfsprekend door aan Assad en zijn kameraden. En dus…

Ooit de beelden gezien van dat vliegveld na de manhaftige aanval van Trump? Er zijn hooguit een aantal vliegtuigjes geraakt, maar die waren allemaal van karton!

En als klap op de vuurpijl zoekt Trump ook nog eens welbewust ruzie met de grootste gek in Azië, namelijk de ‘Grote Leider’ Kim Il-sun van Noord-Korea. ‘Als deze Kim niet onmiddellijk ophoudt met zijn speeltjes van het lanceren van ballistische raketten met of zonder dummy-kenrkoppen… Dan gaan wij bombarderen zo meteen met echte atoombommen.’

De hele wereld zodoende in grote spanning achterlatend in dit afgelopen Paasweekeinde. Maar er gebeurde dus totaal niets! Behalve dan die ene zogenaamde mislukte raket die Noord-Korea lanceerde net voor de Pasen. Jawel, volledig mislukt, op instigatie van ‘grote broer China.’ Dank zij hun grote wijsheid is de ‘koude’ weer even uit de lucht gehaald.

Maar vanwaar opeens deze buitensporige spierballentaal van ‘bullebak’ Trump? Het is de eeuwenoude truc om buiten je grenzen oorlogsvoerende taal te ‘trompetten’, als je in je eigen binnenland onder vuur ligt. Zoals met de CIA en FBI, afluisterschandalen, beweerde illegale gesprekken met de Russen, Obamacare en ga zo maar door.

Niets in deze is nieuw onder de zon. Tegelijkertijd kunnen deze laatste volkomen agressieve stappen van Trump ook levensgevaarlijk zijn. Niet alleen voor de USA zelf, maar zeker ook voor de rest van onze toeschouwers op onze planeet. Voor je het weet zitten wij met zijn allen in een grote nachtmerrie van een nog slechts beginnende atoomoorlog.

En, o ja, dan hadden wij in dit weekeinde nog de grote triomf van de absolute verliezer Erdogan in Turkije. Dat hij zijn referendum verloren heeft, weet hij als geen ander. Maar hij doet dus net of hij gewonnen heeft. Zoals de honderden Turken hier in Rotterdam die nog geen idee hebben wat hun allemaal te wachten staat. Die in massa toeterend door onze stad rijden met honderden Turkse vlaggen of zij wereldkampioen voetbal zijn geworden…

Erdogan in zijn toespraken: ‘Wij gaan door. Ook met een nieuw referendum over de doodstraf. En wij zijn een volk, een staat met een vlag!’ (Waar hebben wij deze retoriek eerder gehoord?!).

Laat Erdogan nu precies het omgekeerde hebben bereikt. Zijn land volkomen in tweeën gesplitst! En dat moet je dan uitvoerig hier in Rotterdam gaan vieren.

Of zoals die ene Rotterdamse terrasgast het verwoordde in de Zwartjanstraat.

‘Het lijkt hier op eens wel ‘Turkendam!’

Jim Postma.


  • Nieuw

  • Reacties