COLUMNS

Buitenlands gedistilleerd: Leningrad

7002-buitenlands-gedistilleerd-leningrad
(Door Alek Dabrowski)

In het buitenland bezoek ik graag de lokale kroegen. Eind jaren tachtig was ik in Petersburg, dat toen nog Leningrad heette en in de Sovjet-Unie lag. Het een studiereis. We bezochten belangrijke personen in de stad, zoals de directeur van de haven. Het communisme brokkelde af en men zag westerlingen als redders in nood. In hun ogen waren wij potentiële handelspartners. De kennis van het Westen was er gering. (Bron bovenste foto: olga9177)

Ieder land kent zijn eigen drankgebruiken en kroegen. Tot onze verwondering waren er in Leningrad nauwelijks cafés waar je vrij kon binnenlopen. Naast thuisdrinken speelde het uitgaansleven zich af in zaaltjes die je - inclusief consumpties - met een stel vrienden afhuurde. Er was één Westerse kroeg in het centrum: Tsjaika, oftewel ‘De Zeemeeuw’, genoemd naar een toneelstuk van Tsjechov. Na het bezoeken van dit oord, konden wij nog slechts het woord ‘Zeemeeuw’ uitbrengen.

De nationale hobby van de Russen is wodka drinken. Wij pasten ons moeiteloos aan. Bier was schaars. Op een ochtend zagen wij mensen hun pas versnellen en resoluut afwijken van hun route. Hier en daar sprongen mensen uit langzaam rijdende bussen, auto’s werden aan de kant gezet. (Foto hiernaast: wijnemenjemee.nl)

Wat was er gaande? Vanuit een kiosk werd tapbier verkocht. Dit bijzondere aanbod was voor menige voorbijganger reden om de weg naar de fabriek of het kantoor te onderbreken. Glazen waren eveneens schaars. Na het afrekenen diende de halve liter in één slok genuttigd te worden, zodat de volgende dit zeldzame geluk ook kon proeven. Dat het verkeer vastliep en mensen die dag niet meer op hun werk verschenen, daar maakte niemand zich druk om.

In Leningrad heb ik het grote zuipen gezien. Op de eerste avond wilde ik in mijn onwetendheid ergens een biertje gaan drinken. Ik maakte een praatje met een van de vele bedienden in het gigantische hotel. Ik sprak een paar woorden Russisch. Het was voldoende. Ik werd de weg gewezen naar de ontbijtzaal, die deze avond was afgehuurd voor een drankgelag. (Foto hiernaast: Pixabay.com)

Wij, een paar onschuldige Hollandse jongens, betraden de ruimte. In de dampende zaal waren zo’n honderd mensen aanwezig. We onderscheidden twintig-dertig nonchalante soldaten en politieagenten. De meesten hadden hun bewapening ergens laten slingeren. Een enkeling stond te zwaaien met iets. De rest van het mannelijke publiek leek rechtstreeks uit een roman van Dostojewski gekropen te zijn.

Het gezelschap werd gecompleteerd met dames die er nadrukkelijk hoerig uitzagen en zich grotendeels hadden verstrengeld met hun mannelijke tegenspelers. Wat alle aanwezigen gemeen hadden was het controleverlies over de ledematen. Bijna niemand kon meer staan. Over tafels en stoelen heen lagen mensen in coma. (Foto hiernaast: vakantiearena.nl)

Ergens kwam een jongeman vandaan gekropen. Een Sasha, die na een wat onduidelijk gesprek mij innig omhelsde. Het probleem was dat de drank bijna op was. Hij leidde mij slingerend naar een tafel waar nog wat halfvolle flessen stonden. Ik onderscheidde er een onduidelijk lichtbruine vloeistof in. Het resultaat van huisvlijt. Ik dronk met Sasha en was een vriend rijker. Na die avond heb ik hem nooit meer teruggezien.

Ons gezelschap van professoren en studenten paste zich snel aan de lokale gebruiken en tekortkomingen aan. De jongens dronken iedere avond hun hoeveelheid wodka op de verschillende hotelkamers. De vrouwelijke studenten vielen uiteen in twee categorieën: zij die lustig meedronken met de jongens - een enkele dame gaf zelfs een striptease met een Russische vlag ten beste – en zij die vanaf dag één met grote schrik alles om zich heen bekeken en het liefst zo snel mogelijk naar huis wilden.

Van die laatste categorie hadden we vier meisjes zo gek gekregen op een van de laatste avonden zich aan te sluiten bij ons bonte drankgezelschap. Zij moesten zich eerst omkleden en opmaken. En zij namen de tijd. Tijd die wij besteden aan het rap drinken van onze goedkoop ingeslagen wodka. De hotelkamer was gevuld met tien jongens, een paar drinkende meisjes en één hoogleraar. Deze wat oudere man – hij had onlangs een hartaanval overleefd – was zo in de ban van het Russische drinken dat hij na ieder glas uitriep: ‘De Zeemeeuw!’ Daarbij ging hij staan, maar bemerkte dan pas dat hij deze vaardigheid niet meer machtig was.

De studenten zopen flink door en enkelen hadden de kruipgang naar de toiletpot al moeten maken. Eén jongen, een forse corpsbal, had een week voor de excursie zijn been gebroken. Ook hij werd misselijk van zijn eigen gulzigheid. Door zijn gipsbeen werd het bereiken van de wc bemoeilijkt. Tot onze walging zagen we hem vlak voor de toiletdeur capituleren. En terwijl onze professor opsprong en wild zwaaiend met zijn armen de Zeemeeuw aanriep, ging voorzichtig de hotelkamerdeur open. Ik zag vier keurig opgetutte dametjes. Ik weet niet wat zij verwacht hadden van deze avond, maar niet dit tafereel. Ik zag totale ontzetting op hun gezichten. Binnen twee seconde sloot de hotelkamerdeur zich weer. Zij wilden hier geen deel van uitmaken. Rusland was niet hun land.

Bron foto: denvit

Lees verder

Zijn mooiste uren

6994-zijn-mooiste-uren
(Door Geert-Jan Laan)
Op dit ogenblik viert de Britse acteur Gary Oldman triomfen in de Nederlandse bioscopen met zijn vertolking van Wins[...]

Gevalletje asymetrische discriminatie

6991-gevalletje-asymetrische-discriminatie
(Door Ronald Sörensen)
Joram van Klaveren heeft tijdens zijn studie stage gelopen ten burele van Leefbaar Rotterdam. Na het afronden van zijn[...]

Het Filmfestival

6975-het-filmfestival
(Door Alek Dabrowski)
Ieder jaar is het weer feest. Vanaf eind jaren tachtig bezoek ik het mooiste festival van Rotterdam, het IFFR. Ik neem[...]

Waan van de dag

6958-waan-van-de-dag
(Door Geert-Jan Laan)
De dichter Jean Pierre Rawie heeft een uitnodiging geweigerd van een afdeling van de Rijksuniversiteit Groningen (RU[...]

't Kan ook met de helft...

6943-t-kan-ook-met-de-helft
(Door Geert-Jan Laan)
Vanwege de tegenvallende inkomsten uit de Sterreclame van zo'n 60 miljoen euro wil de publieke omroep een forse verh[...]

Een beetje fascist; kan dat?

6936-een-beetje-fascist-kan-dat
(Door Ronald Sörensen)
Onze burgemeester heeft velen in ons land de ogen geopend door te beweren, dat iedere moslim wel een beetje salafist [...]

Kootje

6928-kootje
(Door Alek Dabrowski)
Bijnamen horen bij stamgasten, zoals bier in een bierglas hoort. Je hebt ze in twee soorten: bijnamen die alge[...]

Empathie versus ongemak

6898-empathie-versus-ongemak
(Door Marco Kunkels)
Met gefronste wenkbrauwen luistert ze naar het omroepbericht van de NS. ‘’Een aanrijding met een persoon, heb ik[...]

Napoleon politicus van het jaar

6896-napoleon-politicus-van-het-jaar
(Door Ronald Sörensen)
Vrijdagavond jongstleden besloot een wc-eend jury, dat Napoleon (noot 1) de politicus van het jaar is geworden. Enkel[...]

Mijn vaders stamkroeg

6889-mijn-vaders-stamkroeg
(Door Alek Dabrowski)
Timmer is een roemrijk Rotterdams café. Eén manier om de faam van een café vast te stellen is om na te gaan of er [...]

Social media

KOPSTOOT

Militairen ‘blauw ‘ op straat


Gratis ochtendkrant Metro kopte gisteren:
‘Politie zal straks ‘nee’ moeten zeggen’.
En: De werkdruk bij de politie is zo hoog,
dat het aantal overtredingen van de
Arbeidswet dit jaar zal uitkomen op 200.000.

Gevolg: Politiemensen stukken minder gemotiveerd,
te hoge werkdruk leidt tot stress, burn-outs en
aantal ziekmeldingen onder onze wethandhavers
neemt alarmerende vormen aan.

Met nu zo’n 1100 nieuwe agenten erbij en dure
langdurige opleidingen, blijft het landelijke
Nationale Politiekorps dweilen met de kraan open.

Interview met hoofdagent: ‘Wat je alleen wel ziet,
Is dat de burgers langer moeten wachten op een
aangifte die ze hebben gedaan. En ze zullen minder
blauw op straat zien?’

Nog minder blauw op straat? Nog langer wachten
voor de burgers op aangiften? Kan het nog gekker.

De misdaad, zeker de zware criminelen tieren
tegenwoordig zo welig als nooit te voren. Gelegenheid
maakt de dief. Pakkansen steeds kleiner, de
veiligheid op straat en in het verkeer nemen
intussen eveneens alarmerende vormen aan.

Waarom op korte termijn geen militairen tijdelijk
betrekken als noodagent nu de nood het hoogst is.
Wat doen militairen eigenlijk in vredestijd?
Oefenen in de kazerne, in het bos, op het strand
En waarom dus niet direct op straat en in het verkeer?

Met zeer effectieve korte opleidingen tot agent, overal
direct inzetbaar, van terrorismebestrijding tot
invallen bij zware criminelennesten.

Simpel zolang de nood het hoogst is tijdelijk
met een het wisselen van een
groen naar een ‘blauw’ uniform. Met daarbij een
besparing van honderden miljoenen euro’s.

En anders, Opstelten zei het al in alle toonaarden:
'Blauw op straat,
meer blauw op straat,
nog meer blauw op straat.’

Allemaal, allemaal, hartstikke blauw op straat!


Jim Postma.

  • Nieuw

  • Reacties