Konijnenvoer op de bon...

6388-konijnenvoer-op-de-bon (Door Geert-Jan Laan)

Het wordt in de Nederlandse media ook wel gemeld, maar aan de overkant van de Noordzee zijn onze Britse buren behoorlijk in paniek geraakt. Als gevolg veel regenval, zelfs sneeuw en ijs, zijn in Spanje de oogsten van verse groentes als spinazie, komkommers, courgettes, ijsbergsla en broccoli zwaar tegengevallen.

En dat betekent een soort distributie van deze produkten die overigens normaal ook gewoon tussen april en oktober op het Britse platteland kunnen worden geteeld.

Maar sommige supermarkten hebben al beperkingen ingevoerd. Zo mag je bij sommige supermarkten per persoon niet meer dan twee komkommers meenemen.

Er wordt ook al gesproken over ladingen verse groentes die snel, dus met het vliegtuig, uit de VS moeten worden aangevoerd.

Natuurlijk wordt ook het vertrek van de Britten uit de EU erbij gehaald. Kunnen die rare bewoners van het vaste land er niet voor zorgen dat zulke rampen worden voorkomen.

Een enkeling wees er op dat de Nederlandse tuinders in het Westland het hele jaar verse produkten kunnen telen, maar die Hollandse handelaren zouden de hoofdprijs wel weer eisen.

Mijn opa en oma, die de hongerwinter van 1944/45 grotendeels in Rotterdam hadden doorgebracht wisten het wel. Niet dat zij al die modieuze, zo gezond lijkende, nieuwe groentes zouden missen. Maar in combinatie met de verkiezing van Trump zouden ze zeker ze wel tientallen blikken doperwten, capucijners en bruine bonen hebben ingeslagen.

Mijn oma had de oude weckpotten uit de kelder gehaald. En mijn opa voegde daar aan toe: ,,Je weet maar nooit. Misschien moeten we de kelder weer in. En dan moet je wel te vreten hebben.”

Een Britse columnist had in het dagblad The Guardian een andere oplossing. Hij schreef:,, We geven onze konijnen stapels goedkope pizza's. Want het kan toch niet zo zijn dat het als konijnenvoer op de bon gaat.”

jim postma :
Is wel allemaal bij de konijnen af...@@@

By the way: 'Hoe lopen de hazen?'

woensdag 08 feb 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Geert-Jan Laan

Geert-Jan Laan (1943, Delfzijl) is mede-oprichter van de nieuwe weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen.
Laan begon zijn journalistieke carrière bij Het Vrije Volk en het Rotterdams Parool, werkte van 1970 tot 1975 als sociaal economisch redacteur bij Het Vrije Volk en bedreef tussen 1975 en 1982 samen met Rien Robijns onderzoeksjournalistiek, o.a. naar Lockheed/Northrop, OGEM, etc. Ze wonnen de persprijs 1980 en publiceerden samen vijf boeken.

Daarna werkte Laan tot 1990 als plaatsvervangend hoofdredacteur/directeur van Het Vrije Volk te Rotterdam. Via zijn eigen PR- en journalistiek productiebureau deed hij in 1991 ,in opdracht van Robert Maxwel, onderzoek naar de eerste Nederlandse tabloid.

Hij was tot 2003 hoofdredacteur van Nieuwsblad/Dagblad van het Noorden en was onder meer voorzitter van het Nederlands Persmuseum te Amsterdam. Tevens was hij voorzitter van de Commissie Dag van de Persvrijheid.

KOPSTOOT

Nagekomen Pinksterverhaal

(door Torcque Zaanen)

Er waren eens twee broers. De oudste, een harde werker, fanatieke kerkganger, geen slecht woord over te zeggen. Zijn broer daarentegen zoop als een ketter, hoerde en snoerde, werkschuw, en deed alles wat God (of de priesters) verboden hadden. De oudste broer waarschuwde de jongste dat als hij zo door zou gaan, hij nog eens in de “Hel” zou komen. De jongste lachte hem dan alleen maar uit.

Op een dag was het zover. Na het drinken van z’n laatste borreltje werd de koets geprepareerd om hem naar zijn laatste rustplaats te begeleiden die, gezien zijn levensstijl, niet meer en niet minder dan de “Hel” betekende. Na enkele jaren in de “Hel” doorgebracht te hebben besloot hij op een dag wat verkoeling te zoeken en de benen te strekken. Na een kleine wandeling kwam hij bij een stenen muur die volgens zijn gevoelens weleens de scheiding tussen “Hemel” en “Hel” zou kunnen zijn.

Bij nader onderzoek ontdekte hij zowaar een stoffig raampje. Hij maakte het schoon en toen hij er doorheen kon kijken, kreeg hij bijna een hartstilstand. Het leek het er even op dat hij voor de tweede keer de kraaienmars zou blazen. Want wat zag hij daar, door dat smoezelige raampje... ja, z’n oudste broer, de broer die altijd zo netjes was geweest, hard gewerkt had, altijd trouw naar de kerk ging, die broer stond daar met een bezem in z’n handen, bezweet als een otter de grond te boenen.


Om de aandacht te trekken van z’n broer klopte hij met een rond slingerende bierfles zo hard hij kon op het raampje. Als bij toeval keek zijn broer op om te zien waar dat geklop vandaan kwam en zo keek hij zijn jongere broer in de ogen. Wat een verrassing, ja, hij was er wel blij mee, het was alleen jammer dat de afscheiding ertussen zat.

Ook al ging het moeilijk, ze konden toch nog wat ervaringen uitwisselen. De oudste broer maakte zich ook nu nog zorgen over z’n broertje, maar deze wuifde alle zorgen weg door te zeggen dat hij het enorm getroffen had: ‘al mijn vrienden en vriendinnen zijn hier, de hoertjes, de kroegbaas, ja eigenlijk iedereen en we vermaken ons best, alle drank is gratis, lekker eten en noem maar op, nee ik heb het best naar mijn zin.’

‘Maar tussen twee haakjes, wat doe jij daar in hemelsnaam met een bezem in je handen?’ ‘Nou, ja,...eh, kijk…’ begon z’n oudste broer verlegen, ‘het is hier erg groot en de boel moet schoon gehouden worden. Iemand moet het toch doen.’ ‘Hoe bedoel je, doen die anderen dan helemaal niks?’ De oudste broer keek hem vragend aan: ‘Hoe bedoel je: die anderen, welke anderen?’ ‘Nou gewoon,.. de anderen.’ ‘Nou nee,.... er zijn geen anderen, ik ben hier helemaal alleen.’ En hij nam zijn bezem weer op en veegde rustig door alsof hij zijn hele leven niets anders had gedaan.


  • Nieuw

  • Reacties