Kat en muis

6025-kat-en-muis (Door Corry Gryn)
U weet inmiddels waarschijnlijk wel dat ik me mateloos kan ergeren aan het (rij-)gedrag van sommige mensen.
In de regel blijf ik behoorlijk kalm, zo niet vorige week. Even een boodschap bij de grootgrutter gedaan, auto op een parkeerplaats naast de weg geplaatst. Boodschappen inladen, jas rechttrekken onder de gordels, portemonnee in de tas doen, afijn u kent dat geneuzel wel.

Staat er zo’n 3 meter achter me (óp het trottoir nota bene!) een wit klein autootje met draaiende motor. Het leek net een kat die op een muisje zat te loeren! ’t Is dat auto’s hun kont niet in de lucht kunnen steken…
Dame van middelbare leeftijd achter het stuur en die keek héél ongeduldig mijn kant op. Je zag haar denken: ,,Méns, schiet op!”
Maar dit mens moest nog even haar neus snuiten en dit mens dacht: ,,Je rijdt maar even door; tien meter verder is nog een vrije plek!”


Ik denk haast dat ze mijn gedachten gelezen heeft, want mevrouw gaf gas en scheurde met gierende motor langs me heen, maakte aan het eind van de straat een rondje vluchtheuvel en plaatste zich wéér op het trottoir achter me, maar nu nog geen meter bij me vandaan.
Wàt een volhoudertje! Nèt een terriër!

Aangezien ik zulke mensen graag uittest besloot ik nog even te rekken door op mijn dooie gemak een stukje kauwgom uit mijn netgekochte pakje te halen en op mijn nog veel dooiere gemak het pakje weer in mijn tas te doen.

Inmiddels stond het gezicht van de dame op 7 dagen… wat zeg ik: op een hele maand onweer. De rook kwam zo’n beetje uit haar oren en ik zag haar (waarschijnlijk) verwensingen aan mijn adres prevelen.
Gniffelend startte ik de motor, keek of ik weg kon rijden en reed heel voorzichtig naar voren.
Direct gaf de dame gas en belandde haast bij mij in de kofferbak. Kijk, dàt ging me nu net een tikkie te ver! Het scheelde maar een paar decimeter of we hadden de verzekering kunnen bellen.

,,Mens, je had in die tijd al lang je boodschappen kunnen doen! Maar ja, tien meter verder rijden kost zo’n hoop moeite, hè!”
Hevig gebarend reed ik weg en ik zag de dame inparkeren. Dat ging gepaard met een heleboel keer naar voren en achteren steken.
Had graag nog even geroepen: ,,Moeilijk, hè, inparkeren!” maar ja, ik blijf dame…

Een stukje verderop belandde er bijna een fietser op mijn motorkap, die ineens een afzwaaier maakte en drukker was met zijn smartphone dan met het verkeer om hem heen.
Hij verschoot van kleur, en ik ook! ,,Sufferd! Doe dat klereding in je rugtas en let op wat je doet!’’

Blijkbaar had hij mijn advies gehoord, want hij maakte een verontschuldigend gebaar. Oké, is al goed! Er mankeert gelukkig nog niets aan het reactievermogen van deze middelbare muts, jongen!
En dat heb je zeker nodig tegenwoordig in deze smartphone-verslaafde maatschappij, anders had ik de ambulance kunnen bellen voor je. Maar dan wel met jouw 'phone', want die van mij ligt thuis, toevallig!


De foto van de bellende fietser is van Jos van Zetten.

Corry Gryn :
Wat een rake foto! Compliment voor de maker! Ik denk dat menigeen dit plaatje herkent...

woensdag 20 apr 2016

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Loopbaan


Rutte, onze grote premier in het klein,

wil niet zijn hele leven onze premier zijn.

Hij wil weg, hogerop,

naar de echte hoge top.


Ik laat zien: ‘Ik ben een ferme knaap.

Van mij komt heus geen broodje aap.

Vastberaden koers ik naar mijn nieuwe stek.

Ik heb een probleem. Er is geen plek.’


Geert-Jan Laan


  • Nieuw

  • Reacties