Rijnmond TV

6394-rijnmond-tv (Door Ronald Sörensen)

Toen Pim Fortuyn zich aankondigde als lijsttrekker werd het stil op de redactie, en nam men het besluit de objectiviteit te laten varen, ondanks het feit dat ze nog dezelfde avond lekker aan hem konden verdienen.

Omdat zijn kandidatuur tot het laatste moment geheim moest blijven, wist men niet dat het aangekondigde lijsttrekkersdebat niet door mij, de gedoodverfde lijsttrekker, maar door Pim gevoerd zou worden. Toen ik hem vertelde, dat hij verwacht werd bij de regionale tv wilde hij eerst niet gaan. ”Dat zijn verschrikkelijke mensen” meende hij, maar uiteindelijk liet hij zich door mij overhalen toen ik het belang van Rijnmond voor onze campagne (geen stuiver) benadrukte. “Maar ik ga niet in debat” zei hij erbij. Het wordt een presentatie van Leefbaar Rotterdam en als ze me toch tot een debat willen dwingen, dan stap ik op. Het spectaculaire weglopen tijdens die uitzending is legendarisch geworden, omdat de presentatrice (die van “mens ga toch koken”) zich niet aan de afspraak hield. Rijnmond TV heeft het fragment vele keren kunnen verkopen.

Daarna was het linkse beest los. De hoofdredacteur maakte vrijwel dagelijks gebruik van zijn positie door tegen Pim te waarschuwen en een bekende journalist mocht hem wekelijks met een badmuts op zijn hoofd parodiëren. Kans op weerwoord was natuurlijk uitgesloten. Jammer want een maand daarvoor, toen men nog dacht dat ik de lijsttrekker zou worden, gingen een reporter en ik stiekem naar de raadszaal, en hebben daar een heel vriendelijk en ontspannen gesprek gevoerd.

Uiteraard wilde de zittende politieke macht Rijnmond TV gebruiken om hun leidinggevende posities in de stad te behouden. Onder het motto “Wiens brood met eet, wiens woord men spreekt” leende Rijnmond zich daar graag voor. Binnen de PvdA begreep men snel dat ze eigenlijk niet tegen Pim opgewassen waren en dat een direct debat tussen Pim en Els Kuyper zou eindigen in een figuurlijk bloedbad. Wat te doen? De oplossing werd gevonden: geen tweestrijd, maar een gesprek tussen vier politici! Twee van de PvdA en twee van ons. Een debatvorm, die ik daarna nooit meer gezien heb en die door de zittende politiek afgedwongen werd. Peilingen toonden aan dat Pim goed ging scoren dus negeren, wat tot kort daarvoor gedaan werd, kon niet meer. De spindokters van de heersende politieke partij wilden hun pijlen op mij gaan richten: Die verraderlijke schoolmeester die het lef had Fortuyn een kans te geven en zijn gang naar de gemeentepolitiek voorbereidde. Pim en ik hadden geen keus, dus we gingen akkoord. Eerlijk gezegd was ik best nerveus. Pim stelde me gerust: “Als het fout gaat, neem ik het direct over.” Met zo’n steun in de rug kon het niet fout gaan.

Op die middag zagen we voor het eerst onze politieke opponenten die van hun rode Olympus waren afgedaald. Het moet op die berg koud geweest zijn want de stemming was ijzig. Al voor we aan tafel gingen vertelde Pim aan Els Kuypers wat ze zijns inziens allemaal fout gedaan had. “Bewaar uw munitie voor de uitzending” kreeg hij als waarschuwing van de gesprekleider, maar daar trok hij zich niets van aan. Aan tafel begon hij zachtjes en ontspannen met me te kletsen zich helemaal niets aantrekkend van onze overburen, die zich zichtbaar begonnen te ergeren. Iedere keer als ze iets zeiden begon Pim gezellig met mij te praten, zo zacht dat het net niet gehoord kon worden door de anderen. Het leek alsof hij niet luisterde, maar dat was schijn. Halverwege haar betoog merkte mevrouw Kuyper iets op dat Pim niet beviel. Hij stopte abrupt zijn fluistergesprek met mij en zei: “Dat neemt u terug” en ging daarna voor 100% in de aanval. Een heerlijke middag ook, omdat ik met zo’n secondant me niet van de wijs liet brengen. Bert Cremers schudde me na afloop de hand en feliciteerde me met de retorische gaven van onze lijsttrekker. Profetische woorden, want Melkert moest nog geknipt en geschoren worden.

Verder verliep het met Rijnmond TV eigenlijk net als met de radio. We waren nieuws en iedere week kwam men wel een paar keer langs. Op de fractiekamer altijd koffie en een gezellig gesprek, zodat de aanvankelijke scepsis plaats maakte voor echte professionele objectiviteit, die duurt tot op de dag van vandaag.

Jeroen Waardenburg. :
Dat Jimeke knettergek is blijk wel weer ,weer te veel gedronken zeker.

zondag 19 feb 2017

jim postma :
Helaas moet ik bij nadere bestudering van het schrijven van ons 'Jeroenke':
'Tsja: en kort samengevat de haat en de kogels komen ALTIJD van links'...
concluderen:
Dat ons Jeroenke - surprise, surprise - een man is van het absolute LINKS.

Immers hij praat haat, schrijft haat, denkt haat met kogels en al daarbij.

'Wie haat zaait, zal haat oogsten!'

Hopelijk - en andere ga ik écht een witte jas bellen = heeft ons aller Jeroenke zijn gevoel voor humor nog niet verloren. Proost!

zaterdag 18 feb 2017

jim postma :
Rob: Excelsior, Feyenoord en Sparta: 'Altijd naar vóren!'

zaterdag 18 feb 2017

Rob Timmer :
Verdediging of aanval... dat is de kwestie!

vrijdag 17 feb 2017

jim postma :
Als de kogels alleen van links komen, is het altijd mis. Evenals ze van rechts komen, ook altijd mis.

Kogels moeten door het midden, recht voor zijn raap, worden afgevuurd.

Zoals dus de kogel is door kerk. Of laat de kerk in het midden...@@@

vrijdag 17 feb 2017

Jeroen Waardenburg. :
Tja; en kort samen gevat de haat en de kogels komen altijd van links.

vrijdag 17 feb 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

NEIN, ZWEI! ..

Toen in 1982 ene Helmut Kohl de nieuwe Duitse Bondskanselier werd, was nog maar weinig over hem bekend. Van Duitse collega journalisten hoorde ik dat de nu bij zijn overlijden zo geprezen politicus erbarmelijk slecht Engels sprak. Later hoorde ik wat voorbeelden hiervan.

Kohl was op bezoek bij president Reagan en op weg naar het Witte Huis crashte de limousine van de voor hem rijdende Margaret Thatcher op de limousine van president Reagan. Thatcher stapte uit en sprak:,, I am so sorry." Reagan antwoordde beleefd:,, I am sorry too." Waarop de limousine van Kohl ook botste en de Bondskanselier uit de auto sprong:,, I am sorry Three " sprak Kohl trots.

Later in New York na een bijeenkomst van de VN ging Kohl in een Amerikaanse kroeg wat met zijn secretaresse drinken. Zij wilde sherry. De barkeeper vroeg: ,,Do you want dry sherry?".

Kohl met stemverheffing: ,,NEIN, ZWEI!"

Fotobijschrift: in 1995 bezocht de toenmalige Bondskanselier Helmut Kohl het monument van Zadkine in het hartje van onze stad. Geflankeerd door links toenmalig premier Wim Kok en rechts van Kohl toenmalige burgemeester Bram Peper.




  • Nieuw

  • Reacties