COLUMNS

Overleden

‘Toeval bestaat niet’, zei mijn grootmoeder al. Maar zij bedoelde: ‘Toeval bestaat wel!’
Op de deurmat, onder mijn brievenbus, vind ik een briefje van TNT-Post. Aangekruist staat: ‘Het betreft een zending die niet door de brievenbus kan’. Terwijl in de rechterbovenhoek de postbode met de hand heeft geschreven: ‘JE kunt ’t ophalen bij verzorgingstehuis De Provenier (Rotterdam), receptie.’


De zending bleek afkomstig te zijn van mijn journalistenvereniging de NVJ in Amsterdam. Waarschijnlijk een of ander boek. Omdat ik een tijdje buiten de stad was geweest ging ik pas na drie dagen naar het verzorgingstehuis in onze straat. ‘Een pakketje voor de heer Postma?’, vroeg de receptionist vragend aan mij. Hij keek verbaasd in het rond, zocht op een paar plekken en antwoordde toen hoofdschuddend: ‘Nee, meneer Postma, helaas, mij niets van bekend.’

Ik voelde mij een beetje voor Joker staan en pas toen sprak de receptionist: ‘Maar probeert u het morgen nog eens bij mijn collega. Wisseling van de wacht, weet u wel!’
De volgende dag mij met dezelfde vraag gemeld bij zijn collega-receptionist. Ook die keek nog even snel zoekend en vragend in het rond. Tenslotte antwoordde hij: ‘Hier is het niet. Misschien teruggestuurd naar het postkantoor. Probeert u het daar nog eens.’
Een dag later sta ik bij de baliemedewerker van het postkantoor aan de Rotterdamse Stadhoudersweg, waar het pakketje via-via vandaan kwam. Ik laat hem het TNT-Postpapiertje zien met de aantekening van de postbode en vertel het bijbehorende verhaal van verzorgingstehuis De Provenier. De postbeambte zoekt en zoekt en komt uiteindelijk schouderophalend terug met de Kafkaiaanse mededeling: ‘ Nee, u moet toch écht bij het verzorgingstehuis zijn!’

Ik mompel een aantal woorden binnensmonds die beslist niet voor de buitenwereld bestemd zijn.

Terug naar af, De Provenier. ‘Wacht eens’, roept thans een geheel andere baliemedewerker, ‘mij gaat een lichtje op. In ons tehuis was ook ene meneer Postma, 88 jaar oud, maar die is een paar maanden geleden overleden.
Waarschijnlijk hebben we het pakketje teruggestuurd met de mededeling: ‘De heer Postma is overleden!’
Zelf zak ik nu half door de grond. Nog net geen twee meter…

Een kwartier later hang ik aan de lijn bij mijn journalistenvereniging in Amsterdam. Als ik daar het verhaal vertel aan de receptioniste valt ze van schrik bijna van haar stoel.
Ze stottert er bijna van: ,,’t Is dat ik je stem ken, ongelooflijk… We waren al bezig met je necrologie!’’

Jim Postma
Rotterdam. Lees verder

Voor de arbeiders is marmer het minste

“Het moet maar eens gezegd worden, de vrouwen die de PvdA leiden, brengen er werkelijk niets van terecht. Het is waa[...]

Staking openbaar vervoer absurd

De plannen van de AbvaKabo om woensdag in de grote steden het openbaar vervoer gedeeltelijk plat te leggen zijn absurd[...]

Daar neem ik mijn hoed voor af, Voor de

Ooit zong Amsterdammer Tom Manders onder de naam Dorus in zijn kortstondige Rotterdamse periode niet alleen dat een Rot[...]

Wat een wereld!

D at het bijzonder goed gaat met deze wereld en al het leven op onze planeet aarde, wisten we al. Zo maar een kleine [...]

Politiek en alcohol

Hij heet Hero Brinkman. Hij is lid van de Tweede Kamer voor de PVV van Wilders. En hij zuipt. Hij deed dat regelmat[...]

Mijn Prinsjesdag

Op de derde dinsdag van september 1963 moest ik als net beginnend leerling-journalist op de Haagse redactie van het toe[...]

Het Verzet (9)

Broeder Ab Klink gaat eindelijk door de bocht. In kleine kroegen mag je blijven roken als er een goed ventilatiesysteem[...]

Duitse democratie viert indrukwekkende v

Met een soms indrukwekkende, soms humoristische, redevoering heeft de president van de Duitse Bondsdag Norbert Lammert [...]

Geen muilpeer voor de laatste peer (2)

Een attente lezer, zelf al gedurende vele jaren lichtarchitect, overhandigde mij een speciale lichtbijlage van NRC Hand[...]

Polen

Ik heb een zwak voor de Polen. Ik ben niet katholiek, maar wat dit volk in de loop der jaren van de Russen, de Duitser[...]

Social media

KOPSTOOT

Van een hele klas keerden vier leerlingen terug

(Door Hans Roodenburg)

De Stichting Loods24 en Joods Kindermonument kunnen nog wel even doorgaan met het plaatsen in Rotterdam van zogenoemde Stolpersteine. Dat gebeurt op verzoek. In de Tweede Wereldoorlog zijn er ruim 100.000 Joden in Nederland door de nazi’s vermoord. Vandaag en morgen worden er weer 35 Stolpersteinen geplaatst in Rotterdam.

Na Amsterdam en Den Haag was Rotterdam met circa 13.000 Joodse inwoners de derde stad met de meeste Joodse inwoners aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Van hen zijn er bijna 10.500 Rotterdammers vermoord in de nazikampen. Het merendeel woonde in het oude gebombardeerde centrum.

Vanaf het uitbreken van de oorlog werd de Joodse gemeenschap geconfronteerd met allerlei maatregelen. Volgens de site van de Stichting Loods24 moet men denken aan Joodse kinderen die naar eigen scholen moesten, het dragen van de Davidsster en borden met opschriften als ‘Joden niet gewenscht’ of ‘Voor Joden verboden’, die de Joodse inwoners van de stad steeds verder uitsloten.

De in totaal 35 Stolpersteine worden in deze dagen geplaatst in het trottoir voor huizen waar ooit Joodse Rotterdammers hebben gewoond. Het was hun laatste officiële woonadres. Iedere plaatsing is bijzonder want het gaat over mensen die ergens in Rotterdam hebben geleefd.

Inmiddels liggen er in Rotterdam meer dan 300 Stolpersteine. De kosten ervan zijn bijeengebracht vaak door kleine donaties van bezoekers aan het Museum 40 – 45 NU aan de Coolhaven.

Op de site http://www.yadvashem.org/ zijn namen van Rotterdammers terug te vinden.

Bijschrift foto: Van deze klas keerden vier leerlingen terug........


  • Nieuw

  • Reacties